* * * „არავინ“ — ახალგაზრდა ქალი, რომელიც ერთი შეხედვით არაფრით განსხვავდება სხვებისგან. რომანში არც მისი სახელია მოცემული, არც გმირის ტრიუმფი და არც ბრწყინვალე ფინალი. „არავინ“ არავის ედარება და ეჯიბრება, ის საკუთარ თავს ყოველდღიურად, ყოველწამიერად წვრთნის და ცვლის...
არ ცდილობს, იყოს სხვებისგან გამორჩეული და სწორედ ამაშია მისი გამორჩეულობის ხიბლი. სწორედ ამიტომ ამ რომანს აქვს უნიკალური ძალა — მასში თითოეული მკითხველი საკუთარი სულის პატარა, ხშირად გაუბედურებულ, მაგრამ ამაყ ნაწილს ამოიცნობს.
„არავინ“ იწყება ნიუ-იორკის პატარა, ჩახუთულ ბინაში. იქ, სადაც დღისით, ღამით და უნაპირო გულგრილობამდე გადაჭიმულია ცნება „სხვა“. მთავარი გმირი საქართველოდან, ქრიზანთემების თოვლიანი ყვავილობიდან ხვდება აბსურდულ სამყაროში — ბრუკლინში, უცხო ხალხთან, ენასთან, მორალთან, მაგრამ ყველაზე მტკივნეულად — გაუცხოებულ გულებთან.
ეს რომანი არ გვასწავლის „როგორ უნდა გადავრჩე“ — ის გვიჩვენებს, რომ ყველაზე რთული გადასარჩენი საკუთარი ადამიანობაა. განსაკუთრებით მაშინ, როცა გკიცხავენ, ხმის ამოღების უფლებას გართმევენ და როცა საკუთარი შრომით დამსახურებული ლუკმის ჭამაც კი არაქათს გაცლის.
„არავინ“ — ქალი სუფთა ხელებით და დამტვრეული ინგლისურით.
ეს რომანი არ არის გმირობის ისტორიების მოყვარულთათვის და არც ზღაპრული ბედნიერების მაძიებლებისთვის. ეს რომანი მათთვისაა, ვინც ცრემლიანი ღამეების ისე გადატანას შეძლებს, რომ არავინ ეტყვის — „ყოჩაღ!“ ეს რომანი მათთვისაცაა, ვინც საკუთარ თავთან ბრძოლას აგრძელებს მაშინაც კი, როცა მუხლები აუკანკალდება. მათთვისაა, ვინც აპლოდისმენტებს არ ელოდება, მაგრამ მაინც სწორ გადაწყვეტილებას იღებს.
„არავინ“ არის დოკუმენტური ლიტერატურისა და ემოციური ფანტასტიკის შერწყმა. ის დაძენძილ გრძნობებში დაბინავებული თავმოყვარეობაა, გადაღლილი, სასიამოვნო თვლემაზე უარის მთქმელი სინდისი, უცხო ქუჩებში დაკარგული ხმა... მაგრამ მაინც ხმა!
დაბოლოს, ყველაზე დიდი ტკივილია, როცა ვიღაც შენს არსებობას უარყოფს...
ჩუქება
