* * * დილის 6 საათი იქნებოდა სახლიდან რომ გამოვვარდი, სახლის სპორტულებისა და აწ უკვე გაცრეცილი კედების ამარა, რა თქმა უნდა დაუბანელ-დაუვარცხნელი, თმა გაწეწილი, ერთი სიტყვით დასაბმელ გიჟს ვგავდი, მაგრამ არ მადარდებდა, დარწმუნებული ვიყავი კაციშვილი ვერ მნახავდა. მიყვარს მარტო ხეტიალი, განსაკუთრებით ასეთ დროს... როცა ქალაქს სძინავს. თანაც, შინ დარჩენას ყველაფერი მერჩივნა … თვითონაც არ ვიცი რატომ.
გამთენიისას ცა ყოველთვის კრისტალურად სუფთა და ლამაზია, მაგრამ იმ დღეს ყველაფერი ორმაგად მშვენიერი მეჩვენებოდა. ბავშვობაში მეგონა, რომ ღმერთი ტახტზე იჯდა, როგორც მეფე, თანაც საქსოვი ჩხირებით ხელში და ღრუბლებს ქსოვდა... ვიცი, სასაცილოა, მაგრამ დღემდე ასე მგონია, მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ხანია პატარა აღარ ვარ.
ახლა წელიწადის ის დროა, რომელიც ყველაზე მეტად მიყვარს. ჩემი საყვარელი სეზონი - შემოდგომა. აი, ასეთი შემოდგომა მიყვარს, ხეებს რომ თითქმის ყველა ფოთოლს წაართმევს და რასაც შეარჩენს, მათაც რომ სულ მთლად გააყვითლებს... ქუჩაში რომ სეირნობ და ყოველი ნაბიჯის გადადგმისას, ფოთლების შრიალის ხმა ჩაგესმის ყურში... გრილი ნიავი, რომელიც თმას გიწეწავს და წვიმა, რომელიც ასე გამშვიდებს... განა ეს მშვენიერი არ არის? ვფიქრობ, მხოლოდ შემოდგომას შეუძლია ასეთი ქარი და წვიმა. მხოლოდ მას ძალუძს გაშიშვლებული ხეები, ყველაზე მომხიბვლელი გახადოს, მკვდარი ფოთლები კი ყველაზე ცოცხლებად მოგაჩვენოს... ამ სეზონის თაყვანისმცემლებისთვის, ეს წვრილმანები ნამდვილი ბედნიერებაა. უცნაურია, მაგრამ ხეები ზოგჯერ ადამიანებს მაგონებენ... ისინი მხოლოდ მაშინ ხვდებიან ყოველი დაკარგული ფოთლის მნიშვნელობას, როდესაც შიშვლები რჩებიან ცივ ზამთარში. ისინიც, ჩვენსავით... ეგუებიან იმ ფაქტს, რომ დაკარგულ ფოთლებს უკვე ვეღარაფერი დააბრუნებს.
უაზროდ დავეხეტებოდი და სადღაც შორს, მაღლა, ნისლით დაფარულ მთებს ვათვალიერებდი. ქუჩები სულ ცარიელი იყო, ერთ მანქანასაც კი ვერ შენიშნავდი. ეს უცხოა ისეთი დიდი და ხალხმრავალი ქალაქისთვის, როგორიც თბილისია (თუმცა... დიდია თბილისი?) და სწორედ ამიტომ, გულში იმანაც კი გამიელვა, ადამიანთა მოდგმას როგორც იქნა ბოლო მოეღო-მეთქი, მაგრამ სასწრაფოდ ამოვიგდე ეგ აზრი თავიდან. ვერ ვხვდები, ასეთი რამ ჩემი ასაკის გოგომ, რატომ უნდა გაიფიქროს... ვიცი, რომ ძალიან უცნაური ახალგაზრდა ვარ. ამის მერე ისიც კი ვიფიქრე, ეს მხოლოდ სიზმარია და მალე გამეღვიძება-მეთქი. ამ ფიქრებში ისე ვიყავი გართული, კინაღამ მანქანამ გამიტანა. მხოლოდ მაშინ გამოვფხიზლდი, როცა დამისიგნალა, თანაც ისე ხმამაღლა რომ, მალევე გავაცნობიერე რა ხდებოდა. არა, ეს ნამდვილად არ იყო სიზმარი! მანქანა ჩემს წინ გაჩერდა, მე კი შოკი მაქვს! არა იმიტომ, რომ კინაღამ დამეჯახა, უბრალოდ მანქანის ფერმა, მოდელმა, სილამაზემ გამაოცა! უცებ კარი გაიღო და შეშინებული მძღოლი გადმოვიდა მანქანიდან. დამინახა თუ არა მომაშტერდა, მძღოლობისთვის ძალიან ახალგაზრდა და გამოუცდელი მომეჩვენა, თუმცა, ახლა ყველას მართვის მოწმობა აქვს! დაბნეული თვალებს აქეთ-იქით აცეცებდა, ბოლოს კი ლუღლუღით მკითხა კარგად ვიყავი თუ არა. პასუხის მოლოდინში მთელ სახეზე ბრაზი დაეტყო. კარგად ვარ-მეთქი ძალდატანებული ღიმილით ვუპასუხე.
- ფრთხილად უნდა იაროთ, ყოველთვის ასე არ გაგიმართლებთ, - სიცილით, თუმცა ჯერ კიდევ აკანკალებული ხმით მითხრა ახალგაზრდა მძღოლმა.
ჯერაც ვერ მივმხვდარიყავი, ჩემი ბრალი იყო თუ მისი, მაგრამ მაინც დავუქნიე თავი. წამოსვლა დავაპირე, მაგრამ ზურგს უკან დაჟინებული მზერა ვიგრძენი და შემოვბრუნდი. სახლამდე მაინც მიგიყვანთო მითხრა და ხელით მანქანაზე მანიშნა. როგორ მინდოდა იმ პრიალა, ნარინჯისფერ პორშეში ჩაჯდომა და როგორ, აი როგორ ვთქვი ფეხით წავალ-მეთქი! ზოგჯერ საკუთარ ადეკვატურობაში ეჭვი მეპარება! ეს ჩემი უარი, ცოტა არ იყოს, უხეშობად მომეჩვენა, ამიტომ რამდენიმე წამში მადლობაც დავამატე.
უბრალოდ თავაზიანი მინდოდა ვყოფილიყავი, - მითხრა და მხრები ისე აიჩეჩა, აშკარად ელოდა როდის გავცემდი ხელსაყრელ პასუხს.
ჩემთვის გავიფიქრე მეფლირტავება-მეთქი, თუმცა არაფერი ვუთხარი. რა თქმა უნდა ჩემი პასუხები ძალიან განსხვავდება ჩემი ფიქრებისგან, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ბევრთან ჩხუბი მომიწევდა. მათ შორის ამასთანაც!
- სამწუხაროა...
- ხოო? ვითომ რატომ?
და აი, თავს ვეღარ ვიკავებ! სულ ცოტაც და ვულკანი იფეთქებს. რაღას მიპასუხებდა, ჯერ გულიანად გადაიხარხარა, შემდეგ კი ისევ ისეთი სერიოზული სახე მიიღო. გავღიზიანდი, თუმცა დამშვიდობების მიზნით მაინც გავუღიმე. დარწმუნებული ვიყავი წინააღმდეგობას აღარ გამიწევდა, მაგრამ შევცდი.
- სასიამოვნო იყო თქვენთან შეხვედრა
- ხო ჩემ... - სიცილი ვეღარ შევიკავე და ხარხარით დავასრულე წინადადება ჩემთვისაც სასიამოვნო იყო-მეთქი.
ამ დროს გაჩერდა, თითქოს რაღაცის
