ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში

ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში
 
სოფლის განაპირა სახლი ჩვენი იყო. იქა, აი, იქა - ეხლა რო წინ და უკან აკაკანებენ ავტომატებს, მაშინ ქათმები კაკანებდნენ მარტო, თუ   საქმე კაკანზე მიდგა, და ცაში   კიდე ჩიტები დაფრინავდნენ და თავ-თავის გზაზე დამდგარი თვითმფრინავები... განა ესეთები, რომ წამოუვლით და გადმოგვიფრენენ ოლოლებივით!
სახლი გვედგა თეთრი აგურის, ორსართულიანი. კაი ეზო წინა, ბაღჩა, ბოსტანი...
დედ-მამა ეგეთი უნდოდა, ჩვენები რო იყვნენ. გაანათლე, ღმერთო, იმათი სულები... მამაჩემი - პაპის-პაპებით ქართველი, პურღვინიანი კაცი, სიტყვაპასუხიანი, კაი შესახედი, კაი გამოსაჩენი... დედაჩემსა კიდე ბებია ჰყავდა ოსი. ერია, მოკლეთ, სხვა სისხლი ცოტა, მაგრამ მაგას ვინ უყურებდა, კაცო! სულ ეგრე არ ვიყავით იქითა ერთიმეორეში გადარეულ-გადმორეულები?!
დედაჩემის სილამაზის ქალი იშვიათობაა.   აი, ზალიკოს, ჩემ ძმას, კი ააქ ცოტა ისეთი თვალ-წარბი... ტანით კიდე, ორივე ძმანი მამაჩვენსა ვგევართ, აწოწილები ვართ, მაღლები, ხმელ-ხმელები, კერკეტები...
 


ისე იცხოვრა ჩვენმა დედ-მამამ, ერთიმეორისათვის ხმამაღალი სიტყვა არ უთქვამთ. უერთმანეთოდ პური არ გაუტეხიათ და ცეცხლს არ მიჰფიცხებიან. გვევლებოდნენ თავზე. დაგვზარდეს, გვასწავლეს, კაცებად დაგვაყენეს. ჩაჰკიდეს მერე ერთმანეთს ხელი და ერთად გაილანდნენ ამ წუთისოფლიდან. დაგვიტოვეს გამოჩუმებული სახლ-კარი და   ეზო-ყურე.
 


ჩემმა ძმამ, ზალიკომ, სატყეო დაამთავრა დედაქალაქში, მე - აგრონომიული. ერთ რუსის ბაბულიასთან ვცხოვრობდით ქირით, ერთოთახიან ბინაში.  
ბაბულია ლოჯში ცხოვრობდა, ჩვენ - ოთახში. საღამოობით ერთად ვსვამდით ჩაის ბაბულიას სამოვრიდან. ჰოდა, გვიყვებოდა სულ, როგორ იცეკვა ერთხელ ვალსი კაზაკების ატამანთან და მერე კიდე როგორ ჩაჰყვა ბერლინამდე ერთ ხუჭუჭა ტანკისტს.
ბრაახ და, ჩემ ძმამ, ზალიკომ, ცოლის შერთვა არ მოიფიქრა?! არ ჩაესიძა კიდეც კუპატაძეებს? პირდაპირა   კორპუსში?
  დავრჩი მარტო ბაბულიასთან. წელიწადიც არ გასულიყო და არ გადაბრუნდა და არ მოკვდა საცოდავი ქალი? ერთია რო, გადაბრუნდა და მოკვდა და მეორე რო, ის ერთოთახიანი ბინა მე დამიტოვა თავის ყველაფრიანა.
 


ის დროა რო, სწავლას მოვრჩი, დიპლომი მაქვს, აგრონომი კაცი ვარ, მეოთხე წელია, გარეუბნის გამწვანებაშიც ვმუშაობ და მინდა ეხლა, რო ჩემ მამაპაპეულზე დავბრუნდე, ჩემი სახლ-კარი გამოვახალისო, სოფელში ჩემი ადგილი ვნახო და რამე...
 

 
ვიფიქრე, ბაბულიას ნაჩუქარ ბინას გავაქირავებ, ავიღებ ორ-ორ კაპიკს და ავაყვავებ ნელ-ნელა ჩემ ფუძეს. ჰოდა, აემ დროს მოდის ჩემი ძმა ზალიკო და მეუბნება:
- რობიზონ... რაღაცა ვერა ვარ კარგათ.  
დამკრა თავში ელდამ.
- რათა, ბიჭო? რა იყო... რა მოგივიდა...
შევხედე, ფერი არ ადევს სახეზე. მწვანეა. ტუჩები უკანკალებს ციებიანივით. ხმას არ იღებს.
დამიტრიალდა თავში წამიერად რო - ვაი და, კაცი შემოაკვდაა... ვაი და, წააგო სახლ-კარიი. ვაი და, ცოლმა უღალატა... რა ვიცი, ოხერი.
- ავადა ვარ, - თქვა ზალიკომ, დაჯდა სკამზე და შუბლი ბაბულიას სამოვარს ჩამოადო.
მომეცელა მუხლები. ჯანის ამბები გულშიაც არ გამივლია! ფრჩხილი არ წამოსტკიებია ბიჭს   აქობამდე.
- როგორ, ავად...
- ეჰ... ალბათა, მალე... - და ჩაუწყდა ხმა.
ვაი, შენს რობიზონს! სხვა ვიღა გაბადია, ბიჭო! ეს ერთი კინკილა ძმა გყაავს და ისიც ხელიდან გეც...
 


- რასა ბოდავ, ბიჭო! - დავიბრუნე უცებ ნირი. რა არი, რო შევუძახო, შევაღონივრო.
- ექიმმა მითხრა... - თქვა თავაუღებლივ.  
ექიმმაოო?!!
- რაო, რა გითხრა...
- თავში გაქ რაღაცაო.
- ე?! მაგაზე კარგი რა უნდა ეთქვა, ბიჭო! - ავღლაბუცდი უადგილ-უალაგოდ. - აბა, ის იყო კარგი, ასე ეთქვა, ცარიელა გაქ თავი, შიგ არაფერი გიყრიაო?.. შეუქიხარ ადამიანსა...  
არ სწევს თავს ზეით. შუბლით აკვრია ბაბულიას სამოვარს, ეგრე მეუბნება:
- ან სასწრაფო ოპერაცია უნდა, ან არადა... ან არადა...
- რა... - გადავყლაპე ჰაერი.
- ან არადა, ჰაა-ჰაა, ხუთი-ექვსი თვეღაო...
ვაი, შენ, ჩემო თავო! ტვინი გაატოკე, რობიზონ, დროზე რამე მოიფიქრე, ბიჭს გული გაუკეთე!
- მაინც, რათ მიხვედი ექიმთან, რა გაწუხებდა?
 


- თავის ტკივილი, რობიზონ! თავისა! არ გიმხელდი, თორე... მაინც ემ ბოლო ხანებში, ემ ბოლო ხანებში!.. მანანა შევაღონე მარტო ღამღამობით წუწუნითა, მანანა...
- მანანას შეწუხებას ჩივი შენა! ცოლია და შეწუხდეს უნდა, აბა, როგორ!
- ორსულათაა...
- ბიჭო, ზალი, ზოგი ეხლა მე მომისმინე იმ ექიმის მერე...
- ჰო... - ასწია თავი და შემომხედა იმედმოცემულ მომაკვდავივით.
- ოპერაცია და დანების ტრიალი არ უნდა შენს თავის ტკივილსა...
- აბა?
- აბა და, მოჰკიდე მაგ შენს