ნაწილი პირველი
„ის სხვა...“
ირიჟრაჟა. ღამე ნელ-ნელა გაიპარა, დამფრთხალი თითქოს შუქს დაემალა. აღმოსავლეთიდან თვალისმომჭრელი დისკო ამოიწვერა. ახალშობილი მზის შუქი გარემოს გადაეფინა და ყველა ჭუჭრუტანაში შეაღწია - მიწა, ხეები, შენობები მოწითალო-მოყვითალო ფერებით შემოსა. ჩიტების ჟღურტულმა ქვეყანას ახალი დღის დადგომა ამცნო. ქალაქი იღვიძებდა. ნაგვის მანქანებმაც ჩამოიარეს და სავსე ბუნკერები დაცალეს.
ერთმანეთის მოპირდაპირედ ორი მაღალსართულიანი სახლი იდგა, მრგვალი, ლამაზი ფორმის თეთრი აივნებით. მოცისფროდ შეღებილი სახლის სახურავზე ჩაცუცქული მამაკაცი მეორე სახლის ფანჯრებს არ აცილებდა მზერას. შავი შარვალი და ტყავის ქურთუკი ეცვა, ახალგაზრდა იყო, მაღალი, სპორტული აღნაგობის, პატარა ცხვირი, ლამაზი ნაცრისფერი თვალები მოეჭუტა, მზის სხივები პირდაპირ სახეში უჭვრიტინებდნენ. ადგილი ოდნავ მოიცვალა, ოპტიკური სამიზნით უზარმაზარი იარაღი ნელა, უხმაუროდ გადაათრია, ლულა სახურავის კიდეზე ჩამოდო და თვითონაც წამოწვა, სამიზნეში გაიხედა, ცამეტსართულიანი სახლის მეათე სართულს მიშტერებოდა.
„დილაობით გარეთ აივანზე გამოდის და ვარჯიშობს, - უთხრა დამკვეთმა, - იცოდე, ეგრევე უნდა მოკვდეს. ერთადერთი გზა არსებობს, თავისი სახლის აივანზე უნდა ესროლო, თორემ სხვა დროს მარტო არასოდეს არის და გაგიჭირდება!“
დაახლოებით ღამის ორი საათი იყო, როცა მეორე სახლის სახურავზე ავიდა, თვალები ცოტა ხანს მილულა. ხუთ საათზე გაეღვიძა. მაღვიძარა არასოდეს სჭირდებოდა, რა დროსაც უნდა ჩაეთვლიმა ყოველთვის ხუთ საათზე იღვიძებდა, ამას ჯარში მიეჩვია. აფორიაქებულმა საათს დახედა, შვიდის თოთხმეტი წუთი იყო. „მაინცდამაინც დღეს რომ არ გამოჩნდეს? - გაიფიქრა, - და აქ უაზროდ ლოდინმა მომიწიოს. მითხრეს, რომ დილის ექვს საათზე აივანზე გამოდისო“. იგრძნო, ცოტაც და მოთმინებას დაკარგავდა; დრო საშინლად გაიჭიმა, წუთები საუკუნედ მოეჩვენა. გარეგნულად არაფერი ეტყობოდა, მაგრამ შიგნით, სულში ნამდვილი ჯოჯოხეთი უტრიალებდა, სიცოცხლეში პირველად ნერვიულობდა. ქვევით ქუჩას ჩახედა, ხალხის რაოდენობამ იმატა. „ნუთუ მეშინია? ამას მერამდენედ ვაკეთებ. ან კი ვინაა ჩემი სამიზნე? რატომ იშორებენ? ასეთი რა დააშავა?“ - თავი ნერვიულად გადაიქნია, თავისი საქმის ნამდვილი პროფესიონალი იყო და მსგავსი აზრი არასოდეს მოსვლია და დღეს რაღა მოუვიდა?!
მოულოდნელად მოპირდაპირე სახლის მეათე სართულზე აივნის კარი გაიღო და ორმოცდაათწლამდე მამაკაცი გამოჩნდა, თეთრი მოკლესახელოებიანი მაისური და მოწითალო შორტი ეცვა, ხელები გაშალა, დილის ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა, რამდენიმეჯერ ჩაბუქნა. მკვლელმა იგრძნო, მთელი სხეული როგორ დაეძაბა, იარაღს ხელი ისე ნაზად დაადო, თითქოს ქალს ეალერსებოდა და სამიზნე მამაკაცის შუბლზე შეაჩერა, ასეთ დროს თავი ფიქრებისაგან ყოველთვის ცარიელდებოდა. აივანზე მამაკაცი მის პირდაპირ გასწორდა... და უცებ ჩახმახს თითი გამოჰკრა, ტყვიამ შუბლის შუა ნაწილი გააპო, მოკლული იქვე ჩაიკეცა. კილერმა იარაღი საჩქაროდ ნაწილებად დაშალა, შავ სპორტულ ჩანთაში ჩადო და აივანს უკანასკნელი ცივი მზერა ესროლა, ასეთი ჩვეულება ჰქონდა, თითქოს თავისი მსხვერპლის უკანასკნელი აგონიის სურათს გონებაში სამარადჟამოდ იბეჭდავდა, იმახსოვრებდა.
წაქცეულის დანახვაზე ოჯახის წევრები გამოცვივდნენ, ცოლის კივილი იქაურობას აყრუებდა.
კილერმა სახურავი სწრაფად დატოვა, რბილძირიანი ფეხსაცმელები ეცვა, მოჩვენებასავით დადიოდა. ლიფტთან მივიდა, მაგრამ გადაიფიქრა და კიბეებზე ნელა დაეშვა, რამდენიმე სართული ჩაიარა, უეცრად მერვეზე გაჩერდა, ქვემოდან ადამიანების ხმები შემოესმა.
- როცა ჩახვალ, ეგრევე დამირეკე, ხომ არ დაგავიწყდება? - თქვა ახალგაზრდა ქალმა.
- შენ არ ინერვიულო, წამალი დალიე, ახლა შედი, ტაქსი უკვე მოვიდოდა, - უპასუხა კაცმა.
კილერი ღრმად სუნთქავდა, თავისებური განცდები ყოველთვის აწუხებდა, მაგრამ დღეს ერთი სული ჰქონდა სამშვიდობოს გასულიყო. დაელოდა. მეშვიდე სართულზე ლიფტი გამოიძახეს და კაბინის დაძვრამდე თითქოს ადგილს მიეყინა. მეორე სართულზე ჩასვლისას შეყოვნდა, რაღაც მოიაზრა და ზევით აბრუნდა. სახლის გვერდით მანქანების სადგომები აეშენებინათ, ეს მანამდეც იცოდა; საერთოდ, როცა საქმეზე მოდიოდა, წინა დღით ყველაფერს კარგად დაათვალიერებდა, ყველა კუთხე-კუნჭულს შეისწავლიდა, რომ საქმის ჩავარდნის შემთხვევაში, გასაპარავად რომელი გზა აჯობებდა. მესამე სართულზე ფანჯრის რაფაზე ავიდა და მანქანის სადგომის სახურავზე დახტა, მაგრამ მიწაზე დაშვებისას ფეხი იტკინა.
ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს სასურსათო მაღაზიაში მეპატრონე იდგა, ჩამომხტარი მამაკაცი შეამჩნია, ხილით სავსე კალათა დაბლა დადო და უცნობის უფრო კარგად დასანახად გარეთ გამოვიდა, მაგრამ კილერი თითქოს მიწამ ჩაყლაპა.
მკვლელმა რამდენიმე ქუჩა ჩქარი სვლით გადაჭრა და ტრანსპორტში ავიდა. ავტობუსი ხალხით გაივსო, ამ მთლად შავებში ჩაცმული მამაკაცისა და მისი დიდი შავი ხელჩანთისთვის ყურადღება არავის მიუქცევია; უმეტესობა სამსახურში მიიჩქაროდა, ნამძინარევი სახეები ჰქონდათ, თითქოს ფიქრიც კი ეზარებოდათ.
კილერი თავის პაწაწინა ბინაში მივიდა. სულ ორი ოთახი იყო, მისაღები, რომელსაც სასტუმროდ იყენებდა და მეორე, სადაც საწოლი ედგა; ნივთები აქეთ-იქით ეყარა, ცარიელ კედლებზე მხოლოდ ორი დიდი საათი ეკიდა: ერთი ზუსტ დროს აჩვენებდა, მეორე კი
ჩუქება
