წინათქმა დავით აღმაშენებლის დროს საქართველოს ტერიტორია 300000 კვადრატულ კილომეტრს მოიცავდა. ახლა, ფაქტობრივად, 45 000 კვადრატულ კილომეტრზე ვრცელდება საქართველოს იურიდიქცია და ამ დაპატარავებულ საქართვლოშიც ორი რთული რაიონია, სადაც ეთნიკური სიჭრელის გამო ქართული ფენომენი არცთუ ისე ძალიან ყვავის. ერთ მათგანია ახალქალაქი, მეორე – წალკა. ნაზი მეშველიანი აფხაზეთში იბრძოდა, როგორც ჟურნალისტი და ლიტერატორი. ცეცხლის ხაზიდან მართალ, მიუკერძოებელ რეპორტაჟებს აგზავნიდა. ომის დამთავრების შემდეგ არ უძებნია მშვიდი ცხოვრება და თბილი, იდეალური ყურე, წავიდა და წალკაში დასახლდა. იქ ქართული გაზეთი „ თრიალეთის ექსპრესი “ დაარსა და დღემდე ამ გაზეთს რედაქტორობს. ზემოთქმული იმისათვის დამჭირდა, რომ მკითხველს ვაცნობო – უამრავი მიზეზი მაქვს მე, აფხაზეთის ომში ერთადერთი შვილის დამკარგავ რევაზ მიშველაძეს, რათა ნაზი მეშველიანი, თავისი ცხოვრების წესით, თავისი გარეგნული თუ შინაგანი მომხიბვლელობით, მიყვარდეს...
ახლა რაც შეეხება ლიტერატურას; ჟურნალისტიკა ლიტერატურის მონათესავე დარგია, მაგრამ, მოგეხსენებათ, მხატვრული ლიტერატურა ერთი გაფრენით მეტია – თუნდაც შთამბეჭდავი ამბის გადმოცემა ჯერ კიდევ არ არის პროზა და მით უმეტეს, ნოველა. ამ ფიქრით გადავშალე ნაზი მეშევლიანის წიგნი, რომელსაც ჟანრული განსაზღვრებისათვის „ ნოველები “ აწერია. წავიკითხე და გულში სითბო ჩამეღვარა. ნაზი მეშველიანი მშვენიერი მთხრობელი აღმოჩნდა და, რაც მთვარია, ამ წიგნში შემავალ ქმნილებათა უმეტესობა სწორედ რომ ნოველაა ერთ თარგზე აწყობილი ლაპიდარული ამბით და მოულოდნელი ფინალით. აქ თავის ავადმყოფ ლეკვებს დაკანკალებს უპატრონო ძაღლი და იმდენად არ სჯერა მათი სიკვდილი, რომ თავისი გამხდარ-გალეული ტანით და თბილი ძუძუებით გადაჰფარებია უკვე უსიცოცხლო პირმშოებს... აქ მკერავთან საქორწილო კაბის შესაკერად მისული ქალი შემთხვევით შეეფეთება თავის დიდ სიყვარულს და საქორწინო კაბაც იმ წამიდანვე მისთვის აზრს კარგავს. აქ ქუთაისში მეგობრებთან სტუმრად ჩასული გოგონა მასპინძლის ოჯახში სწორედ იმ ყმაწვილს წააწყდება, ვინც ავტობუსში მის წინ მგზავრებს ჯიბეებს უცარიელებდა. მათი თვალები ერთმანეთს შეხვდა... მეტი არაფერი...
არის თუ არა ეს სიუჟეტები ნოველური? მე მგონი, არის, რაც შეეხება ახალგაზრდა პროზაიკოსის მიერ ცხოვრების ცოდნას, ეს უკანასკნელი ნაზი მეშველიანს საკმარისზე მეტი აქვს. წიგნში უაღრესად საინტერესო ფრონტული ნოველებია შეტანილი, რა ტკივილი უგრძვნია, რა დრამატული ცხოვრებით უცხოვრია ამ ლამაზ, ცისფერთვალა ქალს, რომელიც ქვეყნად რომ სამართალი იყოს, ვარდისფერ სასახლეში უნდა ცხოვრობდეს და თუ ათასში ერთხელ ოცნების კიბიდან მწვანე მოლზე ჩამოსვლას ინებებს, ჩემისთანა ცოდვილი კაცი იქვე კიბესთან ხელზე საკოცნელად უნდა ელოდებოდეს.
რევაზ მიშველაძე,
რუსთაველის პრემიის ლაურეატი
ჩუქება
