1 შუაგული ზაფხულია, შუადღე. ზენიტში მყოფ მზეს სახელგანთქმული კნოსოსის სასახლე და ბრინჯაოს ორპირა ცულები გაუნათებია, ფერადი სახურავები და ფართო ეზოები გაუბრწყინებია.
მდინარე მშვიდად მოედინება აყვავებულ ოლეანდრებში. ზეთისხილის ხეები, კვიპაროსები და ლეღვები ორივე სანაპიროზე ჩამწკრივებულა. ჩრდილს შეფარებული ადამიანები ილუკმებიან, მონები სასახლეში, მარმარილოს კიბეზე დაქრიან, სარდაფებიდან ამოდიან, მოგრძო დერეფნებს გამალებული მიუყვებიან და ბატონებისთვის საჭმელს ეზიდებიან. დიდი ხმაურის გამო სასახლე მუშა ფუტკრებით სავსე სკას დამსგავსებია.
გაღმა, მცხუნვარე მზის ქვეშ, მდელოს ალმური ასდის. უკვე მოუმკიათ, კალოებზე ხორბალი დაუხვავებიათ და ანიავებენ. ხორბალი – წმინდა ნაყოფი, ადამიანთა დამპურებელი – კალოებზე უკვე დიდ, ქარვისფერ ზვინებად ამაღლებულა. ზეთისხილის ხეების ძირას მიწოლილი გლეხები მწირ ლუკმას – ხმელა პურსა და ცოტაოდენ ზეთისხილს შეექცევიან. დუმან. დახვავებულ ხორბალს უცქერენ და სევდიანად აქნევენ თავს.
ბრინჯაოს კარიბჭე, სასახლის მთავარი შესასვლელი, იღება. ერთი მჭლე, პირმოპარსული, გრძელთმიანი ჭაღარა ბერიკაცი გამოდის, ხელში პატარა დოლი უჭირავს. ეზოს შუაგულისკენ ნელი, დარბაისლური ნაბიჯით მიიწევს. ზემოთ სწევს პატარა კვერთხს, ხელში რომ უჭირავს, დოლზე სამჯერ ურტყამს:
– ბუმ! ბუმ! ბუმ!
და წვრილი, გამჭოლი ხმით ყვირის:
– სიჩუმე! სიჩუმე! შუადღეა, მეფის ასულები იძინებენ! სიჩუმე!
წუთით ჩუმდება, კიდევ რამდენიმე ნაბიჯს დგამს, კვლავ მაღლა სწევს პატარა კვერთხს და ისევ სამჯერ ურტყამს:
– სიჩუმე! სიჩუმე! ბატონებს შუადღისას დაძინება სურთ! სიჩუმე!
ხმაური ერთბაშად წყდება. ხმამაღლა მოლაპარაკენი ხმას დაბლა უწევენ, ვინც იცინოდა, სიცილს ყელში გუდავს, მონები ფეხაკრეფით იწყებენ სიარულს, ყველა კარი იხურება – მხევლებიც ღია ფანჯრებთან უხმოდ უშლიან ლოგინს ორ ბატონიშვილს მოსასვენებლად.
ფედრა უფროსია. მაღალსა და შავგვრემანს ხშირი ხუჭუჭა თმა და ბოხი, მამაკაცური ხმა აქვს. უმცროსი, არიადნე, გამხდარი და ქერაა, ტუჩები და ლოყები შეღებილი აქვს, რადგან ძალიან ფერმკრთალია და რცხვენია, ვინმეს ავადმყოფი არ ეგონოს. ახლა ფანჯარასთან ზის და მარაოთი ინიავებს. ქვემოთ ეზოს გადაჰყურებს, გაღმა შეყვითლებულ მდელოს გასცქერის, შორს, სიღრმეში კი – წმინდა მთას, გიუხტასს, რომელიც გიგანტურ, ქვებზე გულაღმა გაწოლილ თავს წააგავს.
– არიადნე, დაძინებას არ აპირებ? – ჰკითხა ქათქათა ქვეშაგებში ჩაწოლილმა ფედრამ.
– არ მეძინება, – დაიწუწუნა მეფის ასულმა, – არ დავწვები. აქ ვიჯდები და თვალს წყალს დავალევინებ.
ფედრამ ჩაიცინა. არიადნემ წყენით გამოხედა.
– რატომ იცინი? – ჰკითხა წარბებშეჭმუხნილმა.
– რაღაც გამახსენდა... – უპასუხა ფედრამ დამცინავად.
– რა?
– არაფერი!
არიადნემ მარაოს ქნევას მოუხშირა, ტუჩი მოიკვნიტა, არაფერი თქვა. ფედრამ თვალები დახუჭა და ცოტა ხანში ჩაეძინა. არიადნემ კმაყოფილმა ამოისუნთქა.
"უმჯობესია, მარტო ვიყო", – გაიფიქრა. "უმჯობესია... ფედრასი მეშინია..."
ფანჯრიდან გადაიხარა და გაიღიმა. ეზოს შუაგულში, სვეტზე, სადაც უზარმაზარი ორპირა ცული ბრწყინავდა, მისი საყვარელი მაიმუნი აბობღებულიყო, შარშან ეგვიპტიდან რომ ჩამოუყვანეს, ნაყოფს ფცქვნიდა და იცმუცნებოდა.
– კიც! კიც! კიც! – მეფის ასულმა მოუხმო მას და მარაო დაუქნია.
ონავარმა მაიმუნმა თავი ასწია, გამოხედა და მხიარულად დასჭყივლა.
– მოდი! მოდი! – კვლავ უხმო მეფის ასულმა.
მაგრამ მაიმუნი ბანანს ვერ ელეოდა, ჩაებღუჯა და ხარბად ილუკმებოდა! აპრეხილი კუდი მარაოსავით გაიქნია და დრუნჩი კვლავ ტკბილ ნაყოფში ჩარგო.
ჩუქება
