ავტოკრატია და ომი შაჰოს ნაპირებზე პირველი გასროლის შემდეგ რუსულ-იაპონური ომის ამ დიდი ბრძოლის ბედი დაახლოებით ორი კვირის განმავლობაში მხარეებს შორის მეტ-ნაკლებად თანაბრად მერყეობდა. ცნობილი სამდღიანი ბრძოლები, რომლებსაც ისტორია განსაკუთრებულ გვერდებს უძღვნის თავის წიგნში, უმნიშვნელოდ გვეჩვენება მანჯურიის ბრძოლებთან შედარებით, სადაც სამოცი მილის სიგრძის ფრონტის ხაზზე ნახევარი მილიონი ადამიანია ჩართული. ეს ბრძოლები კვირების განმავლობაში გრძელდება, უეცარი მძვინვარებით აალდება და მხოლოდ და მხოლოდ დაქანცულობისა და გამოფიტვის ხარჯზე მიწყდება ხოლმე, რათა ისევ სასოწარკვეთილი თავგამოდებით აალდეს; მათი ბოლო კი, როგორც არაერთხელ ვნახეთ, გამარჯვებულის გადამწყვეტი უპირატესობით კი არ იყო განპირობებული, არამედ იმით, რომ მებრძოლები უბრალოდ დაღლილობისგან ძირს ეცემოდნენ.
ჩვენ ვნახეთ ეს ყველაფერი, თუმცა მხოლოდ ცივი, მდუმარე, უფერული სურათით, როგორსაც წიგნებსა და გაზეთებში ბეჭდავენ. იმით, რომ ცივი, მდუმარე და უფერული ვუწოდე, სრულებით არ მაქვს განზრახული, იმ ადამიანების სიზუსტე და ნიჭი ეჭვქვეშ დავაყენო, რომლებიც მანჯურიის ბრძოლის ამბებს სიტყვით გადმოგვცემენ. მხოლოდ იმის თქმა მსურდა, რომ ბუნებრივ გარემოებათა გამო შორეულ აღმოსავლეთში მიმდინარე ომზე ჯერჯერობით მხოლოდ მისი საშინელი და მონოტონურად მონაცვლე ფაზების – ტკივილი, სიკვდილი, ავადმყოფობა – ნაცრისფერი ანარეკლით გვექმნება წარმოდგენა; ანარეკლით, რომელსაც ათასობის მილით დაშორებულნი ვაკვირდებით; ოფიციალური თავდაჭერილობის მქრქალი ატმოსფეროთი და ნაკლული სიტყვების ვუალით შებურვილი ანარეკლით. ნაკლული-მეთქი ვამბობ, რადგან ის, რის გადმოცემასაც ეს სიტყვები ცდილობენ, ომის ჩვეული გამოცდილების მიღმაა და ჩვენი წარმოსახვაც, ჩვენივე გონების სიმშვიდისდა საბედნიეროდ, ჯერ ისევ მთვლემარე მდგომარეობაშია, ჰუმანისტური მსჯელობების გარშემო ატეხილი ხმაურისა და თვით ჰუმანისტური იდეების რეალური პროგრესის მიუხედავად. მხოლოდ ფაქტის უშუალოდ დანახვას ან დიდებული ხელოვნების ბიძგს შეუძლია მისი შერყევა და ამ საღათას ძილით დამძიმებული თვალების ახელა; ამ შემთხვევაშიც კი, შეგრძნებათა მტკიცებულებებისა და აზვირთებული ემოციების მიუხედავად, ის მხსნელი უსულგულობა, რომელიც ჩვენივე არსებობის პირობებთან შეგუებას უწყობს ხელს, ფატალური აუცილებლობის გარდაუვალობაზე დაყოლიების ნიღაბს მოირგებს ან ასახვის სიზუსტით გამოწვეული ესთეტიკური აღფრთოვანების ენთუზიაზმით შეიმოსება. ცოდნის ამ საუკუნეში ჩვენი თანაგრძნობით აღსავსე წარმოსახვა, ერთადერთი, რაც უნდა ვეძიოთ, რათა საყოველთაო მშვიდობამ და სამართლიანობამ იზეიმოს, ინფორმაციისადმი უჩვეულოდ შეუვალი რჩება, როგორ ზუსტად და ხატოვნადაც უნდა იყოს ის გადმოცემული. რაც შეეხება მიჯრით ჩამწკრივებული რიცხვების ნაქებ ენაწყლიანობას, ისევე უსარგებლოა, როგორც სიზუსტე – ძალის გარეშე. ეს მხოლოდ თავისი საქმით გატაცებული სტატისტიკოსების ცრურწმენის ამოფრქვევაა. ჩვენი ფანჯრის წინ წაქცეულმა გადაღლილმა ცხენმა ან ქუჩაში ბორბლების ქვეშ მოყოლილმა ადამიანის სხეულმა უფრო მეტი გულწრფელი ემოცია შეიძლება გამოიწვიოს, მეტი თავზარი, მეტი შებრალება და აღშფოთება, ვიდრე ერთიმეორის მიყოლებით გამოქვეყნებულმა მონოტონურობით შემაძრწუნებელმა შეტყობინებებმა ათი ათასობით ხრწნაში გადასულ სხეულზე, მანჯურიის ველების ჰაერს რომ წამლავენ, ან ათი ათასობით დასახიჩრებულ, თხრილებში უნუგეშოდ აკვნესებულ და გაყინულ მიწაზე ოთხზე მფორთხავ ადამიანებზე, რომლებითაც ივსება საველე ლაზარეთები; ან კიდევ ასობით ათას გადარჩენილზე, არანაკლებ შესაბრალისნი რომ არიან, რადგან ბედისწერამ ცოცხლად დატოვა და გაწირა საშინელი წვალებისა და დაუძლურებისთვის.
ერთმა ვიქტორიანელმა, ან უფრო პრევიქტორიანელმა სენტიმენტალისტმა, როგორც მისით აღფრთოვანებული მეგობარი გადმოგვცემს, სიხარულის ცრემლები გადმოყარა, როცა მაღლა სართულის ფანჯრიდან, ყოველ შემთხვევაში მე ასე წარმომიდგენია, ხალხით სავსე ქუჩას გახედა – ალბათ თვით ფლიტ სტრიტი უნდა ყოფილიყო – ერთად თავმოყრილი ამდენი სიცოცხლის შემხედვარემ. ბედნიერების ცრემლები, ეს სიღრმეს მოკლებული ემოცია, ოქროს ხანის ღირსეული შვილი რომ შეგვიძლია ვუწოდოთ, წარსულიდან მოსული და საზეიმოდ მიღებულ-მოწონებული სწორედ ნაპოლეონის ომების დასასრულის შემდგომ და იმ უამრავ სისხლიან სიურპრიზამდე, რომელთაც XIX საუკუნე უმზადებდა ჩვენს იმედით აღვსილ პაპებს, შეიძლება შეგვშურდეს კიდეც მათი ოპტიმიზმის გამო, რისი გამოვლენის უკიდურეს შემთხვევად ეს კეთილგანწყობილი გონებამახვილობისა და სენტიმენტალიზმის სახალისო ამბავი შეიძლება მივიჩნიოთ; მაგრამ ეს მაინც რეალური შემთხვევაა, ის იმ ნდობის სპონტანურ დასტურად გამოდგება, რომელსაც ისინი უცხადებდნენ დედამიწაზე სიცოცხლეს, როგორც იქნა, რომ უნდა ეზეიმა ჩვენი პლანეტის შვილების ბედნიერ ცხოვრებაში გაფოფინებულს. მეტიც, ცალკეული ინდივიდების ფსიქოლოგია, უკიდურესი გამოხატულების შემთხვევაშიც კი, მათი დროის შიშებისა და იმედების ზოგად გავლენას ასახავს. ბედნიერების ცრემლები გადმოსცვივდა! ვგონებ ახლა, ოთხმოცი წლის შემდეგ, მისი ემოცია რაღაც უფრო უსულგულო იქნებოდა. ვერ წარმომიდგენია, ვინმემ სიხარულის ცრემლები გადმოჰყაროს ხალხით სავსე ქუჩის დანახვაზე, თუ, რა თქმა უნდა, ან გენერალური შტაბის მონდომებული ოფიცერი არაა, ან პოპულარული პოლიტიკოსი, რომელიც მომავალ კარიერაზე ზრუნავს. ასეთ შემთხვევაშიც კი, არცთუ დასაჯერებელი ამბავია. პირველის ცრემლები არაპროფესიონალიზმის ნიშანი იქნებოდა, ამდენი საზარბაზნე ხორცის დანახვაზე სიხარულის ყოველგვარ ნიშანს წინდახედული და გონიერი ადამიანი მკაცრად გააკონტროლებს. რაც შეეხება მეორის სიხარულს, ვიდრე ცრემლებით გამოხატულებას