მე ვარ ადამს მორგანი

მე ვარ ადამს მორგანი
უკვე ხუთ თვეზე მეტია, რაც ადამს მორგანში გადმოვედი. დამაწინაურეს ჩემს სამსახურში. ახლა უკვე უფროსი ბუღალტერი გავხდი. ხელფასშიაც მომიმატეს ცოტა. უფრო სწორად, ახლა შემიძლია ადამს მორგანში ცხოვრება. არ გეგონოთ დიდი ხელფასი მაქვს, მაგრამ აქ ცხოვრებისთვის მყოფნის. მას მერე რაც ამ ქალაქში გადმოვედი, მინდოდა აქ მექირავა ბინა. ერთი-ორჯერ ვცადე კიდევაც შედარებით ხელმისაწვდომი ბინის მოძებნა, მაგრამ ვერ შევძელი. მაშინ არც ვიცოდი, რომ შეიძლებოდა სახლის ქირაობა სხვებთან ერთად. "სიტი პეიპერს" არ ვკითხულობდი მაშინ. სულ ყველაფერი ამის ბრალია. მას მერე, რაც "სიტი პეიმერის" კითხვა დავიწყე, უფრო მეტი რამე გავიგე. მოკლედ, ძალიან რომ აღარ გავაგრძელო, აქამდე ვიცოდი, რომ ეს კარგი და პრესტიჟული ადგილი იყო საცხოვრებლად და შევნატროდი ყველას, ვინც აქ ცხოვრობდა. რატომ იყო ეს უბანი პრესტიჟული, წესიერად არ ვიცოდი, რატომ უნდა მცოდნოდა?
სამი წლის შემდეგ, როგორც იქნა ავისრულე ოცნება. სამსახურშიც კარგად წავიდა საქმეები და უკეთეს ადგილასაც გადმოვედი საცხოვრებლად. თორემ ადრე სადაც ვცხოვრობდი, იქ ყველაფერი საშინლად მოსაწყენი იყო. როსლინში ხომ ცხოვრება 6-ის მერე წყდება. ღამდება და ხალხიც ქრება ქუჩებიდან. მდინარის გაღმა კი ჯორჯთაუნია.   იქ საცხოვრებელი ფული კი, ვიცი რომ ალბათ 20 წელი არ მექნება. თანაც, აქაც უფრო მოსაწყენი ცხოვრებაა ადამს მორგანთან შედარებით.     ეს სუფთა სახლები, ერთმანეთის გვერდზე დალაგებულები, დაკავებული სახეებით მოსიარულე ახალგაზრდა კარიერისტები, რომლებიც ერთი "სტარბაკიდან" მეორეში ინაცვლებენ და ერთმანეთს დაზეპირებული ფრაზებით ელაპარაკებიან.   მოკლედ, როსლინში ამდენი ხნის ცხოვრების შემდეგ საშინლად მოწყენილი ვიყავი და ამიტომაც ძალიან გამახარა ადამს მორგანმა.   აქ ცხოვრება სულ ჩქეფს, როსლინში კი სულ მკვდარია. სულ არ მესმის იმათი, ვინც იქით ცხოვრობს. თუმცა ისე ერთმა ჩემმა მეგობარმა ის მითხრა, რომ ვირჯინიის შტატში იმიტომ ცხოვრობს ამდენ ხანს, რომ უნდა იქაურ უნივერსიტეტში ისწავლოს და შტატის ფინანსური დახმარება მიიღოს. ასეთი მიზეზების გამო თუ ცხოვრობენ, მაშინ გასაგებია. ეს კიდევ შემიძლია როგორმე ავხსნა, მაგრამ სხვანაირად იქ ყოფნა ნამდვილი ტანჯვა იყო ჩემთვის.     საღამოს დაცარიელებული ქუჩები და საშინლად მოსაწყენი ჰაერი.   ტენიანი და მოსაწყენი ჰაერი. თქვენ არ იცით რა ბედნიერი ვარ იქიდან რომ გადმოვედი?!
საერთოდ ჩრდილო ვირჯინია ძალიან მდიდარი ადგილია თვითონ ვაშინგტონთან შედარებით. ღარიბებს ვერც ნახავს კაცი. აქ კი სულ სხვა..
გუშინ მანქანით მოვდიოდით. ერთ-ერთი მდიდარი აღმოსავლელ ევროპელი მიგრანტი კაცის შვილს მიყავდა მანქანა.   თვითონ სულ რაღაც სამი თვეა აქ არის და ჯორჯთაუნის უნივერსიტეტში მოსამზადებულ კურსებზე სწავლობს. როცა ადამს მორგანში შემოვედით, დაინახა ქუჩაში ლათინო მათხოვრები.     CVS-სის აფთიაქთან რომ დგანან ხოლმე. მერე კი თავდაჯერებული სახით თქვა:
- ამათთან ერთად როგორ შეგიძლია ერთ უბანში იცხოვრო? მე რომ მომკლა აქ ვერ ვიცხოვრებდი.
ცა იმ მომენტში თითქოს ღრუბლიანი იყო. მაგრამ ამ დროს სიცხლისგან ქუჩა იწვოდა. გეგონებოდა დიდ შესახრუკ ადგილას ვიყავით. ეს ტენიანი ჰაერის გამო ხდება.
- რა, ლათინოსები არ მოგწონს?
- არა, რა შუაშია ლათინოსები. ასეთები ჩვენთანაც რამდენია ქალაქის გარეუბანში. უბრალოდ, ამ ჭუჭყიან ხალხთან ერთად როგორ შეიძლება იცხოვრო?!
ამ დროს მანქანა შეჩერებული გვყავდა და ველოდებოდით სანამ ერთი მოხუცი შავკანიანი კაცი ქუჩას გადაკვეთდა. ის ნელა მოძრაობდა. ეტყობოდა, რომ ჯანმრთელობა შერყეული ჰქონდა. როდესაც ჩვენ მანქანას გაუსწორდა, ჩვენსკენ გამოიხედა. ერთი წაუმით, ჩვენი თვალები ერთმანეთს შეხვდნენ. უცნაური გრძნობა დამეუფლა. თითქოს იმ წუთას მითხრა, რამხელა გაჭირვება აქვს გადატანილი, მაგრამ მაინც არ არის გაბოროტებული და მაინც შეუძლია სიმღერა და ცეკვა. არ ვიცი, შეიძლება ეს მომეჩვენა მაშინ. ღმერთმა იცის. მაგრამ ეს გამოხედვა ჩემს მეხსიერებაში მაგრად ჩარჩა.
ჩემი ნაცნობი ჯორჯთაუნის უნივერსიტეტიდან კი აგრძელებდა ხმამაღლა ფიქრს.
- ასეთ ხალხთან ერთად ცხოვრება არ შეიძლება. შეიძლება შენც იმათნაირი გახდე.
- რას ჰქვია იმათნაირი?
- აი, ეგეთი დაგვაჯული, როგორც ეგენი არიან!
ნელ-ნელა გულის რევის გრძნობა მერეოდა. საკუთარი თავის მრცხვენოდა და ვერ ვხვდებოდი რატომ.
- კი მაგრამ ყველა შეიძლება ღარიბი იყოს, - ბოლოს ძლივს წარმოვთქვი მე.
- მე არასდროს ეგეთი ღარიბი არ ვიქნები! - გამოაცხადა ნიკომ, - და ერც ეგეთი უჯიშო ვიქნები არასდროს!
მანქანა რესტორან "ჰაბანასთან" დავაყენეთ და გადავედით იქ საჭმელად. პარასკევი საღამო იყო და ქუჩაში ბევრი ხალხი ირეოდა. რესტორანის კართან სასწაულად ლამაზმა ქალმა ჩაგვიარა. იმ მომენტში სახეზე რატომღაც ჯოდი ფოსტერს მივამსგავსე. მაგრამ ალბათ ის უფრო ლამაზი იყო. შიგ