იტვირთება...
მთავარი
წიგნები
კატალოგი
მოხმარების წესები
ჩვენ შესახებ
„საბას“ შესახებ
სიახლეები
პროექტები
ვიკიპედია ქართულად
პრემია "საბა"
კონკურსის შესახებ
კონკურსის ისტორია
წესდება
საკონკურსო განაცხადი
/
კონტაქტი
შესვლა
|
რეგისტრაცია
ელ. წიგნი
ელ. წიგნი
ავტორი
გამომცემელი
შესაძენი წიგნები
რაოდენობა
0
0.00
მთავარი
/
წიგნები
/
მოთხრობა
/
პროზა
/
მე ვარ ადამს მორგანი
მე ვარ ადამს მორგანი
ანტონინ მარტო
2025 წელი |
Grand GMI Publishing House
მოთხრობა
|
პროზა
169
ნახვა
5
(0 რეცენზია /1 შეფასება)
მსურს წავიკითხო
ჩემი რჩეული
1.5
ყიდვა
ჩუქება
ანოტაცია
"კაკაბაძე ნამდვილი მწერალია, აკანკალებული ხელებით, გაბერილი გულით.." - რეზო ინანიშვილი, მწერალი
ვრცლად
რეკომენდებული ელ. წიგნები
ტაიმს სკვერი - ...
ანტონინ მარტო
3
ყიდვა
მასხარა და ბოდრ...
ანტონინ მარტო
5
ყიდვა
ჩემი ძმა ჰაშიში...
ანტონინ მარტო
5
ყიდვა
კანდიდატი ჯოყოლ...
ანტონინ მარტო
1.5
ყიდვა
ახალგაზრდა კალვ...
ანტონინ მარტო
1.5
ყიდვა
კურაჟი კავკასია...
ანტონინ მარტო
1.5
ყიდვა
მედეა და ოიდიპო...
ანტონინ მარტო
1.5
ყიდვა
ჩემი მეგობარი ნ...
ანტონინ მარტო
1.5
ყიდვა
წერილი მისი ლივ...
ანტონინ მარტო
1.5
ყიდვა
ქაღალდის ტყვია
აკა მორჩილაძე
5.5
ყიდვა
ექვსი სიზმარი
დავით ქართველიშვილი
4.1
ყიდვა
თაგვის გემო
ბესო ხვედელიძე
4.9
ყიდვა
ოთხი მოთხრობა
დავით ქართველიშვილი
3.5
ყიდვა
თამაში რევოლვერ...
გიგი სულაკაური
4.5
ყიდვა
ფოტომამები
შოთა იათაშვილი
4.9
ყიდვა
იანვრის მდინარე
თეონა დოლენჯაშვილი
4.5
ყიდვა
HOMO TOTUS
ხათუნა თავდგირიძე
4.5
ყიდვა
უხურდავებელი მო...
ზურაბ ლეჟავა
4.9
ყიდვა
ნოეს მტრედები
დათო ქარდავა
4.5
ყიდვა
შიშველი მეფე
რატი რატიანი
1.99
ყიდვა
ვარმშტადული პარ...
ჯაბა ზარქუა
4.8
ყიდვა
მესამე სართული
ლაშა ბუღაძე
4
ყიდვა
მესამე სართული
ლაშა ბუღაძე
წიგნი ამბა ბესა...
ბესიკ ხარანაული
4
ყიდვა
ბამბაზიის სამოთ...
ნინო სადღობელაშვილი
2
ყიდვა
ბავშვის ნაკბენი...
ზურაბ ლეჟავა
8.4
ყიდვა
წიგნი
აკა მორჩილაძე
4.8
ყიდვა
ანესთეზია
ეკატერინე ტოგონიძე
4
ყიდვა
ხიზნები კომანის...
ცირა ყურაშვილი
5
ყიდვა
სინაღდე სიყალბი...
ზურაბ ლეჟავა
4.8
ყიდვა
ყიფლიბანდი
ზვიად კვარაცხელია
2.5
ყიდვა
არგენტინული პიტ...
სანდრო ნავერიანი
5.5
ყიდვა
მადლის ქვა
მიხო მოსულიშვილი
3.6
ყიდვა
ყველას უყვარს მ...
მიშა ბახსოლიანი
3.2
ყიდვა
ფეისკონტროლი
ნინო გუგეშაშვილი
1.95
ყიდვა
მატარებლის მოსვ...
ბაჩო კვირტია
3.9
ყიდვა
დაწვრილებით ელ. წიგნის შესახებ
"კაკაბაძე ნამდვილი მწერალია, აკანკალებული ხელებით, გაბერილი გულით.." - რეზო ინანიშვილი, მწერალი
ელ. წიგნის მახასიათებლები
სათაური:
მე ვარ ადამს მორგანი
ავტორი:
ანტონინ მარტო
გამომცემელი:
Grand GMI Publishing House
გამოცემის თარიღი:
2025
გვერდები:
13
კატეგორია:
მოთხრობა
ნახვები:
169
რეიტინგი:
5
მკითხველთა რეცენზია
საშუალო შეფასება
(1) რეცენზია
5
რეიტინგის განაწილება
5
[1]
4
[0]
3
[0]
2
[0]
1
[0]
წიგნის შესახებ
მე ვარ ადამს მორგანი
ანტონინ მარტო
169
ნახვა
წასაკითხი
რჩეული
1.5
ლარი
ყიდვა
სარჩევი
ყდა
მე ვარ ადამს მორგანი
მე ვარ ადამს მორგანი
უკვე
ხუთ
თვეზე
მეტია,
რაც
ადამს
მორგანში
გადმოვედი.
დამაწინაურეს
ჩემს
სამსახურში.
ახლა
უკვე
უფროსი
ბუღალტერი
გავხდი.
ხელფასშიაც
მომიმატეს
ცოტა.
უფრო
სწორად,
ახლა
შემიძლია
ადამს
მორგანში
ცხოვრება.
არ
გეგონოთ
დიდი
ხელფასი
მაქვს,
მაგრამ
აქ
ცხოვრებისთვის
მყოფნის.
მას
მერე
რაც
ამ
ქალაქში
გადმოვედი,
მინდოდა
აქ
მექირავა
ბინა.
ერთი-ორჯერ
ვცადე
კიდევაც
შედარებით
ხელმისაწვდომი
ბინის
მოძებნა,
მაგრამ
ვერ
შევძელი.
მაშინ
არც
ვიცოდი,
რომ
შეიძლებოდა
სახლის
ქირაობა
სხვებთან
ერთად.
"სიტი
პეიპერს"
არ
ვკითხულობდი
მაშინ.
სულ
ყველაფერი
ამის
ბრალია.
მას
მერე,
რაც
"სიტი
პეიმერის"
კითხვა
დავიწყე,
უფრო
მეტი
რამე
გავიგე.
მოკლედ,
ძალიან
რომ
აღარ
გავაგრძელო,
აქამდე
ვიცოდი,
რომ
ეს
კარგი
და
პრესტიჟული
ადგილი
იყო
საცხოვრებლად
და
შევნატროდი
ყველას,
ვინც
აქ
ცხოვრობდა.
რატომ
იყო
ეს
უბანი
პრესტიჟული,
წესიერად
არ
ვიცოდი,
რატომ
უნდა
მცოდნოდა?
სამი
წლის
შემდეგ,
როგორც
იქნა
ავისრულე
ოცნება.
სამსახურშიც
კარგად
წავიდა
საქმეები
და
უკეთეს
ადგილასაც
გადმოვედი
საცხოვრებლად.
თორემ
ადრე
სადაც
ვცხოვრობდი,
იქ
ყველაფერი
საშინლად
მოსაწყენი
იყო.
როსლინში
ხომ
ცხოვრება
6-ის
მერე
წყდება.
ღამდება
და
ხალხიც
ქრება
ქუჩებიდან.
მდინარის
გაღმა
კი
ჯორჯთაუნია.
იქ
საცხოვრებელი
ფული
კი,
ვიცი
რომ
ალბათ
20
წელი
არ
მექნება.
თანაც,
აქაც
უფრო
მოსაწყენი
ცხოვრებაა
ადამს
მორგანთან
შედარებით.
ეს
სუფთა
სახლები,
ერთმანეთის
გვერდზე
დალაგებულები,
დაკავებული
სახეებით
მოსიარულე
ახალგაზრდა
კარიერისტები,
რომლებიც
ერთი
"სტარბაკიდან"
მეორეში
ინაცვლებენ
და
ერთმანეთს
დაზეპირებული
ფრაზებით
ელაპარაკებიან.
მოკლედ,
როსლინში
ამდენი
ხნის
ცხოვრების
შემდეგ
საშინლად
მოწყენილი
ვიყავი
და
ამიტომაც
ძალიან
გამახარა
ადამს
მორგანმა.
აქ
ცხოვრება
სულ
ჩქეფს,
როსლინში
კი
სულ
მკვდარია.
სულ
არ
მესმის
იმათი,
ვინც
იქით
ცხოვრობს.
თუმცა
ისე
ერთმა
ჩემმა
მეგობარმა
ის
მითხრა,
რომ
ვირჯინიის
შტატში
იმიტომ
ცხოვრობს
ამდენ
ხანს,
რომ
უნდა
იქაურ
უნივერსიტეტში
ისწავლოს
და
შტატის
ფინანსური
დახმარება
მიიღოს.
ასეთი
მიზეზების
გამო
თუ
ცხოვრობენ,
მაშინ
გასაგებია.
ეს
კიდევ
შემიძლია
როგორმე
ავხსნა,
მაგრამ
სხვანაირად
იქ
ყოფნა
ნამდვილი
ტანჯვა
იყო
ჩემთვის.
საღამოს
დაცარიელებული
ქუჩები
და
საშინლად
მოსაწყენი
ჰაერი.
ტენიანი
და
მოსაწყენი
ჰაერი.
თქვენ
არ
იცით
რა
ბედნიერი
ვარ
იქიდან
რომ
გადმოვედი?!
საერთოდ
ჩრდილო
ვირჯინია
ძალიან
მდიდარი
ადგილია
თვითონ
ვაშინგტონთან
შედარებით.
ღარიბებს
ვერც
ნახავს
კაცი.
აქ
კი
სულ
სხვა..
გუშინ
მანქანით
მოვდიოდით.
ერთ-ერთი
მდიდარი
აღმოსავლელ
ევროპელი
მიგრანტი
კაცის
შვილს
მიყავდა
მანქანა.
თვითონ
სულ
რაღაც
სამი
თვეა
აქ
არის
და
ჯორჯთაუნის
უნივერსიტეტში
მოსამზადებულ
კურსებზე
სწავლობს.
როცა
ადამს
მორგანში
შემოვედით,
დაინახა
ქუჩაში
ლათინო
მათხოვრები.
CVS-სის
აფთიაქთან
რომ
დგანან
ხოლმე.
მერე
კი
თავდაჯერებული
სახით
თქვა:
-
ამათთან
ერთად
როგორ
შეგიძლია
ერთ
უბანში
იცხოვრო?
მე
რომ
მომკლა
აქ
ვერ
ვიცხოვრებდი.
ცა
იმ
მომენტში
თითქოს
ღრუბლიანი
იყო.
მაგრამ
ამ
დროს
სიცხლისგან
ქუჩა
იწვოდა.
გეგონებოდა
დიდ
შესახრუკ
ადგილას
ვიყავით.
ეს
ტენიანი
ჰაერის
გამო
ხდება.
-
რა,
ლათინოსები
არ
მოგწონს?
-
არა,
რა
შუაშია
ლათინოსები.
ასეთები
ჩვენთანაც
რამდენია
ქალაქის
გარეუბანში.
უბრალოდ,
ამ
ჭუჭყიან
ხალხთან
ერთად
როგორ
შეიძლება
იცხოვრო?!
ამ
დროს
მანქანა
შეჩერებული
გვყავდა
და
ველოდებოდით
სანამ
ერთი
მოხუცი
შავკანიანი
კაცი
ქუჩას
გადაკვეთდა.
ის
ნელა
მოძრაობდა.
ეტყობოდა,
რომ
ჯანმრთელობა
შერყეული
ჰქონდა.
როდესაც
ჩვენ
მანქანას
გაუსწორდა,
ჩვენსკენ
გამოიხედა.
ერთი
წაუმით,
ჩვენი
თვალები
ერთმანეთს
შეხვდნენ.
უცნაური
გრძნობა
დამეუფლა.
თითქოს
იმ
წუთას
მითხრა,
რამხელა
გაჭირვება
აქვს
გადატანილი,
მაგრამ
მაინც
არ
არის
გაბოროტებული
და
მაინც
შეუძლია
სიმღერა
და
ცეკვა.
არ
ვიცი,
შეიძლება
ეს
მომეჩვენა
მაშინ.
ღმერთმა
იცის.
მაგრამ
ეს
გამოხედვა
ჩემს
მეხსიერებაში
მაგრად
ჩარჩა.
ჩემი
ნაცნობი
ჯორჯთაუნის
უნივერსიტეტიდან
კი
აგრძელებდა
ხმამაღლა
ფიქრს.
-
ასეთ
ხალხთან
ერთად
ცხოვრება
არ
შეიძლება.
შეიძლება
შენც
იმათნაირი
გახდე.
-
რას
ჰქვია
იმათნაირი?
-
აი,
ეგეთი
დაგვაჯული,
როგორც
ეგენი
არიან!
ნელ-ნელა
გულის
რევის
გრძნობა
მერეოდა.
საკუთარი
თავის
მრცხვენოდა
და
ვერ
ვხვდებოდი
რატომ.
-
კი
მაგრამ
ყველა
შეიძლება
ღარიბი
იყოს,
-
ბოლოს
ძლივს
წარმოვთქვი
მე.
-
მე
არასდროს
ეგეთი
ღარიბი
არ
ვიქნები!
-
გამოაცხადა
ნიკომ,
-
და
ერც
ეგეთი
უჯიშო
ვიქნები
არასდროს!
მანქანა
რესტორან
"ჰაბანასთან"
დავაყენეთ
და
გადავედით
იქ
საჭმელად.
პარასკევი
საღამო
იყო
და
ქუჩაში
ბევრი
ხალხი
ირეოდა.
რესტორანის
კართან
სასწაულად
ლამაზმა
ქალმა
ჩაგვიარა.
იმ
მომენტში
სახეზე
რატომღაც
ჯოდი
ფოსტერს
მივამსგავსე.
მაგრამ
ალბათ
ის
უფრო
ლამაზი
იყო.
შიგ