თავი 1: "ეკლიანი გზით ვარსკვლავებისაკენ" "და დადგა დრო, როცა კოკრად
დარჩენის ტკივილი უფრო აუტანელი
აღმოჩნდა, ვიდრე გაფურჩქვნის რისკი"
Ana ï s Ni
ტოსკანის მზის ნაზი სხივები ოქროსფრად ეფინებოდა თვალუწვდენელ მინდვრებსა და გორაკებზე შეფენილ, საგულდაგულოდ მოვლილ ვენახებს. ჰაერში მიწისა და ზეთისხილის მზით გამთბარი სურნელი ილექებოდა. ვიწრო, მიხვეულ-მოხვეული საავტომობილო გზები ლენტივით გასდევდა პეიზაჟს და სივრცეს რბილ რიტმს სძენდა. იშვიათად, გზის რომელიმე მოსახვევში, თვალს მოჰკრავდი პატარა ტრატორიას — ფერადი ყვავილებით მოხატულსა და ტერასაზე მზით გახუნებული ტენტით.
პეიზაჟის მთავარი მშვენება მაინც ის დიდებული, მუქი მწვანე კიპარისები იყო, რომლებიც ამაყად, მწყობრ რიგებად მიუყვებოდნენ თეთრი ქვებით მოხრეშილ გზებს. ეს ბილიკები შორს, მაღლობებზე წამომართული ძველი ქვის სახლებისა და ტერაკოტისფერკრამიტიანი ვილებისკენ მიემართებოდა, თითქოს დროის მიღმა შემორჩენილ სიმშვიდესთან. ირგვლივ გამეფებულ იდილიას მხოლოდ საზაფხულო ჭრიჭინების დაუღალავი სიმღერა არღვევდა.
გრევე-ინ-კიანტისკენ მიმავალ ვიწრო სერპანტინს პატარა, წითელი ფიატ ჩინკვეჩენტო მიუყვებოდა. ღია სალონში რადიოდან მომავალი პერსი ფეითის "Theme from a Summer Place"-ის თბილი მელოდია გზისპირა კვიპაროსების რიგებს შორის იღვრებოდა. მანქანაში შემოჭრილი ივლისის ცხელი ჰაერი თეოს თმებს უწეწავდა, მაგრამ მას ეს სულაც არ ადარდებდა. პირიქით, თავი უკან გადაეგდო, თვალები დაეხუჭა და ხარბად ისრუტავდა მზის ენერგიას.
დათუნამ საჭეს ხელი მაგრად მოუჭირა და ცოლს გახედა. ორმოცდაათი წლის თეო ამ მომენტში იმ გოგოს ჰგავდა, რომელიც დათუნამ პირველად გაიცნო თბილისში, უნივერსიტეტის დერეფანში — თვალებში ისეთივე სინათლით და წკრიალა კისკისით. მზის სხივებს მიმიკური ნაოჭებიც თითქმის გაექრო.
— დათ, — დაიძახა თეომ ისე, რომ თვალები არ გაუხელია, — გრძნობ? სუნი...
— კი, ვგრძნობ, — გაეღიმა დათუნას. — გამხმარი ბალახის და მტვრის სუნია.
— არა, — თეომ თვალები გაახილა და სივრცეს გახედა, სადაც ზეთისხილის ვერცხლისფერი ხეები ციმციმებდნენ.
— გახსოვს, — ფიქრებიდან გამოერკვა თეო — სტუდენტობისას, მთელი კურსის ბავშვები ზაფხულობით რაჭაში რომ ჩავდიოდით შენთან რთველზე? ბაბუაშენის "ფიშკა" რთველს რომ ვეძახდით? აი, ზუსტად ისეთი ცხელი მიწის სუნია, წვიმას რომ ითხოვს... ისე, რაღაც სხვა სახელი ჰქონდა … მმმ …
— მწვანე რთველი, — შეახსენა დათუნამ.
— ხოო, ზუსტად... — გაუხარდა თეოს, რომ ჯერ კიდევ ახსოვდა.
***
დათუნას გონებაში ის სტუდენტური დღეები ამოუტივტივდა, აგვისტოს პაპანაქება მზეში, მეგობრებთან ერთად სოფლის ზვრებში რომ ატარებდა. ბაბუას მუჯურეთული იმხანად უხვად ისხამდა. იმ სხეულიანი, ნამდვილი ხვანჭკარის მისაღებად, რომლითაც დათუნა მეგობრებს მუდმივად ანებივრებდა, სუსტი, ჩამორჩენილი მტევნების მოცილება იყო საჭირო, რათა დარჩენილ ყურძენს ძალა მოეკრიბა და უფრო თანაბრად დამწიფებულიყო. მთელი სამეგობრო ამ დამღლელ შრომას დიდ, ხმაურიან დღესასწაულად აქცევდა ხოლმე. რადგან მანამდე მსგავსი არაფერი გაეგოთ და ეს ბაბუას განსაკუთრებული, სხვებისგან გამორჩეული მეთოდი იყო, მეგობრებმა სახელიც კი მოუფიქრეს — "ბაბუს ფიშკა რთველი". დედამისს კი სულს უთბობდა ეზოში გამეფებული ახალგაზრდული ჟრიამული და მათი ბედნიერებით სავსე სახეები.
***
— რა ბავშვები ვიყავით მაშინ … — თქვა თეომ, მზის სათვალე ოდნავ ჩამოსწია და თითქოს რეალობაში დაბრუნდაო, დაამატა: — ამ გახსენებაზე, მოდი, ჩვენი ბავშვები მოვიკითხოთ, უკვე სახლებში იქნებიან.
მან მობილური ამოიღო და საოჯახო ჯგუფში ვიდეოზარი წამოიწყო. ეკრანზე ჯერ მიას გაღიმებული სახე გამოჩნდა.
— ჩაო, დე! ჩაო, მა! — მიას ხმაში გულწრფელი სიხარული ისმოდა. — რა კარგ ფორმაში ხართ! როგორ მგზავრობთ? ქარმა არ წაგიღოთ მაგ ღია მანქანაში!
ამასობაში ეკრანი გაიყო და მათეც შემოუერთდა.
— ოჰო, სინიორ და სინიორა! — გაისმა მისი მხიარული ბარიტონი. — როგორც ვხედავ, კაბრიოლეტით დაქრიხართ კიანტის გზებზე.
— აბა, როგორ?! — გაეცინა თეოს და ტელეფონი ისე დაიჭირა, რომ დათუნაც გამოჩენილიყო კადრში.
— მთავარი ეგ კი არაა, — ჩაერია მათე ღიმილით, — მთავარია, ის ტრატორია თუ იპოვეთ, მე რომ ჩაგიგდეთ ლოკაცია? ისეთი პასტა იციან...
დათუნამ საჭეს ცალი ხელი გაუშვა, კამერაში შეიხედა და გულიანად გადაიხარხარა:
— მათიას, შენი გემოვნების ამბავი ხომ ვიცი, ეგ რეკომენდაცია ნამდვილად პირველ რიგში გვაქვს საცდელი. მაგრამ დაგვაცადე, ძლივს ჩამოვაღწიეთ! ჯერ იყო და რეისმა დაიგვიანა, მერე მანქანის ჯავშანი დაგვხვდა გაუქმებული. ესეც ძლივს ვიშოვეთ და ახლა პირდაპირ ვილისკენ მივდივართ, რომ ცოტა სული მოვითქვათ.
— ეგ არაფერია, სამაგიეროდ ხომ ხედავ, ჯავშნის გაუქმებამ გაამართლა და რა მანქანით მიქრიხართ! — გაეცინა მათეს. — მთავარია, მშვიდობით ჩახვედით. მაგრამ უკანა გზაზე აუცილებლად გაუარეთ. სხვა რა უნდა აკეთო
ჩუქება
