ლექსები
რაც უფრო
სამშვილდისკენო, ჭივჭავის ხევს იის თვალები,
როგორც ნაწნავი ლურჯთვალება ასულის ყელზე …
ჩაიკლაკნება … ფეხს გიბორკავს, ვით ნამთვრალები,
ვერ გაგიგნია, ხევს ჩაჰყვება თუ ადის წვერზე …
სადღაც … ვიღაცა … შენთვის ლოცვას ამბობს წვალებით …
ქულა ნისლები გადადიან შეჯავშნულ მთებზე …
კიდევ არიან რაინდები, გრძნობით მთვრალები …
ცთომილებივით რომ დაძრწიან უდაბურ გზეზე?
რომ აგრევია ცხადი, ფიქრი და სიზმარეთი,
აღარ გეტყობა … მოერევი … იფიქრე ხმლებზე …
განა შეგშვენის წუწუნი და გულის ვაები,
ლოდის ქვემოდან ამოხეთქილს დიდგორის ველზე?!
მთები მწყურია
მთები მწყურია! ღვინო დაასხი!
დრო რომ მოვიდეს ლექსის, თამადავ!
თორემ ფიფქები ისე მადნება,
ცეცხლში მგონია თავი ხანდახან …
ერთიც დაასხი, იქნებ გაბედოს
და ქარიშხალმა ფიქრი წამართვას …
თორემ რითმები ისე მათრობენ,
ღვინო მგონია ლექსი ხანდახან …
მეც აღარ ვიცი უკვე სადა ვარ …
მეც აღარ ვიცი უკვე რადა ვარ …
ჩუმი ლექსები ისე მათოვენ …
მთები მწყურია … მთები … ქარდაქარ …
თორემ ფიფქები ისე მათბობენ
მთად გადავთეთრდი ჩუმად, თანდათან...
მტკვარს
მეტრფე ხარ თუ თავხედურად
ეხლები მეტეხს კლდის ძირებს?
აგამღვრევს მარტი - მაჭარი...
აპრილი ცრემლით გიტირებს...
მაისში გადმოგაფენენ
ასულნი მინდვრის ყვავილებს...
მაინც ვერ გამოეცლები
შორით ტრფიალის სახმილებს...
სულთმოფენობას ემთხვევი
მეტეხის ტაძრის გვირგვინებს...
მის ფეხქვეშ გალევ ცხოვრებას,
მიჯნურობას ვინ გიფიქრებს?
ასული
ნარიყალა გქვია თუ მონაზონად
შემდგარი თინათინი გადმომყურობ?
კაბა მოგიქარგავს გვირილით და
თმაში ყაყაჩო თუ ნანდაურობს...
დარაჯად დაუდგები ტფილისის ძილს.
ტრფიალობ, ის თუ გიმცნაურობს?
ასული მთაწმიდისა ომებსა და
ბრძოლებში ვაჟურად ვაჟკაცურობ.
ნარიყალა გქვია თუ მონაზონად
შემდგარი ნესტანი გადმომყურობ?
მთებს ესმით
მთებს ესმით … ტკივილიანი გულებისა ესმით.
შენახული აქვთ ნისლით მოცულ ხევებ-ხუვებში
აღსარებები, ჩივილები, ცრემლი, ნუგეშიც …
მთებს ესმით … აღმაფრენით სავსე გულებისა ესმით.
თავად არიან აღმაფრენანი და გაოცებანი …
თავად დგანან და შემოგცქერიან …
როგორ უცნაურად შევსებული და მთელი ხარ
ცარიელი, დამსხვრეული და გათელილი … უწინდელი ცრემლი … ვნებანი …
მთები კურნავენ …
ხევებივით ღრმა ჭრილობებს ქულა ნისლებს აფენენ და კურნავენ.
გულში იკრავენ …
წიწვიანი, ხავსიანი მკლავებით იკრავენ და გულში იკლავენ მოთქმა-გოდებას …
და ვერც მოასწრებ შენ გაოცებას,
დაფლეთილი და სისხლით დაცლილი გამთელდები და ფეხზე ადგები …
და განახლდება …
ვითარცა ორბისა …
სიჭაბუკე შენი …
აგირევია ცხადი, ზმანება და სიზმარეთი...
მიწას გვირგვინად დასდგომია
ჭიუხები შენი …
თავზე მანდილად ღამე მოოჭვილი... ვარსკვლავეთი...
გზა გახდა ჩემი... აღმართები... დაღმართები...
დავღამდები...
მთები კი დუმან … შემოგცქერიან და დუმან …
არ ახლო ხელი … მწვერვალებს არ წაეპოტინოო … გულით გირჩევენ …
დგანან და თეთრად შევერცხლილები …
შორით გისმენენ …
შენს ბოდვას მალავენ …
გრძნობებს ფიფქებით ლექსად ქარგავენ …
გამძლეობების გზას გიკვლევენ …
მთებს ესმით …
მთა-ადმიანებსაც ესმით და გიკვალავენ გზას ამა სოფლის ლაბირინთებში … შფოთში..
ფიქრებში …
ყველაფერი არ ითქმისო …
ოსანას გალობა მუდამ ისმისო …
მთები კი დუმან.
უსასრულოდ გელიან და დუმან …
ითმენენ... სიდიადის მარტოობას ითმენენ...
მოთმინებითა თქვენითა მოიპოვნეთ სულნი თქვენნი...
ბეწვის ხიდია
წამი ისეთი მშვიდია, სიკვდილის არ მეშინია.
და რა დილა რომ ბობოქრობს? მაგ წამში გავცვლი მთელს ოქროს.
თუ გინდ, დავუთმობ გრიგალებს, ვნახოთ, ჩემებრ თუ იქალებს.
ახლა რომ წამი მშვიდია, საწთობი ქურა მინთია.
ჯობს, არასოდეს წამოგცდეს, ღმერთო, ასეთი რა გცოდე.
იცოდე, ზღვაზე დიდია ზედ ადევს მადლის ხიდია.
იცოდე, გზები მიდიან. წამები თვალებს ჰყიდიან.
წყალობა - ბეწვის ხიდია. შეი გზა - არჩევითია.
და თუ კი მაინც წამოგცდეს, ღმერთო ასეთი რა გცოდე.
იცოდე, ღმერთი დიდია. შენ კი ჩაგიტყდა ხიდია.
წამი ისეთი მშვიდია, სიკვდილის მე მეშნია.
უსიტყვოდ მესმის, მაბოდებს: ღმერთო რამდენი რამ გცოდე?!
ღამეები კვლავ მშვიდია... წამები ისევ მიდიან...
შენი გზა არჩევითია... ცოდვის ზღვა? ბეწვის ხიდია?
თოვა ქართლში
რა ლამაზი ხარ, შე დალოცვილო...
მამა-პაპითა სისხლით ნაბანი...
და ამიტომაც ასე მოგიხდა
დღეს საპატარძლო თოვლის საბანი...
გავცქერ შენს კალთებს, გული გლოცულობს...
აზრებს გაუქრა ყველა სამანი...
თითქოს ფანტელად სული გაფრინდა
და ჭრილობებზე წამლად დაგადნი...
რა ლამაზი ხარ, ჩემო მამულო...
ცხადში, სიზმარში მხოლოდსანატრი...
მიტომ
