I გაისმა მაღვიძარას ისეთი მონდომებული კივილი, რომ მამალსაც კი შეშურდა, სევდიანად დახედა თავის ბუმბულებს და თქვა: "ეჰ … მოვძველდი. ხვალ ადრე ავდგები … მაღვიძარამდე."
- აუ, ისევ ორშაბათი!
ისე შეიცხადა დატამ, თითქოს თავად სულ არ დაუყენებია მაღვიძარა, რომ ზუსტად ამ დროს დაერეკა. მის ხმაში სასოწარკვეთა და ცხოვრების შეცვლის მორიგი სურვილის ნოტები ჩანდა. რომელიც ყოველ ორშაბათს ცოტა უფრო ხმამაღალი, და ცოტა უფრო მტკიცე იყო: "შეიძლება დღეს დავტოვო ყველაფერი და დავბრუნდე სოფელში... Wi-Fi თუ იქნება."
მაღვიძარა კი არ ჩერდებოდა, ისეთივე მონდომებით გაჰკიოდა როგორი მონდომებითაც წინა ღამეს დატამ დააყენა, რომ ყოველ სამ წუთში დაერეკა, რადგან გაღვიძების რამდენჯერმე გადავადებით ორშაბათი კიდევ უფრო შემაწუხებელი და აუტანელი წოდებით შეემკო. რამდენიმე გადავადების შემდეგ დატამ თვალი იძულებით გაახილა, ბოლო ზარმა კი თითქოს ჩასძახა: "ადექი, მეგობარო, დროა დრო დაკარგო!" კიდევ რამდენიმე წუთი ახლა უკვე თვალგახელილი დატა გულაღმა იწვა, სამსახურში აგვიანებდა მაგრამ შინაგანად საერთოდ არ ეჩქარებოდა ორშაბათის დაწყება.
"ყველაფერი ისევ თავიდან, და ისევ იგივე." - უგულოდ ჩაიბურტყუნა დატამ. ზოგადად ყოველ ორშაბათს, დატას ეგზისტენციალური ფიქრები სტუმრობდა: - რა საჭიროა მუშაობა საერთოდ? განა რას ვაკეთებ მნიშვნელოვანს? რატომ არ შეგვიძლია ადამიანებს უბრალოდ ბედნიერად ვიცხოვროთ? ან რა საჭიროა საერთოდ კვირის დღეები, განსაკუთრებით ეს ორშაბათი! - დღის განმავლობაში კი ეს ფიქრები უფრო და უფრო აბსტრაქტული ხდებოდა - "ვინ ვარ და ნეტა მართლა თუ მინდოდა ეს ცხოვრება? იქნებ საერთოდ არ ვარ აქ? იქნებ ეს ტესტინგის ფაზაა და ჯერ პროდაქშენშიც არ ვარ?"
ამ ფიქრების ფონზე დატა ნელი მოძრაობით წამოიწია ასადგომად, ამ მოძრაობაში კი მთელი იმ დღის უენერგიობა იგრძნო და გეზი პირდაპირ დღის როგორმე გადაგორებაზე აიღო. მის უენერგიობას გარდა ორშაბათის სიძულვილისა, დასვენების დღეებში გადაჭარბებული ალკოჰოლიც ამძაფრებდა. მხოლოდ ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ, შემოეპარებოდა ხოლმე დატას ფსევდო-ჰეროიკული ფიქრები: "შემდეგი ორშაბათიდან ყველაფერს შევცვლი, ვარჯიშსაც დავიწყებ, სწორ კვებასაც, სახლსაც დავალაგებ ხოლმე და თეთრეულსაც უფრო ხშირად გამოვცვლი. ბოლოს და ბოლოს სარეცხ მანქანასაც შევაკეთებ და იმ ამოტეხილ იატაკსაც მივხედავ." - ყოველი ორშაბათის გათენებისთანავე კი დატას ეს ჰეროიკული ფიქრები ისევე მტკივნეულად ტოვებდა მას, როგორც კვირას მიღებული ალკოჰოლი.
დატა მძიმედ წამოდგა საწოლიდან, თავბრუ დაესხა და გული აუჩქარდა და ამ მიმდინარე, მორიგ ორშაბათსაც ისევ შეჰპირდა საკუთარ თავს, რომ ამდენს აღარ დალევდა. მოწესრიგებაზე დრო არ დაუხარჯავს, გუშინ ისედაც ჩაცმულს დაეძინა, მხოლოდ ფეხზე ჩაიცვა შემოსასვლელში მიმობნეული კედები. არც ტუალეტს ეწვია, ამისთვის ხომ მთელი ორშაბათი დღე ჰქონდა სამსახურში დროის გასაყვანად. მხოლოდ ხელით თმა გადაიწია, თავის უზარმაზარ ყავის ჭიქას და გასაღებს დაავლო ხელი და ასევე აუჩქარებლად გავიდა სახლიდან.
- დატას გაუმარჯოს! როგორ ხარ მეგობარო?!
ისეთი ოპტიმიზმით სავსე ხმით ჰკითხა სამსახურის დაცვის ბიჭმა, დატას, რამდენიმე წამით ეჭვიც კი შეეპარა ნამდვილად ორშაბათი იყო თუ არა. საშვი ზანტად ამოიღო ჯიბიდან, საკუთარი ფოტო მოხვდა თვალში და წამით შეჩერდა. ფოტოზე მოღიმარ, აკურატულად, სუფთად გაპარსულ და ჩაცმულ დატას ჩახედა იმედიან თვალებში და გაახსენდა თუ როგორი სიხარულით და ენთუზიაზმით ემზადებოდა სამსახურის საშვის ფოტოს გადასაღებად. მაშინ ეგონა მთებს გადადგამდა, ახალ სიტყვას იტყოდა სამყაროში და მწვერვალებსაც დაიპყრობდა, სანამ იმას აღმოაჩენდა, რომ მთები თურმე სულაც არ იდგმება და ახალი სიტყვის მოგონებაც თითქმის შეუძლებელია სამყაროში, რომელშიც უკვე შვიდი ათასი სალაპარაკო ენა არსებობს იმისათვის, რომ ადამიანებმა მაინც ვერ გაუგონ ერთმანეთს. მისი ეს მოლოდინები საშვზე დატანილი ინფორმაციის შრიფტის ზომაში და სიმკვეთრეშიც იკითხებოდა. ჰალსტუხიანი, დავარცხნილი და მოღიმარი დატას ფოტოს ქვეშ, დიდი შავი ასოებით ეწერა - "დატა ბაგაშვილი, ერორის ძე" და ქვევით უფრო დიდი და ბუთქუჩა ასოებით ხაზგასმით მოსდევდა - "უფროსი აიტი სპეციალისტი".
საშვის დატამ, მიმდინარე დატაში ცოტა აგრესია გამოიწვია, ირონიულად მოიქნია წარსული დატას ფოტოსურათი და კარიც დაწკაპუნებაზე გაიღო. დაცვის ბიჭს კი პრეტენზიულად მიაძახა:
- როგორ უნდა ვიყო აბა! ისევ ორშაბათია!
გეგონებოდა ორშაბათი რაიმე მძიმე დაავადება ყოფილიყოს, დატას კი უკვე ბოლო სტადიაში ჰქონოდა ის გადასული. სამსახურში როგორც კი შეაბიჯა დატამ, მაშინვე შეუდგა დროის ეფექტურად გაფლანგვის პროცედურებს. პირველი ნაბიჯი თავის მოწესრიგება იყო, რასაც დაახლოებით ორმოცი წუთი უნდებოდა ხოლმე. ამ ორმოცი წუთიდან ყოველი წუთი სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო დატას ორშაბათისთვის მზადებაში. აი მაგალითად, სახლში თუ თმას უბრალოდ ხელით გადაიწევდა, სამსახურის საპირფარეშოში უკვე ამავე თმის ღერ-ღერ დალაგებას შეუდგებოდა