თავი პირველი ჩრდილოეთ პოლუსზე, იქ, სადაც ცა ყოველთვის მოელვარე ზურმუხტისფერია და თოვლი შაქრის პუდრივით ფაფუკი, ერთი პატარა, ლამაზი სოფელი მდებარეობს. ამ სოფლის გულში კი დედამიწაზე ყველაზე დიდი და ხმაურიანი საამქრო დგას, რომლის ყოველი კუთხე-კუნჭული სიცოცხლით ფეთქავს. იქ მომუშავე ელფებს ისეთი მარჯვე ხელები აქვთ, როგორც ნამდვილ ჯადოქრებს შეეფერება. სულ უბრალო ხის ნაჭერს სულს შთაბერავენ და წამში მოხატულ თოჯინად აქცევენ, სხვები კი რკინის პატარა ბორბლებს როგორც კი მიამაგრებენ ვაგონზე, მატარებლები თავისით იწყებენ გუგუნს.
ჰაერში მუდმივად თბილი, ტკბილი სურნელი დგას — ეს ნაზავი ახლადგამოთლილი ფიჭვის, ცხელი წებოსა და იმ ჯადოსნური ფხვნილისაა, რომელიც სათამაშოებს გამძლეობას ანიჭებს. ყოველი "ჩხაკ-ჩხუკ" და ყოველი "ხრაშ-ხრუშ" ერთ დიდ, ბედნიერ სიმღერად ერთიანდება, რომელიც საამქროს კედლებს გარეთ კარგა მანძილზე გაისმის და სოფელს გარშემორტყმული თოვლიანი ხეებიც კი ცეკვის ხასიათზე მოჰყავს.
თუმცა, იმ დღეებში, როცა ეს ამბავი მოხდა, რაც უფრო მაღლა ავიდოდით საამქროს კიბეებზე, შევამჩნევდით, რომ მით უფრო იკლებდა ეს ხალისიანი ხმაური. იქ, ზედა სართულზე, სანტას სამუშაო ოთახის კარი ოდნავ შეღებული დაეტოვებინა. შიგნიდან არც ჩვეული ფუსფუსის ხმა ისმოდა და არც მხიარული ღიღინი. მხოლოდ ბუხარში შეშის ტკაცუნი და ქაღალდების შრაშუნი არღვევდა სიჩუმეს. სანტა, თავისი საყვარელი, რბილი წითელი ხალათით, რომელსაც თოვლივით თეთრი ბეწვი ამშვენებდა, დიდი, თბილი ხელებით, ერთ ძალიან პატარა, დაჭმუჭნულ ქაღალდზე დაწერილ წერილს ატრიალებდა და ფანჯრის მიღმა მოციმციმე ფირუზისფერ ცას გაჰყურებდა. მისი გული გრძნობდა, რომ ამ ზღაპრულ მყუდროებაში რაღაც უცხო, ცივი დინება შემოპარულიყო.
სანტა ჩვეულებრივზე მეტად ჩაფიქრებული ჩანდა. ღაჟღაჟა ლოყები ცოტათი შეთხელებოდა, ხოლო სქელი თეთრი წარბები ერთმანეთს შეჰყროდა. საერთოდაც, რა დასამალია, რომ ბოლო დროს, ელფები ხშირად ხედავდნენ მოწყენილს.
სანტას წინ, დიდ მუხის მაგიდაზე, წერილების დასტა იდო. მაგიდაზე, რომელიც სანტასთვის წლების განმავლობაში იმედისა და სიხარულის სიმბოლოს წარმოადგენდა, წერილები ადრე ზღვის ტალღებივით ერთმანეთს აწყდებოდა, მთებად დახვავებული ფერადი კონვერტები კი ზოგჯერ მაგიდის კიდეებსაც სცდებოდა და იატაკზე, რბილ ხალიჩაზე იფანტებოდა. თითოეულ მათგანს ბავშვური ხელით ნაწერი, ფანქრით მიხატული ნაძვის ხეები და გულუბრყვილო, ანკარა ოცნებები ამშვენებდა.
ახლა კი, მაგიდის გაპრიალებულ ზედაპირზე მხოლოდ რამდენიმე ათეული კონვერტი ეწყო. მუხის მუქი მერქანი უფრო მკაფიოდ იკვეთებოდა ამ სიცარიელეში. სანტამ თითები ნელა გადაატარა მაგიდის კიდეს. ადრინდელი განწყობა და წერილების თითქმის უსასრულო შრიალი მძიმე, დარდიანმა სიჩუმემ ჩაანაცვლა.
ყოველ წელს, როცა წერილების რაოდენობა მცირდებოდა, სანტა საკუთარ თავს ამშვიდებდა, რომ ბავშვები უბრალოდ მალე იზრდებიან და რომ სამყარო ძალიან შეიცვალა... მაგრამ წლევანდელი მდგომარება ძალიან განსხვავებული იყო. ეს აღარ ჰგავდა უბრალოდ წერილების მოკლებას; ეს უფრო რაღაც დიდის გაქრობას ჰგავდა, თითქოს ბავშვების გულებში სიხარულის და რწმენის პატარა სანთლები სათითაოდ ჩამქრალიყო. სანტა იდგა ნახევრად ცარიელ მაგიდასთან და გრძნობდა, როგორ აციებდა ოთახს ჩრდილოეთის ცივი ქარი.
— რუდოლფ, — გასძახა თავის ერთგულ მეგობარს, რომელსაც ცხვირი ჩამქრალი ფარანივით უბჟუტავდა, — ხედავ ამას?
რუდოლფი, ჩრდილოეთის თეთრი ირემი ბაკუნით შემოვიდა ოთახში და თავი სევდიანად დახარა.
— ადრე წერილების გროვა მთებს ჰგავდა, — ჩაიბუტბუტა სანტამ და ერთი კონვერტი გახსნა. — ამ მაგიდაზე რომ არ ეტეოდა, იატაკზე ვაწყობდით, ახლა კი... ბავშვები აღარ მწერენ.
სანტას ხმა ისე ჟღერდა, როგორც მშრალი ფოთლების შრიალი შემოდგომის ქარში. უყურებდა კონვერტებს, რომლებიც აღარ იყო ისეთი ფერადი და სადღესასწაულო, როგორც ადრე.
— გახსოვს, რუდოლფ, — ამოაყოლა ოხვრას, — როგორ გვიწევდა კარების გაღება მხრით, რადგან ზღურბლთან წერილების ნამდვილი ბარიკადები იდგა. ელფები მთელი დღეები ქვეყნების და ქალაქების მიხედვით ახარისხებდნენ მათ, ბოლოს კი სანთლის შუქზე, ყველა ერთად ვკითხულობდით ყოველ ნატვრას, ყოველ ოცნებას. ახლა კი... თითქოს სამყარომ ფერები დაკარგა. ბავშვები აღარ ოცნებობენ, მხოლოდ სურვილები აქვთ. მათ თვალებში სხვა შუქი ანთია, უფრო ცივი და უცხო. ისინი აღარ ითხოვენ ჯადოსნურ რაშებს, რომლებსაც სული აქვთ, ან თოჯინებს, რომლებიც მათ საიდუმლოებებს შეინახავენ. მათ აღარ სჭირდებათ ჩემი მარხილის ზარების ხმა, რადგან ჰგონიათ, რომ სასწაულები აღარ ხდება.
სანტამ თავი ასწია და სევდიანად შეხედა ერთგულ მეგობარს.
— ყველაზე მეტად ის მაშინებს, რუდოლფ, რომ ამაღამ შობაა. ბავშვები კი აღარც კი მელოდებიან. ლოდინი ხომ რწმენის ყველაზე დიდი ნაწილია. და იცი, თუ არავინ გელოდება, მაშინ არსებობაც წყვეტ...
უეცრად, ოთახის მძიმე სიჩუმე კარების მკვეთრმა გაჯახუნებამ დაარღვია. უფროსი ელფი, ფინბი, რომელსაც ჩვეულებრივ მშვიდი ხასიათით და გამორჩეული წესრიგის სიყვარულით იცნობდნენ, ახლა ისე
