ლექსების მცირე კრებული ***
ჟამმა გატეხა სიცოცხლე,
ჟამი ცოდვებით ამაყობს,
სიცოცხლისმჭამელს გიწოდებ
ჟამო, სამყაროს ტალახო.
დრო-ჟამს ზომავენ საათით,
დრო-ჟამით - სივრცეს უსაზღვროს,
დრო კი მიგორავს ტაატით,
დრო კაცთა წუხილს არ ნაღვლობს.
სამყარო არ თვლის საათებს,
სივრცე არ ჯდება ისრებში;
დროს ვერ დაიჭერ, გაგასწრებს
ჟამი გაგტეხავს ფიქრებში.
სათქმელს არ ვტოვებ უთქმელად,
თქმასაც ხომ უნდა ლაზათი;
მე დავამტვრიე სუყველა
კედლის და მაჯის საათი.
1994 / II
ღვინო და ფიქრები
ღვინოს გავანდე მე ჩემი ფიქრები
ღვინოს ვეფერები და ველიცლიცები
ღვინოა ერთადერთი უსიტყვოდ გამგები,
ღვინის მეგობარი, ღვინოში დავდნები.
მეგონა გიყვარდი, რა მწარედ ვცდებოდი …
არა და არ მინდა, ცხადი დავიჯერო,
რადგან სიყვარული, მე რომ ვამაყობდი,
იწვის, იფერფლება, ქრება სანატრელო.
ნუ, ნუ მიმატოვებ, ამას გევედრები,
ასე არ გამწირო, ასე არ გამთელო.
… და კვლავ მარტოობა, კვლავ შენზე ფიქრები,
უშენოდ სიკვდილის კარებთან ვიდგები …
- იცოდე, ჩემსავით შენ არვის უყვარხარ
და არც ეყვარები, სანამ მე ვიქნები.
შევავსებ ერთხელაც და კვლავ დავითვრები,
სხვა რა დამრჩენია, ღვინო და ფიქრები.
1990
ორჯერ
შენ უკვე ორჯერ ზურგი მაქციე,
ორჯერ დაასე ამ გულს ლახვარი,
მაგრამ სიცოცხლე ვერ წააქციე
სიყვარულით რომ არის გამთბარი.
ორჯერ შემასვი მწარე სამსალა,
ორჯერ ჩავხედე სიკვდილს თვალებში;
ორჯერვე ბედმა გამომაცალა
შენი სითბო და შენი ალერსი.
მაგრამ ხომ არის ამ ქვეყნად ღმერთი,
და ხომ არსებობს წმინდა სამება?
ორჯერ დაზაფრულს ცდა მრჩება ერთი,
ვითარ წყვდიადის გამონათება.
1991 / X
***
მე კვლავ დავბრუნდები, კვლავ მოვალ შენთან,
კვლავ მოგილოცავ დაბადების დღეს;
კვლავ შემოვალ და ერთ სასმისს შევსვავ
თუ გინდ სიცოცხლის ფასად დამიჯდეს.
1992
ზამთრის წყვდიადი
თოვს … კვლავ თოვს …
გამოდარებას აღარ დაადგა საშველი,
წყვდიადს მოუცავს სამყარო,
ღმერთო, - "იქმენინ ნათელი".
ღმერთო, შენ შეაძლებინე
ქართველ კაცს ჭირთა გაძლება,
ძმას, ძმას ნუ მოაკვლევინებ
ვაჟკაცთ ნუ გაგვხდი ლაჩრებად.
ღმერთო, გაგვითბე გულები
სიყვარულს მონატრულები,
ძმის სისხლით ნასულდგმულები
სიკვდილის მებადურები.
1992 / II
***
მე დავიბადე გამთენიისას,
როს განთიადი ბინდბუნდს ფანტავდა
და გაზაფხული ყალმით იისა
ბუნების ლამაზ სურათს ხატავდა.
მე დავიბადე, რადგან ცხოვრება
ბავშვივით წრფელი გულის მეგონა,
მაგრამ ვაგლახ, რომ უმანკოება
ცოდვილთა ზრახვებს გადაეკონა.
მე დავიბადე, მაგრამ ალიონს
ამობრწყინება ჯერ არ ეღირსა,
ბიჭებო, მოდით ავდგეთ, დავლიოთ
შესანდობარი გამთენიისა.
1992 / III
სულის გამოძახილი
ჩემი ოცნება მეწამულია
მაღლა, ღრუბლებში ამაღლებული,
ლექსად დაღვრილი სასწაულია
სულის სიღრმეში განათებული.
და თუ მოვკვდები, ლექსად ვიცოცხლებ,
ლექსში ვიპოვი სულის სიამეს,
ოდესღაც, ვიცი, შენც მომიგონებ,
ცრემლით დანამავ ჩემს შავ სამარეს.
ნეტავ იცოდე, როგორ გელოდი,
რომ კვლავ მეხილა შენი თვალები
და ბავშვობაში რომ გამირბოდი,
ლექსებში ვეღარ დამემალები.
1992 / V
განვედ სატანავ!
უნდა წავიდე მე ამ სოფლიდან
უნდა დავბრუნდე წმინდა საძვალეს.
ვინც გვინათებს გზას დასაბამიდან
ჩემი სიცოცხლე მას ვანაცვალე.
ვიწროა ეს გზა, ბევრს ვერ დაიტევს,
ამ გზას ვერ ჰპოვებს სულით უგვანი.
არ შეეშლება არსთა განმრიგეს,
გინდ გლეხი იყავ, გინდ ბანოვანი.
რატომ მივდივარ? - მე არ მაქვს სხვა გზა,
ჰო, დამეხსენით ცოდვის შვილებო!
სულთ ჩაიბეჭდეთ ცხოვრების არზა,
რომ მთლად არ წარსწყდეთ შხამაღვსილებო.
1992 / VII
განწირულნი
დე, ეს წერილი სულ ბოლო იყოს,
დე, აქ დავეცეთ ხმალგადამტყდარი,
დე, ვაჟკაცობის სიმბოლო იყოს,
დე, გაგვიცივდეს კერას ნაცარი.
თუ გადარჩება ჩვენი მამული,
თუ საქართველო კვლავ გაბრწყინდება,
თუ სვეტიცხოველს გვერდს არ აუვლი,
თუ ალგეთს ლეკვნი კვლავ დაიზრდება.
ალალი იყოს ჩვენი სიკვდილი,
ჩვენი დაცემა ქართულ მიწაზე,
შევეგებებით ტყვიას ღიმილით,
- საქართველოსთვის, ჩვენ გავიმარჯვებთ!
1992 / X
ვიწრო ბილიკით
მთვარის შუქით განათებულ
ბილიკს მისდევს ფიქრები;
ბილიკს კლდოვანს, დაბურულს
ეკლებით და წიწვებით.
ეძებს გაშლილ სივრცეებს,
ეძებს ზეცას უძიროს,
ეძებს ზღვისფერ ყვავილებს
უხილავს და უჩინოს.
უკან მოსდევს სატანის
საშინელი ზრახვანი,
ექო
ჩუქება
