შესავალი ახალი ბალიში ძალიან მოუხერხებელი გამოდგა. ლევანი თავის ტკივილმა გამოაღვიძა.
თავის ტკივილის გარდა, ხასიათი სიზმარმაც გაუფუჭა.
ის კაცი ესიზმრა, ვისაც ერთხელ რუსეთის ერთ-ერთი ქალაქის აეროპორტში ღრანჭში მოსდო.
თვითმფრინავი, რომელსაც ლევანი ცოლისძმასთან ერთად რუსეთის ერთი დიდი ქალაქიდან მეორე დიდ ქალაქში მიჰყვებოდა, უამინდობის გამო იძულებული გახდა, სხვა, პატარა ქალაქის აეროპორტში დაშვებულიყო, როგორც თავიდან გამოუცხადეს მგზავრებს, ორიოდ საათით. მაგრამ მეტეოროლოგიური პირობების გამო ეს ორი საათი ერთ დღე-ღამეს გაიწელა. აღმოჩნდა, რომ აეროპორტის სასტუმროში ადგილი არ იყო. ლევანი და მისი ცოლისძმა იძულებული გახდნენ, ღამე მოსაცდელ დარბაზში, მაგარ სკამებზე გაეთიათ. ამის გამო ნერვები დაწყვეტაზე ჰქონდათ.
დილით კი, როცა საპირფარეშოში შედიოდა, შემთხვევით ვიღაც მამაკაცს გაჰკრა მხარი. მამაკაცს ლევანი ცისფერი ეგონა (თან რუსი), რომელიც გამოჭერაზე იყო და ქართულად შეაგინა.
ლევანიდან ერთი დღის განმავლობაში ნაგროვებმა ბოღმამ ერთბაშად ამოხეთქა და შემგინებელს ყბაში ერთი გემრიელად აფეთა. ეს უკანასკნელი წაბორძიკდა, ფეხი აუსხლტა, კაფელის კედელს შეენარცხა, თავიც გაუსკდა და გონიც დაკარგა.
მსგავს რამეს ლევანი, რა თქმა უნდა, არ ელოდა – მას ხომ მანამდე მხოლოდ ორჯერ თუ სამჯერ ეჩხუბა, სიმართლე ითქვას, ყველაზე მეტი თვითონ ხვდებოდა და საბოლოოდ ყოველთვის დალილავებული გამოდიოდა. ამჯერად კი აპერკოტი საკმაოდ მარჯვე და ეფექტური გამოუვიდა – ნებისმიერ პროფესიონალ მოკრივეს შეშურდებოდა.
ეგონა, რომ დაზარალებული მოკვდა, ისეთმა შიშმა დარია ხელი, რომ პირიც კი გაუშრა და გაგიჟებას არაფერი აკლდა. მაგრამ იქ მყოფებმა უთხრეს, რომ ცოცხალი იყო, საგანგაშო არაფერი სჭირდა და ურჩიეს, მილიციის მოსვლამდე იქაურობას გასცლოდა.
ლევანი სეირის მაყურებლებს შეერია. თავისი თვალით ნახა, რომ დაზარალებული გონზე მოვიდა. იქაურობას გულდამშვიდებული გაეცალა. ამასობაში მის რეისზე ჩასხდომა გამოაცხადეს. ისიც ცოლისძმასთან ერთად თვითმფრინავში ჩაჯდა და გაფრინდა.
ამ ამბის შემდეგ აგერ თორმეტი წელი გასულიყო, მაგრამ ლევანს ეს ყველაფერი ხშირად აგონდებოდა. პირველ ხანებში ესიზმრებოდა კიდეც. მერე და მერე თითქოს გადაავიწყდა და აი, ამდენი ხნის შემდეგ კი უცებ კვლავ დაესიზმრა.
ლევანის სიზმარში დაზარალებული გზაჯვარედინზე იდგა ალმებით ხელში და მოძრაობას არეგულირებდა. გზებზე კი ავტომობილების ნაცვლად თვითმფრინავები დაგორავდნენ. ერთ-ერთ თვითმფრინავში ლევანიც იჯდა ილუმინატორთან და იმის შიშით, რომ დაზარალებულს არ ენახა, თავი ჩასწია, მაგრამ თავისი უცნაური ქცევით ყველა მგზავრის ყურადღება მიიპყრო. ისინიც გაოცებულები, ეჭვით შემოსცქეროდნენ – ტერორისტი თუ ეგონათ. ლევანი იძულებული იყო, გამართულიყო და სირცხვილისაგან სახეზე ერთიანად წამოწითლდა...
„ვინ იცის, იქნებ მასაც დავესიზმრე და ახლა ყველაფერს ერთად მიტრიალებს!“ – დაზარალებულის მისამართით გაიფიქრა ლევანმა და კიდევ უფრო საშინელ ხასიათზე დადგა.
ჩუქება
