მოვა, ბოცორია, მოვა /პიესა ორ მოქმედებად/
მოქმედი პირნი:
1. ბოცორია – – – – ასაკში შესული მათხოვარი
2. კატა – – – – – – – მაცდური, ეშმაკის მოციქული
3. ზაზა – – – – – – – ახალგაზრდა ბიჭი
4. დევიკო – – – – – – ასაკში შესული მამაკაცი
5. ნოდარი – – – – – ასაკში შესული მამაკაცი
6. ტარიელი – – – ასაკში შესული მამაკაცი
7. ზვიადი – – – – – ბიზნესმენი
8. ნათელა – – – – – საშუალო ასაკის მათხოვარი
9. ნინო – – – – – – ახალგაზრდა პოლიტიკოსი
10. ვიქტორია – – – რუსი ეროვნების ბიზნესმენი
11. დარეჯანი – – – ასაკში შესული ქალბატონი
12. ქეთინო – – – – – ახალგაზრდა გოგო, ოფიციანტი
პირველი მოქმედება
სცენა წარმოადგენს ბათუმის ბულვარს. ერთ – ერთ ძელსკამზე მხართეძოზეა წამოწოლილი კატა/იგივე მაცდური/. სცენაზე შემოდიან, ტარიელი და დევიკო, რომელთაც თან აქვთ მეთევზის აღჭურვილობა.
ტარიელი: ვხედავ, შენც ჩემსავით ხელცარიელი ბრუნდები სახლში.
დევიკო: ნუ მკითხავ, ნუ მკითხავ. მთელი დღის მანძილზე, ორი ლიფსიტა ძლივს დავიჭირე.
ტარიელი: ხომ არ ჩამოვსხდეთ, მცირე ხნით?
დევიკო: კეთილი, ბატონო. ჩამოვსხდეთ. მე შენ გეტყვი, ვიგვიანებდეთ,
სადმე./ჩამოსხდებიან/
ტარიელი: ვიგვიანებთ კი არა, მგონი, უკვე ზედმეტები ვართ, ყველგან. ხომ არ მოგვეწია? /იღებს ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფს/
დევიკო: აჰ, მე დიდი ხანია, რაც თავი დავანებე.
ტარიელი: ცუდია სიბერე. ცუდი. ჯერ ღვინოზე ამბობ, კაცი, უარს. მერე სიგარეტზე. მერე...
დევიკო: მერე...ქალებზეც.
ტარიელი: ნუ იტყვი, ნუ იტყვი. შე კაცო, ქალზე და ღვინოზე რომ ვფიქრობდე, როგორც უწინ, სათევზაოდ რა წამიყვანდა.
დევიკო: ჩემგან განსხვავებით, შენ ჯერ უარი არ გითქვამს, სიგარეტზე.
ტარიელი: კარგია, მერე, ეს? ამას მოუკვდა მომგონი!..ესეც, ჩემო დევიკო, ჩვენი წამხდარი ცხოვრების ბრალია.
დევიკო: რა გითხრა, რა გითხრა და რითი დაგამშვიდო. ფაქტი ისაა, რომ მართლაც მამალ ფუტკრებს ვემსგავსებით, ჩვენსავე მიერ შექმნილ ოჯახებში.
ტარიელი: ჰოდა, კარგია, მერე, მაგი? ვის უნდა, მარტო შენი პენსია?
დევიკო: პენსიაცაა და პენსიაც.
ტარიელი: კაცო, რა მიკვირს, თუ იცი? გაწყდა, ამ ბოლოს, თევზი ზღვაში თუ ხალხია იმდენი, რომ არ ჰყოფნის ყველას?
დევიკო: ერთიცაა და მეორეც. კავშირშია, ორივე, ერთმანეთთან.
ტარიელი: მე, მაგალითად, ვფიქრობ, რომ ესეც ჩვენი სიჩლუნგის ბრალია. თუ ხედავ, მიწა აღარ ჰყოფნით და, ახლა ზღვას აშრობენ. მალე, ალბათ, იქაც მრავალსართულიან კორპუსებს წამოჭიმავენ. ჰოდა, რა გინდა, რომ ჰქნას, თევზმა? რომ წაუყრუა, ამ ამბავს, ყველამ, თავის დროზე, დიდმაც და პატარამაც, იმიტომაა, ხალხი და ქვეყანა, ასეთ ცუდ დღეში ჩავარდნილი.
დევიკო: ალბათ,..ალბათ.
ტარიელი: ალბათ კი არა, ასეა ეს. ქალაქი ქალაქს აღარ ჰგავს და სოფელი სოფელს. წაიშალა, ზღვარი, როგორც...ქალსა და მამაკაცს შორის.
დევიკო: ეგეც მწარე სიმართლეა, ეგეც მტკივნეული თემაა.
ტარიელი: რა ვნახე, თუ იცი, ამას წინათ? ეგერ, ე, იმ სკამზე, უშველებელი კატა რომაა, წამოპლაკული, დღისით, მზისით, ბიჭი და გოგო ერთ ამბავში იყვნენ.
დევიკო: მაგისთანები, ჩემო ტარიელ, ჩვენს დროში, უკვე ვიღას უკვირს?
ტარიელი: ჰოდა, აღარც რომ გვიკვირს, ზუსტად მაგაშია საქმე. გაუფერულდა, საერთოდ, ყველაფერი. დარდი, სიხარული, ფიქრი. სიკვდილიც. არაფერი აღარ გვიკვირს. არაფერი აღარ გვახარებს. ბებრებს მხოლოდ წარსულიღა გვაქვს, მოსაგონებლად. ახალგაზრდები კიდევ...ტელეფონებში არიან, შემძვრალნი. რა ხდება, ჩვენს ირგვლივ, კაციშვილი არაა, იმით, დაინტერესებული.
დევიკო: არადა, თუ გახსოვს, ძველი ბათუმი?
ტარიელი: რავა არ მახსოვს?!.ერთ მუშტად იყო, შეკრული, მთელი ქალაქი. თითქოს ვეჯიბრებოდით, ერთმანეთს,..ერთმანეთის მოფერებაში. ცხოვრების წესიც მხოლოდ აქაური იყო, ბათუმური!..ქალს კაცი სხვის დასანახად, ხელს როგორ დააკარებდა?..ის კი არა, ჩემო დევიკო, საძულველიც კი აღარ გვძულს, ისე, როგორც საჭიროა.
დევიკო: კი,..როგორც საჭიროა.
ტარიელი: აწი, ვითომ გაიზარდა და გალამაზდა კიდეც, მარა,..ვის უნდა, ამისი სილამაზე? ეეჰ,..ლამაზი...ქალი ვიცი მე. შიგნით რა ხდება, შიგნით, ესაა მთავარი.
დევიკო: შენ ჭავჭავაძეზე ცხოვრობ, ხომ კი?
ტარიელი: დიახ. ჭავჭავაძის დასაწყისში. უწინ, პატარები, რომ ვიყავით, ჩვენს ქუჩაზე ფეხბურთს ვთამაშობდით. აბა, ახლა, ტროტუარზე ვერ გაგივლია, ხეირიანად. ხან აქედან გიჯიკებენ და ხან იქიდან. ნიავი რომ ნიავია, იმისთვისაც აღარაა, არსად, გასაქანი. ჰოდა, არ მომწონს, მე, ეს
