ზღვასთან ახლოს გეგა მესამე კურსის სტუდენტია. ბათუმის საზღვაო აკადემიაში სწავლობს. ორი წელი საუკეთესო სტუდენტად ითვლებოდა, მაგრამ მესამე კურსიდან პრობლემებში ჩაეფლო და სწავლას მოუკლო, გაცდენებსაც უმატა. ბევრი გამოცდა გაუხდა გადასაბარებელი. სამუშაოც მიატოვა. სწავლაზე გული ისე აუცრუვდა, რომ მის მიტოვებასაც ფიქრობდა. ამ ქალაქში მარტო ცხოვრობდა ნაქირავებ ბინაში, ფული აუცილებლად სჭირდებოდა. ის დრო მოენატრა, სამუშაო რომ არ ეზარებოდა, დღისით აკადემიაში იყო, ღამე კი სამუშაოდ მიეშურებოდა, ხშირად გამოძინებასაც ვერ ასწრებდა, პირდაპირ ლექციებზე მიდიოდა. როგორი მოტივირებული იყო მაშინ. მაშ, ახლა რა დაემართა?
გეგა პირველ კურსზე ძალიან კარგად სწავლობდა, სხვადასხვა პროექტებშიც იღებდა მონაწილეობას, ლექტორ-მასწავლებლების ყურადღება და სიყვარული მალევე დაიმსახურა. ის ნავიგაციის ფაკულტეტის თვალი იყო. სიზარმაცე რომ შეეჩვია, ფაკულტეტის დეკანმა, თბილმა და მზრუნველმა ქალბატონმა, მარინა გოგიტიძემ, საყვედურით და სინანულით უთხრა:
– ეჰ, გეგა მახარაძე, შენ ის გეგა აღარა ხარ.
მარინამ ღრმად ამოიოხრა და თავი გადააქნია.
– გპირდებით, რომ მალე ყველაფერი წესრიგში იქნება, – მის ხმას დაბნეულობა ეტყობოდა.
– კარგი, – უთხრა დეკანმა, თან დაიჯერა და თან არა სტუდენტის ნათქვამი. – ხვალ ახალ პროექტზე ვიწყებთ მუშაობას, აუცილებლად მოდი 15 საათზე.
გეგა გამოემშვიდობა და კაბინეტიდან გამოვიდა.
გაახსენდა პირველი დღე აკადემიაში რომ შემოდგა ფეხი, ისეთი გარემო იყო, თავი ლურჯ ზღაპარში ეგონა. კედლებზე მარჯვნივ და მარცხნივ გემის ღუზის ორნამენტები, ორივე მხარეს მოლბერტზე ჩამწკრივებული ნახატები. ასევე სხვადასხვა ფერისა და ფორმის ღუზები. მარჯვნივ მოჩანდა სტენდი, რომელიც სავსე იყო სიგელებით, დიპლომებით და ოქროსფერი თასებით – ეს ყველაფერი შუშის გამჭვირვალე თაროებზე ელაგა და ყველა შემსვლელის ყურადღებას იპყროდა.
გეგამ თვალი მოავლო მინის თაროებზე გამოფენილ სიგელებსა და თასებს, თითოეულ მათგანს თავისი ისტორია ჰქონდა – შავი ზღვის ასამბლეები, სპორტული ტურნირები, ინტელექტუალური თამაშები.
გეგა ნანახმა ემოციებით აავსო, წარმოიდგინა, როგორი წარმატებული სტუდენტი იქნებოდა და თვითონაც შეიტანდა წვლილს აკადემიის წარმატებაში. მარჯვნივ შემოტრიალდა და კიბეს აუყვა.
პირდაპირ კედელზე პატარა აფრებიანი გემი ეხატა, კიბის საფეხურების მარჯვნივ კი მეზღვაურთა და გამოჩენილ მოღვაწეთა სურათები იყო განთავსებული. მომავალმა მეზღვაურმა ვასკო და გამას და ანდრეა დორიას შეავლო თვალი და ზევით გაეშურა.
გეგამ თავი გააქნია, თითქოს მოგონებებისგან თავის გათავისუფლება სურდა, აკადემიის ეზოში გამოვიდა და გასასვლელს მიაშურა. საათს დახედა, ექვსის ნახევარი იყო, სადაცაა დაბინდდებოდა, თებერვლის არც ისე ცივი და მოკლე დღე ღამდებოდა. გეგამ ქურთუკის საყელო გაისწორა, ამ დროს მობილურ ტელეფონში შეტყობინება მიიღო. ტელეფონის ეკრანს დახედა და თავისი მეგობრის თოკას სმს წაიკითხა: "სად ხარ, შე ჩემა? დროზე მოდი... "სამ ლუდში" ვართ ბიჭები."
თოკა გეგას მეგობარია, აკადემიაში გაიცნო. თავდაპირველად თოკაც კარგად სწავლობდა, თუმცა შემდეგ აკადემია მიატოვა და რეალურ გემზე დაიწყო მუშაობა. როცა თავისუფალი დრო აქვს ერთობა, სვამს, მეგობრებთან დროს ატარებს, აბებსაც ყლაპავს ზოგჯერ.
"კარგი, ძმაო, მოვდივარ," – გაუგზავნა ხმოვანი შეტყობინება გეგამ. ისეთ ხასიათზე იყო, თოკას შემოთავაზებამ აშკარად გაახარა. თოკამ კიდევ გამოუგზავნა მესიჯი: "მოდი ეს პინგვინები ლუდს სვამენ, მარტო არ დავტოვოთ. დათოც აქაა, უნდა მოუსმინო, რა ამბავია."
გეგა მალე მივიდა. მაგიდასთან შეჩერდა. ყველანი გარეთ სხედან: თოკა, დათო, საბა და ლაშა. ისინი კაპიუშონებით და ქურთუკებით არიან, თითქოს მართლაც პინგვინებივით მოკუნტულან. მაგიდაზე რამდენიმე ლუდია. ასევე პინგლისის გადაჭრილი ქილა, რომელიც საფერფლის მოვალეობას ასრულებდა. ლამპიონები სუსტად ანათებს.
– აჰა, ესეც მოვიდა! ვსო, კამანდას ველოდებოდით, ახლა შეიძლება დავიწყოთ კინოს ჩვენება! – თქვა თოკამ.
– რა კინოს ჩვენება, რა გჭირს, არ ვარ ხასიათზე, – უთხრა გეგამ.
– დათოს ჩვენი დახმარება სჭირდება, – თქვა ლაშამ.
გეგა ჩამოჯდა, სავსე ლუდი თავისკენ მიიჩოჩა და დათოს გადახედა. დათო დაღვრემილია, ცალი თვალი ჩალურჯებული აქვს. ცხვირზე ლეიკოპლასტირი გადაუკრავს.
– ეე, რა გჭირს, ძმაო, სახეზე? ვინ გაგლახა? – ჰკითხა გეგამ.
– დათო, თქვი, მაგანაც გაიგოს და მერე ერთად მოვიფიქროთ, რა ვქნათ, – ამბობს თოკა.
– რავი აბა, გამლახეს, ფული ვისესხე ერთი ტიპიდან, დროულად ვერ დავუბრუნე და საქმის გარჩევა დამიწყეს ორმა, შევლაპარაკდით და მერე კარგად გამლახეს.
– ვალი არ გადაიხადა და ცხვირზე ჩამოაწერეს, – იცინის ლაშა.
– ეგ ორი სიმშვიდეს დაკარგავს აწი, – ჩაილაპარაკა თოკამ.
– რისთვის ისესხე ფული? – ჰკითხა გეგამ.
დათომ თავი ჩაღუნა, ხმა დაუმძიმდა:
– აბებისთვის.
გეგამ გაოცებით შეხედა:
– აბებისთვის? ამისთვის?!
დათო უხერხულად იცინის, მხრებს
ჩუქება
