კარი 1 იყო და არა იყო რა. იყო ერთი ქალაქი. ჩვეულებრივი ზღვისპირა, პატარა ქალაქი იყო, სანამ, ერთ დილით, ახალგაზრდობა გაქრებოდა და მხოლოდ მოხუცები დარჩებოდნენ.
არადა, თავიდან ყველაფერი ჩვეულებრივად მიდიოდა. ღამემ მშვიდად ჩაიარა. ალიონზე კი რბილი ნათება ნელ-ნელა მოედო შეჟანგულ სახურავებს. მძინარე ფანჯრების მინები პირველმა სხივებმა ფერმკრთალი ნათებით შეაფხიზლეს. მზე, ანშლაგებით გადაღლილი მსახიობივით გამოვიდა ლურჯად მოლივლივე სცენაზე, მხოლოდ მოვალეობის მოხდის მიზნით, ნელი, ზარმაცი სვლით, ძალისძალად ამოყო თავი ტალღებიდან. თოლიებმა ჩვეულად, ერთდროულად მორთეს ჟივილ-ხივილი, თითქოს უხილავმა დირიჟორმა მისცა ნიშანი. ჯერ კიდევ ნახევრად მძინარე ქუჩები, ზლაზვნით იწყებდნენ გამოფხიზლებას.
მაღაზიებმა ჭრიალით გახსნეს რკინის კარებები. ფანჯრებიდან გადმოღვრილმა, ახალდაფქული ყავისა და პურის არომატმა აავსო ქალაქი, რომ ღრმა ძილის შემდეგ, ყველაფერი თავის ადგილს დაბრუნებოდა.
თითქოს ყველაფერი ზუსტად ისე მიდიოდა, როგორც უნდა წასულიყო. მაგრამ რაღაც მაინც ვერ იყო რიგზე. თითქოს ჰაერი ოდნავ უფრო მძიმე იყო, ქუჩები ჩვეულებრივზე უფრო ცარიელი, მზის სხივები მრავლდებოდნენ, მაგრამ მხოლოდ სინათლე იმატებდა, სითბო კი აკლდათ.
ნიავმა დაუბერა, მაგრამ არავისთან შეჩერებულა, არავის შეხებია, არავის გასთამაშებია, უბრალოდ ქუჩა გაიარა და სწრაფადვე გაშორდა.
მოხუცმა მეეზოვემ, პირველმა შენიშნა ნიავის უცნაური, უბრად ჩაქროლება - იქ, იმავე ტროტუარზე, იმავე დროს, იმავე მიმართულებით, მაგრამ არა... ის ძველი გათამაშება, ცელქი წაცეკვება, ფოთლებთან წკიპურტაობა, ჰაერში გაბნევა და მოხუცის საპასუხო, ვითომ გაჯავრებული ამოოხვრა აღარ დააცადა.
ერთიანად ჩაირბინა. გულგრილად, უხმოდ, უცხვირპირო მეზობელივით. არც მიესალმა, არც შემოუხედავს, არც შეუმჩნევია, უბრალოდ იყო და აღარ იყო. წამში გაქრა.
არც ფოთლების შრიალი მოჰყოლია, არც ჰაერში აელვარებული ყვითელი მტვრის მარცვლების აბრჭყვიალება. გულგრილად გადაურბინა ყვითელი ფოთლების უზარმაზარ გროვას და ისევე დატოვა ტროტუარზე, როგორც დახვდა. საგულდაგულოდ მოგროვებული, მორჩილი, მინებებული.
მოხუცი მეეზოვე გაოგნდა. მკლავი გაშალა და ცოცხს ისე დააშტერდა, თითქოს პირველად ხედავდა.
ჩიტებმაც, თითქოს რაღაც შენიშნესო, ჟივილი ერთ მომენტში საერთოდ შეწყვიტეს. იმდენ ხანს, რომ ქალაქმაც იგრძნო ეს პაუზა და საკუთარ თავს დააკვირდა.
დააკვირდა როგორც ადამიანი, რომელიც სარკეში იყურება და ხვდება, რომ რაღაც აკლია, მაგრამ პასუხს ვერ პოულობს.
არადა, რაღაც დანამდვილებით სხვანაირად იყო,მოძრაობას მიზანი აკლდა,ხმაურს შინაარსი, სიჩუმეს სიმყუდროვე.
მდუმარება ნაგვის გადასაყრელად გამოსულმა მოხუცმა ქალმა დაარღვია გაცვეთილი ფლოსტების ჩლატუნით. ცალ ფეხზე სახვევი ეკეთა. გაცვეთილი, თითქმის აორთქლებული კანის ქვეშ ძვლები მოუჩანდა. ტუჩები უკანკალებდა, მაგრამ არა სიცივისგან, უბრალოდ საკუთარ თავს ეუბნებოდა რაღაცას. ყელზე, ძაფზე ჩამოკიდებული, გაშავებული მედალიონი ეკეთა.
პატარა ძაღლს, ქუჩის კუთხეში რომ ცხოვრობდა და ჩვეულებრივ, ყოველ დილით ქუსლიანი ფეხსაცმელის კაკუნზე წამოენთებოდა ხოლმე გაპრანჭულ გოგონებს, თავიც არ აუწევია, მხოლოდ ცალი ყური გაატოკა და ისევ ჩათვლიმა.
ნელ-ნელა სხვა ხალხიც გამოჩნდა.
ყველა ზანტად, თითქოს ინერციით მოძრაობდა.
გამოიარა ძალიან მოხრილმა, ქამარშივე ზურგგამრუდებულმა კაცმა, ხის ხელჯოხით, ზედმეტი ხმაურით რომ ეჭახუნებოდა ქვაფენილს.
მის კვალს მიჰყვა მეორე, მთლიანად ჭაღარა ქალი, ნელა, ფრთხილად, გამოზომილად აბიჯებდა ტროტუარს, თითქოს ყოველი ფილის ქვეშ საფრთხე ემალებოდა.
მერე კიდევ გამოჩნდა ვიღაც, კიდევ ერთი, მერე ორი და მერე კიდევ.
მხოლოდ მოხუცები.
ყველა განსხვავებული, მაგრამ ყველა ერთნაირი.
თავჩაღუნული, თავაწეული, მხრებში მოხრილი, მხრებში გამართული, დიდსათვალიანი და უსათვალო, თვალმოჭუტული და თვალგაფართოებული, დაკვირვებული და ზერელე მზერით, ჭაღარები, თმაგაცვენილები, თმაშერჩენილები, დანაოჭებულები, ხელჯოხებით, უჯოხოდ, დასუსტებულები, მოდუნებულები, მოტეხილები, მხნეობაშერჩენილები, იმედიანები და იმედგადაწურულები, სიცოცხლეს ჩაბღაუჭებულები, უკანასკნელი დღეებით დაიმედებულები და სიკვდილს დანატრებულები.
ზოგს ძველი სამხედრო მუნდირი ეცვა, ჩამოხლართული ღილებითა და საგულდაგულოდ შეკრული ჯიბეებით.
ზოგს ახალგაზრდობის დროინდელი საგარეო სამოსი, უკვე გაშინაურებული, მხრებში გადიდებული და მოჩაჩული.
ზოგი ფერად-ფერადი, თითქმის ბავშვური სვიტერებით და ატლასის თავსაფრებით, შორეულ მოგონებებში დატოვებული სიყმაწვილის გასახსენებლად.
ცოცხზე დაყრდნობილი მეეზოვე სახეებს ათვალიერებდა - ეძებდა ვიღაცას, ვინც არ ჩანდა.
მღელვარებისგან სუნთქვა ლამის შეაჩერა, გული აუჩქარდა, ყვირილი უნდოდა... მიხვდა რაც აკლდა და რას ეძებდა.
- არცერთი ბავშვი და არცერთი ახალგაზრდა არ იყო მათ შორის, ქუჩა მოხუცებით იყო სავსე.
თითქოს მხოლოდ მათ შეეძლო გარეთ გამოსვლა, ვინც უკვე საკმარისად დიდხანს იცოცხლა იმის დასავიწყებლად, როგორი უნდა ყოფილიყო დილა სინამდვილეში.
მეეზოვე თვალებს აქეთ-იქით აცეცებდა, სასოწარკვეთილი ცდილობდა სადმე დაენახა პატარა სილუეტი, ბავშვური ნაბიჯის უდარდელი აჩქარება, ჩიტივით მოფარფატე თუნდაც ერთი ჩრდილი - მაგრამ ამაოდ.
ქუჩაში, რომელიც აღარ ჰგავდა ქუჩას და უფრო მეტად სამაროვან გვირაბს დამსგავსებოდა, მხოლოდ გახევებული, ჩამომხმარი, გადამწვარი სხეულები მიედინებოდნენ პროცესიასავით ნელა, ზანტად, უმისამართოდ და ჰაერში მძიმე სუნს ტოვებდნენ.
სახლებს ფანჯრები დაეხუჭათ, არ უნდოდათ იმის ხილვა, როგორ
