ნაწილი პირველი - სიცარიელე. HORROR VACUI (სიცარიელის შიში (ლათ.)) ხდება ხოლმე, უცნაური ფიქრი გეწვევა და თავს არ განებებს. მალე ეჩვევი, მისგან თავის დაღწევას აღარ ცდილობ. გადის დრო, დღეები, თვეები ან წლები და შენში რაღაც მწიფდება. მაგალითად, მიდიხარ და გაზაფხულის ერთ მშვენიერ საღამოს თავს იხრჩობ მდინარეში; ანდა, ვთქვათ, სცემ მეზობელს, მთელი ცხოვრება ნერვებს რომ გიშლის, ამსხვრევ ჭურჭელს და სახლიდან გარბიხარ.
ხშირად მხოლოდ მზა შედეგების დანახვა შეგვიძლია, მიზეზები კი უცნობი რჩება. როდესაც რაიმეს ვნანობთ ან ვხვდებით, როგორც წესი, უკვე გვიანია.
სივრცის არსებობისთვის აუცილებელია სიცარიელე, მაგრამ ცნობიერებას მისი ეშინია. როგორ უნდა განვჭვრიტოთ შედეგები, თუკი მუდამ აწმყოში ვცხოვრობთ?! შეგვიძლია დანამდვილებით ვთქვათ ოდესმე, რა არის მიზეზი და რა - შედეგი?
იმ დილით რესი მსგავსს არაფერს ფიქრობდა, მშვიდად საუზმობდა, ყავას სვამდა და ფუნთუშებს აყოლებდა. ეს მისთვის დღის საუკეთესო მონაკვეთი იყო. ხელს არავინ უშლიდა, არაფერი აწუხებდა, შეეძლო უბრალოდ მჯდარიყო, კარაქიანი ფუნთუშები ეყლაპა და სასიამოვნო მელოდია ეღიღინა.
წინ ჩვეულებრივი დღე ელოდა: შუადღემდე სკოლაში იქნებოდა, გაკვეთილები რომ დამთავრდებოდა, ალბათ, ცოტას გაისეირნებდა, მერე კი სახლში დაბრუნდებოდა და დავალებებს გაასწორებდა; მოგვიანებით იქნებ ფილმიც ჩაერთო და ცოტა ლუდი დაელია. მაგრამ ახლა მხოლოდ გემრიელ ყავაზე ფიქრობდა, მუსიკას ნელა აყოლებდა თავს და ოცნებობდა, ნეტავ ცოტა მეტი დრო მქონდეს დარჩენილი სამსახურში წასვლამდეო.
მოულოდნელად მისი ყურადღება ყავით სანახევროდ სავსე ფინჯანმა მიიპყრო. ჯერ არ იცოდა, რამ გააოცა, მაგრამ გრძნობდა, რაღაც ისე ვერ იყო. კარგად შეათვალიერა ჭიქა, შეეშინდა, ვაითუ, ბზარს მოვკრა თვალიო, მაგრამ მსგავსი არაფერი ჩანდა. ეს ნამდვილად მისი საყვარელი ფინჯანი იყო, დიდი, სქელი და მაღალი, იმდენად ძველი, ზოგან უკვე ლაქებიც აღარ შორდებოდა ბოლომდე. კიდევ ერთხელ კარგად ჩააკვირდა მის უცნაურ, გახუნებულ, ცივ ლურჯ ფერს და დარწმუნდა, რომ უჩვეულო არაფერი ხდებოდა. აბა, რატომ ჰყავდა შეპყრობილი ამ უცნაურ შეგრძნებას? ტვინს იჭყლეტდა და უცებ გონება გაუნათდა: ეს ჭიქა, რომელიც სახლში მხოლოდ ერთი ჰქონდათ, სამზარეულოში შემოსვლისას ნიჟარაშიც დაინახა. ეს ზუსტად ახსოვდა, რადგან გარეცხვა დაეზარა და გული დასწყდა, რომ მისი იქვე დატოვება მოუწევდა; მაგრამ, თუ მართლა ასე იყო, როგორ ჩაასხა მასში წყალი, როგორ ედგა წინ, როგორ წრუპავდა ნება-ნება ყავას? შესაძლოა, ნახევრად მძინარემ გარეცხა, შემდეგ კი გადაავიწყდა.
რა სისულელეა, რატომ ფიქრობს ასეთ რამეებზე! თითქოს სხვა საფიქრალი არ ჰქონდეს. მაგრამ დილით, სანამ გონება ბოლომდე გაიღვიძებს, ამაზე უფრო დიდ უაზრობებზეც დაუხარჯავს დრო.
ეცადა, მაგრამ თავს მაინც ვერ მოერია, ადგა და ჭურჭლის ნიჟარა შეამოწმა. თვალებს არ დაუჯერა, როდესაც საყვარელი ფინჯანი იქ დახვდა. ხან ნიჟარაში იყურებოდა, ხან მაგიდისკენ, და ჭურჭელს ერთმანეთს ადარებდა. ბოლოს ჭიქა ნიჟარიდან აიღო, მაგიდაზე დადო და ორივე კარგად შეათვალიერა. ეჭვი აღარ ეპარებოდა, ეს ორი ერთნაირი ჭიქა იყო, მაგრამ აქამდე რომ არასდროს შეუმჩნევია?
ამასობაში სამზარეულოს კარი მისმა უფროსმა დამ, ლესიმ, შემოაღო. ერთმანეთს მშვიდობიანი დილა უსურვეს და დადუმდნენ. ქალს ეძინებოდა, თვალები ჩასწითლებოდა და უხასიათოდ გახლდათ. ადრიანად ადგომა არ უყვარდა.
სანამ ლესი გაზქურასთან ფუსფუსებდა, რესი დაკვირვებით უმზერდა ჭიქებს. როგორ შეიძლება აქამდე ვერ შეემჩნია, რომ მის საყვარელ ფინჯანს ტყუპისცალი ჰყავდა?! ვერ ხვდებოდა, ასე რატომ ადარდებდა ეს ამბავი, მაგრამ ფიქრს თავიდან ვერ იგდებდა და ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს მის გარშემო რაღაც უჩვეულო ხდებოდა. ამასობაში ლესის უკვე დაესრულებინა საქმიანობა, ყავით სავსე ფინჯანი მაგიდაზე დაედგა და აწითლებულ ცხვირს იფხანდა.
- რომ იცოდე, როგორ მეძინება! - თქვა და ძმას თვალი აარიდა.
- შენც ადექი და დაიძინე.
- ვეღარ ვიძინებ, თავს რაღაც უცნაურად ვგრძნობ.
- ჰოო? ხო არ გაცივდი?
- არა, არ მგონია. იქნებ ყავამ გამომაკეთოს.
- ლესი, მომისმინე, რაღაც უნდა გკითხო. ყურადღება მოიკრიბე, - დაძაბულმა წამოიწყო რესიმ, - ხომ არ იცი, ხომ არ გახსოვს, ეს ფინჯანი აქ საიდან გაჩნდა?
- ეს ხომ შენი საყვარელი ფინჯანია.
- ვიცი, რაც არის. ერთი მათგანი მართლა ჩემია, მაგრამ მეორეს პირველად ვხედავ. შენ ხომ არ მოგიტანია?
- არა, მე საიდან უნდა მომეტანა? ყოველთვის ორი არ გქონდა?
- არა, ერთი იყო. ყოველ შემთხვევაში, ასე მგონია.
- მაგრამ, რადგან ახლა ორივე წინ გიდევს, უკვე იცი სიმართლე.
ლესიმ დანანებით გაიქნია თავი და დიალოგიც დასრულდა. რესიმ საათზე დაიხედა და ნახა, რომ აგვიანებდა. აი, სადამდე შეიძლება მიგიყვანოს უსაფუძვლო ფიქრებმა! ადგა და თავის ოთახს მიაშურა, სადაც სწრაფად გამოეწყო გარეთ გასასვლელად. გული სწყდებოდა,
ჩუქება
