ადამიანი - კომბინი
კომბინი (კომბინი – უბნის 24-საათიანი მაღაზია იაპონიაში) სხვადასხვაგვარი ხმებითაა სავსე. მყიდველების შემოსვლის მაუწყებელი ზარის წკრიალი, იმ ცნობილ მსახიობთა ხმა, საკაბელო ქსელისთვის გადაღებულ ვიდეორგოლებში პროდუქციას რეკლამას რომ უწევენ, მაღაზიის თანამშრომლების საუბარი, შტრიხ-კოდის წკაპუნი, კალათაში საყიდლების ჩაყრის ხმა, პურის პარკის შრაშუნი, ქუსლიანი ფეხსაცმელების კაკუნი – ეს ყველაფერი, ერთმანეთში არეული, „მაღაზიის ხმაურს“ ქმნის და ჩემს ყურს ელამუნება.
როცა დახლ-მაცივრიდან პლასტმასის ბოთლს იღებენ და მის ნაცვლად სიღრმიდან მეორე გამოსრიალდება, თავს ვწევ. ამ ხმაზე ჩემი სხეული მექანიკურ რეაქციას ავლენს, რადგან კლიენტების უმეტესობა ცივ სასმელს ბოლოს ირჩევს და მერე ფულის გადასახდელად მოდის. მივხვდი, რომ ქალი, რომელსაც წყალი ეჭირა ხელში, სალაროსთან მისვლას ჯერ არ ჩქარობდა და დესერტს არჩევდა, ამიტომ ისევ საკუთარ ხელებს დავაცქერდი.
მაღაზიაში მიმოფანტული სხვადასხვანაირი ხმებისგან ინფორმაციას ვისრუტავ, თან ჩემი სხეული ახლად მოტანილ ონიგირის (ონიგირი – წყალმცენარე ნორიში გახვეული მოხარშული ბრინჯი (მრგვალი ან სამკუთხედი ფორმის), სხვადასხვაგვარი შიგთავსით) ამწკრივებს თაროზე. დილის საათებში ძირითადად სწორედ ეს ბრინჯიანი ბურთულები ან სამკუთხედები, სენდვიჩები და სალათები იყიდება. ნახევარ განაკვეთზე მომუშავე სუგავარა ჩემს მოპირდაპირე მხარეს პატარა სკანერით საქონელს ამოწმებს. ქარხანაში დამზადებულ უნაკლო ნაწარმს თაროზე დახვეწილი თანმიმდევრობით ვალაგებ. შუაში ორ მწკრივად ვაწყობ ახალ ონიგირის, საიდას ცხარე ხიზილალისა და მდნარი ყველის შიგთავსით, გვერდით ასევე ორ რიგად ვამწკრივებ ყველაზე პოპულარულს, თინუსითა და მაიონეზით შეზავებულს, ბოლოს კი, კიდეში, გამომშრალი თინუსით დამზადებულს ვათავსებ, რომელიც მაინცდამაინც კარგად არ იყიდება. ამ დროს მთავარია ხელის სისწრაფე, ფიქრი საერთოდ არ მჭირდება, შესისხლხორცებული წესები ჩემს სხეულს უნებურად ამოძრავებს.
ხურდა ფულის მსუბუქი წკრიალის გაგონებაზე ვტრიალდები და სალაროსკენ ვიხედები. ბევრი კლიენტი ფიქრობს, გზად გაზეთს ან სიგარეტს სწრაფად ხელს გავაყოლებო, და მუჭში ან ჯიბეში ხურდებს ათამაშებს. ფულის ხმის მიმართ მგრძნობიარე ვარ. როგორც მოველოდი, სალაროსთან მამაკაცი დგას, რომელსაც ცალ ხელში ყავის ქილა უჭირავს, მეორით კი ჯიბეში ხურდას აჩხრიალებს. კლიენტს ლოდინი არ უნდა მოუწიოს; ამიტომ ჩემი სხეული უფრო სწრაფად ავამოძრავე, სალაროსკენ გავწიე, აპარატთან დავდექი და გავიჯგიმე.
– მობრძანდით! დილა მშვიდობისა!
მამაკაცს თავი მსუბუქად დავუკარი და ყავის ქილა გამოვართვი.
– აჰ, კიდევ ერთი ცალი ხუთი ნომერი სიგარეტი.
– ახლავე.
უმალვე „მარლბორო ლაით მენთოლის“ კოლოფი ავიღე და სალაროზე დავასკანერე.
– ასაკის გადასამოწმებლად, გთხოვთ, ეკრანს შეეხოთ.
როცა კაცი ეკრანს თითს ადებდა, შევამჩნიე, რომ მზერა სწრაფი კვების ვიტრინისკენ გაექცა. „კიდევ რამეს ხომ არ ინებებთ?“ – შემიძლია, ასეთ დროს ვიკითხო, მაგრამ, თუ ვხედავ, რომ ვინმე ორჭოფობს და ვერ გადაუწყვეტია, რის ყიდვა სურს, ერთი ნაბიჯით უკან ვიხევ და ველოდები.
– ეს და... კორნ დოგიც (ამერიკული სამზარეულოს ტრადიციული საუზმე, ზეთში შემწვარი, სიმინდის ფქვილის ცომში გახვეული სოსისი (ინგ. corn dog)).
– დიახ, ახლავე. გმადლობთ.
ხელს სპირტით ვიმუშავებ, ვიტრინას ვხსნი და კორნ დოგს ვფუთავ.
– ცივი სასმელი და თბილი საჭმელი სხვადასხვა პარკში ჩაგიწყოთ?
– ჰმ-მ, არა, არა. იყოს ერთად.
ყავის ქილას, სიგარეტსა და კორნ დოგს ხელის სწრაფი მოძრაობით ერთ პატარა პარკში ვათავსებ. ამ დროს მამაკაცი, რომელიც მანამდე ხურდას აჩხრიალებდა, გულის ჯიბეში ხელს იყოფს, თითქოს რაღაც გაახსენდაო. ვხვდები, რომ ფულს ელექტრონული ბარათით გადაიხდის.
– სუიკათი (სუიკა – ელექტრონული ბარათი, რომელიც იაპონიაში ტრანსპორტში მგზავრობისა და საყიდლებისათვის გამოიყენება.) გადავიხდი.
– გასაგებია. აი, აქ შეახეთ ბარათი.
მომხმარებლის უმნიშვნელო ქცევასა და მზერას უნებურად ვკითხულობ და ჩემი სხეულიც, რომელიც ამ ყველაფერს ირეკლავს, შესაბამისად ირჯება. ყურები და თვალები კლიენტის მცირე მოძრაობის ან სურვილის მოსახელთებლად საჭირო სენსორებად მექცა. ვცდილობ, მყიდველებს თავი უხერხულად არ ვაგრძნობინო და ამიტომ მათ ძალიან ფრთხილად ვაკვირდები; ამოკითხული ინფორმაციის გათვალისწინებით, ჩემი ხელები სწრაფად იწყებენ მოძრაობას.
– ქვითარი ინებეთ, დიდი მადლობა მობრძანებისთვის.
ქვითარი რომ მივაწოდე, მამაკაცმა ხმადაბლა ჩაილაპარაკა, გმადლობთო, და წავიდა.
– მაპატიეთ, რომ გალოდინეთ. დილა მშვიდობისა! გისმენთ.
რიგში მდგომ ქალს მივმართე. ვგრძნობ, დილის საათები ამ განათებულ ყუთში წესისამებრ მიედინება.
კარგად გაპრიალებული შუშის მიღმა, რომელსაც თითის ერთი ანაბეჭდიც კი არ ატყვია, იმ ადამიანთა სილუეტები მოჩანს, ქუჩაში საქმიანად რომ მიაბიჯებენ. კიდევ ერთი დღე დაიწყო. სამყარომ თვალი გაახილა, ბორბალი დატრიალდა. ჰოდა, მეც ერთ-ერთი მათგანი ვარ, ვინც ამ ბორბალთან ერთად ბრუნავს. თავს სამყაროს შემადგენელ პატარა ნაწილად ვგრძნობ და დილის საათებში მოძრაობას ვაგრძელებ.
ონიგირის დასალაგებლად მიბრუნებას ვაპირებ, მაგრამ ამ დროს ნახევარ განაკვეთზე მომუშავეთა ხელმძღვანელი, იძუმი,
ჩუქება
