ნაწილი I - ნიღბების თეატრი. ვენეციელი ვაჭარი (ბიოგრაფიის მონაკვეთი). დღე პირველი - 1 გემი ნავსადგურში შევიდა. ვენეციელი ვაჭარი უკვე გემბანზე იდგა და მზად იყო გემის დასატოვებლად.
გემბანზე იდგნენ სხვა მგზავრებიც.
ვენეციელი ვაჭარი გემის არცერთ მგზავრს არ იცნობდა. რა თქმა უნდა, ერთკვირიანი, მონოტონური მგზავრობის განმავლობაში მას შეეძლო, გამოლაპარაკებოდა უწყინარი ქცევისა და მშვიდი გამომეტყველების მქონე რომელიმე მგზავრს, მაგრამ არც საკუთარი თავი შეიწუხა და არც - ვინმე სხვა.
ცხელოდა.
ხმელეთზე გადასულ ვენეციელ ვაჭარს ადგილობრივი საიდუმლო ორგანიზაციის წარმომადგენელი დახვდა, რომელმაც ის სასტუმრომდე მიაცილა.
გზა უსიტყვოდ განვლეს.
სასტუმროს ოთახში შესულმა პირველი რაც შენიშნა, კედელთან დაწყობილი საკუთარი ბარგი იყო.
ბარგისთვის ხელი არ უხლია, უბრალოდ დახედა და ჩაუარა.
დაღლილი იყო.
საწოლთან მივიდა და პირდაპირ, ისე, რომ არათუ ტანსაცმელი, არამედ ფეხსაცმელებიც არ გაუხდია, გაწვა. თვალები დახუჭა და ერთხანს თითქოს საერთოდ არც არსებობდა, არც ცხადს ეკუთვნოდა და არც სიზმარეთს. მერე სიზმარეთში გადაინაცვლა.
სიზმარში ციოდა და თოვდა. ის, წელზევით შიშველი, უზარმაზარი ხის ქვეშ იდგა და გამეტებით ურტყამდა ხეს ნაჯახს, თან ფიქრობდა, საიდან გაჩნდა აქ ეს ხე, ან - თავად?
მალევე გაეღვიძა.
წამოდგა და ჯერაც გაბრუებული ფანჯარასთან მივიდა.
დაამთქნარა.
ვენეციელი ვაჭარი ამ მრავალმხრივ განთქმულ ქალაქში წელიწადში ერთხელ მაინც ჩამოდიოდა სხვადასხვა მიზეზის გამო.
ამჯერად ის ქალაქს ხანმოკლე ვიზიტით, მხოლოდ ორი დღით, ესტუმრა, ხოლო გადასაადგილებლად არა სატვირთო, არამედ ჩვეულებრივი სამგზავრო გემი შეარჩია, რადგან საქმე ამჯერად ტვირთბრუნვას არ ეხებოდა.
სტუმრობის ორი მიზეზი ჰქონდა: ადგილობრივი საიდუმლო ორგანიზაციის უფროსს უნდა შეხვედროდა და ემსჯელათ მომავალზე და ასევე ადგილობრივ მონათა ბაზარზე ტაძრის წინამძღვრისთვის საჩუქარი უნდა შეეძინა, რადგან ვენეციელი ვაჭარი დიდად დავალებული იყო მისგან.
მონათა ბაზარზე შევლა ვენეციელ ვაჭარს იმ დღესვე ჰქონდა დაგეგმილი. რაც შეეხება ადგილობრივი საიდუმლო ორგანიზაციის უფროსთან მნიშვნელოვან შეხვედრას, ის ხვალისთვის იყო გადაწყვეტილი, კერძოდ - შუადღეს, ხოლო ქალაქის დატოვება და უკან, ვენეციაში დაბრუნება იმავე ღამეს იყო ჩანიშნული.
„ღმერთო ჩემო, დამღლელი, ორკვირიანი წინ და უკან მგზავრობა ორად ორი დღის გამო“, - გაიფიქრა დროის არაპროპორციული შეფარდებით დამწუხრებულმა ვენეციელმა ვაჭარმა და ფანჯარას მოშორდა.
საწოლთან გაჩერდა. არა, კიდევ ერთხელ დაწოლისა და დაძინების დრო აღარ ჰქონდა.
ვენეციელმა ვაჭარმა დაამთქნარა, მერე ფეხსაცმელები გაიძრო, გაიხადა ტანსაცმელიც.