*** საღამოა, ცუდი ამინდია თბილისში; ქარი და წვიმა ერთადაა. მოწყენილი ვზივარ და ხან ახლობელს წიგნს ურედაქტირებ, ხან ვლაპარაკობ ევროპაში ძმაკაცებთან, ხან ბოლთას ვცემ სახლში -- მოკლედ ვერ ვისვენებ. კარებზე ჩუმი კაკუნი გაისმა, ვაღებ კარს და ჩემს წინ დგას კაცი, რომელთანაც არ მაქვს კარგი ურთიერთობა, არ გვევასებოდა ერთმანეთი არასოდეს. გამიკვირდა ძალიან, გავიფიქრე ეს აქ რამ მოიყვანა თქო... რათქმაუნდა შემოვიპატიჟე, ყავა და ჩაი შევთავაზე. არაყი თუ შეიძლება -- მპასუხობს, -- კარგი ბატონო და ჩემი ძმაკაცის "გოდერძას" ყვარლიდან გამოგზავნილი ორნახადი ჭაჭას ვდგავ მაგიდაზე, უცებ დავფაცურდი და პატარა კაცური სუფრა გავშალე, თან ხინკალი გამოვიძახე. მიკვირს ეს ყველაფერი მაგრამ კაცი სტუმრად არის ჩემთან, როგორც ქართველებს შეგვეფერება ისე ვევლები თავს.
პირველი უფლის დიდების შევსვით და ცნობისმოყვარეობად ვარ ქცეული, ველოდები როდის იტყვის აქ რამ მოიყვანა. ვიცი გიკვირს ეს ყველაფერი -- დაიწყო საუბარი, არასდროს არ გვიყვარდა ერთმანეთი და არც გამარჯობა გვქონია, მაგრამ ორი კვირაა ისეთი ამბავი შემემთხვა რომ რადიკარულად შეცვალა ყველაფერი.-- ვუსმენ დიდი ყურადღებით და ველოდები "ფინალს" . სამწუხაროდ კიბო დამიდგინდა მე-4 სტადია, -- განაგრძობს დარდიანი სახით, ვიცი რომ კარგად წერ, მინდა ჩემი ისტორია მოუყვე ხალხს. კონკრეტულად მოზარდებს რომ ჩემი შეცდომები არ დაუშვან, ისიც ვიცი რომ ამ ყველაფრის აზრზე ხარ, ხარ თემაში გარკვეული, ტოლები ვართ და თბილისელები. მე ისტორიას მოვყვები ჩემსას შენ დაწერე, შეგიძლია ეს სურვილი შეუსრულო ცაში მიმავალ კაცს? -- დასვა კითხვა და მიყურებს, დაბნეული ვარ და არ ვიმჩნევ თან, გულში ვფიქრობ რა უნდა, რა მოელანდა, ისე კი არ მევასებოდა არასოდეს მაგრამ გული დამწყდა კიბო მაქო რო მითხრა, ადამიანურად ძალიან შემეცოდა. რა თემას გულისხმობ? რის აზრზე ვარ, კონკრეტულად მითხარი? -- დაუბრუნე კითხვა. თემა თამაშია, მაზავშიკობა, პრისტავკა -- არ მინდა ჩემი სახელი და გვარი ვინმემ იცოდეს უბრალოდ დაწერე ჩემი ისტორია და შენც მილიონ კაცს შეხვედრილხარ თბილისში ამ სენით დატანჯულს და მიამატე თუ გინდა ისტორიები მხატვრულად. ვახ ჩემი -- გავიფიქრე გულში, უცნარი დღე იყო და უცნაურად გრძელდებოდა, მაგრამ მომეწონა აზრიც და რომც არ მომწონებოდა უარს არ ვეტყოდი ცაში მიმავალ კაცს. მეორე სადღეგრძელო თვითონ სთქვა -- დედებს გაუმარჯოს და ბოლომდე გამოცალა და დაამატა საფრანგეთშიც დედაჩემის გამო მივდივარ თორე საქართველოში მინდოდა სიკვდილიო... მე გული მეწვის, ჩემი არდავასება საერთოდ გაქრა სადღაც. დაიწყე მოყოლა და როგორ დავწერ, რა ფორმით და ასე შემდეგ გაიგებს საზოგადოება, სიტყვას გაძლევ,-- ვპირდები. უხარია, ეტყობა სახეზე, ჭაჭას ვსვავთ და უსმენ, ბოლო სურვილს უსრულებ ადამიანს და თან მის აღსარებას ვისმენ....... უჩვეულო მდგომარებაში ვარ, ვერც ვთვრები ისე მეწყინა მისი კიბოს ამბავი.............. მე მის ბოლო სურვილს შევასრულებ და პირველ პირში დავწერ! შეფასება თქვენთვის მომინდია ძვირფასო მკითხველო.....
************************
ყველაფერი 2000 წელს დაიწყო, როცა თორმეტი წლის ბავშვი შატალოზე ვიყავი გაპარული სკოლიდან. უკანა მეტროთი დავბრუნდი, რათა მეტრო ახმეტელიდან უბანში ფეხით ავსულიყავი. ბაზრის ასასვლელთნ საცხობი იყო და იქ გავჩერდი, ველოდებოდი ჩემს რიგს, რათა ცხელი მაკარონის ხაჭაპური მეჭამა და დავნაყრებულიყავი. უკან ახალგაზრდა ბიჭი მედგა, აღელვებული იყო ძალიან და მადრიდის რეალს აგინებდა. არასდროს დამავიწყდება მისი აგრესიული თვალები, ეტყობოდა რომ წაგებამ მასზე ძალზედ იმოქმედა. იგინებოდა, ილანძღებოდა და თან შიოდა, რიგს არ ტოვებდა. ვიყიდე ნანატრი ხაჭაპური და სპრაიტი, იქვე გვერძე დავდექი და ჭამა დავიწყე, თან თვალს არ ვაშორებ იმ ბიჭს, ჩემს ყურადღებას იქცევს. მანაც იყიდა წვენი და ხაჭაპურები ბევრი, ეტყობოდა მარტო მისთვის არ უნდოდა. გავყევი უკან, მაინტერესებდა სად წავიდოდა. აიარა ბაზრის კიბეები და რაღაც კარებში შევიდა. შევყევი მეც და დავიბენი, ასეთი რამე არასდროს მენახა. დაახლოებით ორას კვადრატულ ადგილას უამრავი ხალხი ირეოდა, ზოგი მაგიდასთან იჯდა და რაღაც ფურცლებში ქონდა თავი ჩარგული, ზოგიც ერთ დიდი კედელთან იდგა და იქ უყურებდა დიდი ინტერესით ამ ფურცლებს. არავის არ უთქვამს ჩემთვის აქ რა გინდაო? არავის უკითხავს რამე ხომ არ გიჭირსო? ყველა თავის ამბავში იყო გართული და მეც თავი მათი საზოგადოების წევრად ვიგრძენი თავი. დავრჩი არ წამოვედი, ყველაფერს ვაკვირდებოდი.
ხუთი წუთის შემდეგ უკვე ვიცოდი რომ ამ ადგილს ტოტალიზატორი ერქვა, ფურცლები ეგრეთ წოდებული ცხრილი იყო, საიდანაც გუნდებს კითხულობდი, შედეგებს დებდი და კოდებს იწერდი. პატარა ფანჯარა რომელიც მთელ ამ ადგილს უყურებდა და განაგებდა, ზუსტად მაგ
ჩუქება
