სიზმრის სიმფონია წინამდებარე წიგნი – "სიზმრის სიმფონია" – ავტორის პირველი მცდელობაა, მოესინჯა კალამი მწერლობაში.
წიგნში გადმოცემულია სევდიანი ამბავი ერთი ლამაზი სიყვარულისა.
რომანი ორიგინალურია იმ თვალსაზრისით, რომ ავტორი მიზანმიმართულად, კომპოზიციურად შეკრული სიუჟეტის კვალდაკვალ, აზიარებს მკითხველს ჩვენი ქვეყნის, კერძოდ, აჭარის, თვალწარმტაცი ბუნების მშვენიერებას; გზადაგზა აცნობს ქალაქის ღირსშესანიშნაობებს, მათ ისტორიებს, ლეგენდებს, ქვეყნის ისტორიულ წარსულს, ეროვნულ კერძებს, ქართულ სტუმართმოყვარეობას, ტრადიციებსა და თანამედროვე ყოფას, რათა წიგნს მკითხველისთვის, უმთავრესად, ტურისტთათვის, ერთგვარი გზამკვლევის ფუნქცია დაეკისროს. მის ორიგინალურობაზე მეტყველებს ისიც, რომ კითხვის პროცესი უფრო სასიამოვნო რომ იყოს, წიგნს დართული აქვს მელოდიები, რომლებიც მკითხველს შეუძლია, მოიძიოს YOUTUBE-ის საძიებო ველში ნაწარმოების სათაურის მითითებით (Sizmris simfonia (Mikheil Nakashidze)), რაც საშუალებას მისცემს, მოუსმინოს შესაბამის სიმღერას.
* * *
ავტორი მადლობას უხდის, აჭარის ა. რ. ტურიზმისა და კურორტების დეპარტამენტს, მტირალას ეროვნული პარკის ადმინისტრაციას, ფოტოგრაფებს – ლაშა გიგაურს და თამარ ქორქოლაძეს მხარდაჭერისა და წიგნზე მუშაობის პროცესში ფოტო და დოკუმენტური მასალების მოწოდებისთვის.
* * *
ვუძღვნი ჩემს მეუღლეს - თეონას
და შვილებს – მარიამს, ანასტასიასა და ლილიენს.
ყოველი სიზმარი ასახავს რომელიმე დათრგუნილი ან
განდევნილი მოთხოვნილების ასრულებას.
ზიგმუნდ ფროიდი
♫(მოუსმინეთ: Hollow Coves – These Memories) ღამე იყო, ირგვლივ სამარისებური სიჩუმე სუფევდა, თუმცა ზღვის ზედაპირი მთვარის შუქით ისე იყო განათებული, ყოველი ტალღის რხევა ნათლად ჩანდა. ის წყალში ერთ ადგილას ცურავდა და ვერ გაეგო, საიდან აღმოჩნდა იქ. მოულოდნელად მის წინ წყალი შეირხა, ამოიბურცა და იქიდან გაურკვეველმა ქმნილებამ დაიწყო ამოზიდვა. შეცბა, ირგვლივ მიმოიხედა და სასწრაფოდ ნაპირს დაუწყო ძებნა... ხმელეთი სადღაც გამქრალიყო. ის კი მთელი არსებით გრძნობდა, როგორ უახლოვდებოდა უცნაური არსება. ხელი მძლავრად მოუსვა წყლის ზედაპირს და სწრაფი ცურვით შეეცადა გასცლოდა, თუმცა ამაოდ, ის იდუმალი არსება კვალდაკვალ მისდევდა. როცა ხანგრძლივი ცურვის შემდეგ მიხვდა, რომ მისგან თავის დაღწევა შეუძლებელი იყო, გადაწყვიტა, შემოტრიალებულიყო და ვაჟკაცურად შებრძოლებოდა. უკანასკნელი ძალა მოიკრიბა, შემოტრიალდა და... მის გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა, როცა რვაფეხას, ზვიგენის, ვეშაპისა თუ წარმოსახვაში გაელვებული უამრავი ურჩხულის ნაცვლად, მის წინ მოლივლივე უმშვენიერესი ქალი აღმოაჩინა, უფრო სწორად ქალთევზა, რომლის მომხიბვლელი, მოქნილი სილუეტი წყლის გამჭვირვალე ფარდის მიღმა თითქოს აღელვებული ზღვის რიტმს იმორჩილებდა. მთვარის შუქი ნაზად ეხებოდა მისი სხეულის თითოეულ ნაკვთს, აშიშვლებდა მის მაცდურ, ქალურ ფორმებს და ისეთი სილამაზით ავსებდა ირგვლივ სამყაროს, რომ ბიჭს ყველა შიში ერთიანად დაავიწყა. გააზრებაც კი ვერ მოასწრო, ისე აღმოჩნდა მის მკლავებში... ქალთევზამ ახლოს მიიზიდა, ბაგეები ნაზად შეახო და თავბრუდამხვევი კოცნით ზღვის ფსკერისკენ გააქანა. ის იხრჩობოდა, თუმცა ვერაფერს აკეთებდა თავის გადასარჩენად... უკანასკნელი ჟანგბადი ამოუშვა პირიდან და ზღვის ჯადოქართან ერთად წყლის სიღრმეში გაუჩინარდა...
სწორედ ამ დროს გამოეღვიძა – დაბნეულსა და ოფლში გაღვითქულს. ირგვლივ მიმოიხედა, როგორც კი დარწმუნდა, რომ თავის ოთახში იყო, შვებით ამოისუნთქა და ისევ ბალიშზე მიესვენა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ლოგინიდან თავი ოდნავ წამოსწია და ტელეფონის ეკრანს მიაშტერდა. რვის ოცი წუთი იყო. მაღვიძარას ისევ დაასწრო გაღვიძება.
თავი კვლავ ბალიშზე დადო, თვალები მჭიდროდ დახუჭა და სცადა, წარმოსახვაში აღედგინა ის, რაც სიზმარში ნახა. ფილტვებში თითქოს ისევ ზღვის მარილიანი ჰაერი უდგებოდა, კანზე კი – იმ არსების შეხებას გრძნობდა ისევ. გულგრილად ვერ იხსენებდა იმ ხილვას, ამიტომ ჩურჩულით, თითქოს საკუთარი თავის დარწმუნებას ცდილობდა, იმეორებდა:
– ღამე, ზღვა... და ამბორი ზღვის ჯადოქართან უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე...
ხმა გაუწყდა. ნეტავ, რას ნიშნავს ეს ყველაფერი?
სიზმრებს იშვიათად ხედავდა და არც მსგავსი რამ უნახავს არასდროს.
ფიქრში გართულს პირველი სართულიდან დედის ხმა შემოესმა:
– ადექი, შვილო, სამსახურში არ დაგაგვიანდეს! საწოლიდან ზანტად წამოიმართა და, როგორც ყოველთვის, ორგანიზმის გამოსაფხიზლებლად იოგას რამდენიმე მოძრაობა გააკეთა. მზე უკვე მთებიდან ამოწვერილიყო, ხოლო საძინებლის ჭაღში არეკლილი სხივები ოთახის კედლებზე ოქროსფერი ნათების ცოცხალ ორნამენტებს ხატავდა.
ისევ დახედა საათს, ენერგიულად წამოდგა და სააბაზანოსკენ სწრაფი ნაბიჯით გაეშურა. ხელ-პირის დაბანის შემდეგ, ჩვეულებისამებრ, ერთი ჭიქა ლიმნიანი წყალი სულმოუთქმელად დალია და აივანზე გავიდა.
მწვანეში ჩაფლულ ეზოს თვალი მოავლო – ჰაერი ზღვის მარილიანი ნიავის, ციტრუსის სიტკბოსა და დედის ხელით დარგული ათასნაირი ყვავილის თავბრუდამხვევი სურნელით იყო გაჟღენთილი. რამდენჯერმე ღრმად ჩაისუნთქა და ამ ნაცნობი, დამამშვიდებელი სურნელით დამუხტულმა, გულმოდგინედ შეუდგა მოდუნებული სხეულის გამოცოცხლებას.
ნახევარსაათიანი ინტენსიური ვარჯიშის შედეგად ქანცგამოცლილი მეორე სართულის აივნიდან სააბაზანოსკენ დაეშვა.
ჩუქება
