განკითხვის დღე
გაჩახჩახებული რესტორნის ეზოში უამრავი მანქანა იდგა. დაცვის თანამშრომლები გარეთ დადიოდნენ და მალიმალ საათზე იყურებოდნენ. დღეს შაბათი იყო, თორმეტი ახლახანს შესრულდა, ამიტომ წინ გრძელი და დამღლელი ღამე ელოდათ.
კიბეზე ორი მამაკაცი ფრთხილად ჩამოვიდა, მოაჯირისთვისყ ხელი არ მოუშორებიათ, ეტყობოდა, ნასვამები იყვნენ.
- თამაზ, დარწმუნებული ხარ, რომ ჩემი წამოყოლა არ გჭირდება? - ჰკითხა შავპიჯაკიანმა მეორეს.
- არა, გურამ, დიდი მადლობა, ნუ ნერვიულობ. იმდენი ნამდვილად არ დამილევია, რომ მანქანაზე ვერ დავჯდე, უკვე დიდი ვარ, - გაეცინა მეორეს.
- კარგი, როგორც გინდა, ფრთხილად იარე.
პროფესორი თამაზ მელუა თავისი შავი „მერსედესისკენ“ ფეხარეული გაემართა. ღამის ნოტიო სიომ თითქოს უფრო მოადუნა და გათიშა. ჯერ კიდევ კიბეებზე მდგომ მეგობარს ხელი დაუქნია და მანქანაში ჩაჯდა.
ქუჩები ცარიელი იყო. პირველის ნახევარი სრულდებოდა. მანქანამ ბაგებისკენ აუხვია და ორსართულიან კოტეჯთან გაჩერდა. სახლს გარს პატარა ბაღი და მაღალი გალავანი ერტყა. ქუჩის განათება გამოერთოთ, ამიტომ ირგვლივ ყველაფერს შავი ფერი დასდებოდა. კაცს ღამის სიწყნარე ესიამოვნა. ჭიშკარი გააღო და მანქანა ფარეხს მიაყენა. ზევით ფანჯრებისკენ აიხედა, სიბნელეზე მიხვდა, მის მეუღლეს უკვე ეძინა. თვითონაც ერთი სული ჰქონდა, თავი ბალიშში ჩაერგო. ფარეხის კარი გააღო თუ არა, უეცრად ვიღაცამ თავში მძიმე საგანი ჩაარტყა და შიგნით შეათრია.
მელუამ გონება დაკარგა. უცნობმა კარი დაკეტა და პატარა ფანარი აანთო. მოულოდნელად თაროდან სახრახნისი ჩამოვარდა და იატაკზე დაცემისას ზარივით დაიწკრიალა. უცნობი შეკრთა. ცოტა ხნით ფანარი გამორთო და ჭუჭრუტანიდან გაიხედა. გაზაფხულის თბილი საღამოს მიუხედავად, ქუჩაში კაცის ჭაჭანება არ იყო. მელუასკენ დაიხარა და ყური პირთან მიუტანა, პროფესორი ნელა, თანაბრად სუნთქავდა, თითქოს სძინავსო. უცნობი ისევ თაროებს მიუბრუნდა, იქ უამრავი ხარახურა ეყარა. იპოვა რაც უნდოდა - ძუის ძაფი და უტარო დანა. მოტრიალდა, მსხვერპლისკენ მუხლებით დადგა. ფეხები და ხელები ძაფით შეუკრა, პირში ჩვარი ჩასჩარა. ცოტა ხნით ისევ ადგა, კედელს მიეყრდნო. გული გამალებით უცემდა, ჭოჭმანობდა. წამები საშინლად გაიწელა. უეცრად მტკიცე გადაწყვეტილება მიიღო ,,ან ახლა, ან არასოდეს“ - თავისთვის ჩაილაპარაკა. ხელებზე სამედიცინო ხელთათმანი მოირგო. დანა აიღო, მაგრამ კანკალებდა. წამით გაჩერდა, ღრმად ამოისუნთქა და ყველა მტანჯველი ფიქრი თავიდან მოიშორა. მელუა გატოკდა, ეტყობა გონს მოდიოდა.
უცნობმა დანა კისერზე მიაბჯინა და ხელი ლოყაზე შემოარტყა. პროფესორს ქუთუთოები შეუთამაშდა და თვალები ნელ-ნელა გაახილა. უცნობმა თავიდან კაპიშონი წაიძრო, სიბრაზისაგან მოკუმული ტუჩები გაშავებოდა. მელუამ შიშისგან თვალები გადმოკარკლა, სახე ცარცისფერი გაუხდა, ბუტბუტებდა, შეწყალებას თხოვდა. როცა გაკოჭილმა ტრიალი დაიწყო, უცნობმა დანა კისერში მაგრად მიაბჯინა და მთელი ძალით ნელ-ნელა გამოუსვა. სისხლმა შადრევანივით ამოხეთქა. მელუა ახროტინდა და წამებში გათავდა. მკვლელმა დანით მოკლულს შუბლზე და ლოყებზე ჯვრები ამოაჭრა და მარჯვენა თვალში ჩაარჭო. მერე ჯიბიდან ცხვირსახოცი ამოაძრო, სისხლში დაასველა და მთელს სახეზე წაუსვა.
ადგა, თავს საშინლად გრძნობდა, მთელი სხეული უცახცახებდა, უკანასკნელი ძალები მოიკრიბა, იქაურობა დაათვალიერა, მისი კვალი რომ არ დარჩენილიყო. ფარეხის კარმა გაიჭრიალა, ადგილს მიეყინა. მერე ჭიშკრიდან ჩუმად გაიძურწა. კუთხეში მდგომ სანაგვის ყუთს ამოეფარა. ხელთათმანი გაიძრო, რეზინის ძირიან ფეხსაცმელებზე შემოხვეული პარკები მოიცილა და ნაგავში ჩაჩურთა. ჩუმად, ფეხაკრეფით გაეცალა იქაურობას, არავის დაუნახავს, ლანდივით გაუჩინარდა.
* * *
მეორე დილით ლიკა მელუამ ქმრის ხელუხლებელ საწოლს რომ გახედა, გაღიზიანებულმა ჩაილაპარაკა:
- თავი ისევ ოცი წლის ბიჭი ჰგონია, - ზოზინით ადგა, შიშველ სხეულზე აბრეშუმის ხალათი გადაიცვა და სამზარეულოში გავიდა.
ათი საათი შესრულდა. გაზთან მათი მოსამსახურე გოგონა ტრიალებდა. ნათიამ თეფშზე ერბოკვერცხი დაუდო.
- ბატონი თამაზი ხომ არ გინახავს?
- არა, მოხდა რამე? - ნათიამ ფინჯანი შეარყია, ყავა მაგიდაზე დაისხა.
- გუშინ რესტორანში ბანკეტზე წავიდა და მას მერე აღარ მინახავს. მობილურიც სახლში დატოვა. ეს რა ჩვეულება აქვს, - გაბრაზდა ლიკა, - ნეტა, ტელეფონი რა ჯანდაბად უნდა, თუ არ გამოიყენებს.
ნათიამ უბრალოდ მხრები აიჩეჩა და უეცრად დაფაცურდა:
- ვაიმე, სერიალი დაიწყო, - პულტს დასწვდა და ეკრანთან მოკალათდა.
- ნეტა ერთი, არ მოგბეზრდა, იქნება ატმის კომპოტი ამოიტანო?
- სარდაფის გასაღები სად არის? - ნათიამ უჯრები ამოქექა.
ლიკამ შუბლზე თითი დაიკაკუნა: - გუშინ თაზო იყო ჩასული და გასაღები ფარეხში დავტოვეო, მითხრა.
- ახლავე ამოვალ, ფილმში რაც მოხდება, მერე მომიყევი, კარგი?
- კარგი, - ლიკა ღიმილით დაეთანხმა და ტელევიზორს უაზროდ მიაშტერდა.
წელიწადზე მეტი იყო, რაც ნათია მათთან მუშაობდა, მისმა შორეულმა ნათესავმა სთხოვა. თავიდან გოგონას უნდობლად
ჩუქება
