შობის ამბავი იცით, რომ თბილისში, ორბელიანის მოედნისა და მშრალი ხიდის შორიახლოს, ერთ ლამაზ სასტუმროში, რომელსაც რივერსაიდი ერქვა, მოჩვენება ცხოვრობდა? თავად კი ამის შესახებ ბევრი არაფერი გაეგებოდა. მეხუთე სართულზე, დამლაგებლებისათვის განკუთვნილ საწყობში დაედო ბინა და ძირითადად იქ ატარებდა თავისუფალ დროს. მოჩვენებას არც ბევრი რამ ახსოვდა, თითქოს გონება ნისლით ჰქონდა სავსე და როცა ხელებზე იყურებოდა, მხოლოდ თეთრ, ღრუბლისმაგვარ ნათებას ხედავდა. ხშირად სახელი "უვე" აეკვიატებოდა ხოლმე და თავის თავსაც სწორედ ასე მოიხსენიებდა. "უვე" - თან მოსწონდა, თან რაღაცას ახსენებდა.
მოჩვენება მხოლოდ რივერსაიდში როდი იყო გამოკეტილი, პერიოდულად თავის ორ საყვარელ ადგილს სტუმრობდა . მოწყენილობის ჟამს სასტუმრო ვეტცელში შეფრინდებოდა და ნახევრად ჩამონგრეულ, პირქუშ ოთახში მარტოვდებოდა. თვალწინ უდგებოდა 1900 წლის ამბები, მის ბურუსით სავსე გონებაში ცოცხლდებოდა ამ შენობის სიდიადე, თვით ბატონი ფრიდრიხ ვეტცელიც კი ახსენდებოდა დარბაზში რომ ამაყად ჩაივლიდა და სასტუმროს მარცხენა ფლიგელში მდებარე თეატრში შეაბიჯებდა ხოლმე, ანდაც ლიფტით ზედა სართულზე ოთახებისკენ გაემართებოდა. სწორედ იმ ლიფტში, ერთხელ ქ-ნი ლინდერჰოფი გაიჭედა და შემდეგი ნახევარი საათი ხმამაღლა მოსთქვამდა, სანამ მემანქანემ ბოლოს კარი არ შეაღო და ამ უკანასკნელსაც თავში ჩანთა არ უთავაზეს საყვედურით აქამდე სად იყავიო. უვეს მეორე საყვარელი ადგილი სასტუმრო მაჟესტიკი იყო. მის მთავარ დარბაზში შეფრენა და მოჩუქურთმებული კედლების ხილვა ახალისებდა და გულიც რომ ჰქონოდა - მასაც აუცილებლად აუჩქარებდა. უვეს ახსოვდა თვით ბატონი არამიანციც როგორი სიამაყით უყურებდა თავის შენობას, სანამ სარდაფში, კინოთეატრისკენ არ გაეშურებოდა ხოლმე. ამის შემდეგ მოჩვენება რივერსაიდში ბრუნდებოდა და ინტერესით აკვირდებოდა ყოველდღიურ ფუსფუსს.
უვეს სულ ორი რამ აშინებდა მის ყოფაში: ერთი ეს სასტუმრო ლონდონი იყო. მიახლოვებისას მისი ღრუბლიანი თითები შიშისგან ცისფრად ინთებოდა ხოლმე, აი მეორე კი რივერსაიდის საუზმის მზარეული ბრძანდებოდა. დილის ხუთ საათზე თუ ტაფების წკარუნი იწყებოდა, ხოლო რადიოში ხმადაბალ მუსიკას რთავდნენ, ეს უსათუოდ ნიშნავდა რომ მზარეული დიდად კარგ ხასიათზე არ ბრძანდებოდა. მოჩვენებას ისიც კი ახსოვდა, ჩუმად სამზარეულოში შეფრენილს ტაფიდან შემთხვევით გადმოსროლილმა სოსისმა, ომლეტთან ერთად, პირდაპირ შუბლში როგორი შხუილით გაუარა. აი აჟღარუნებული ტაფების ხმაზე კი ისე დაფრთხა, რომ სასწრაფოდ თავის საწყობში, ქათქათა პირსახოცებს შორის გულგახეთქილი ჩამალულიყო.
მოჩვენებამ, რომელიც თავს უვეს უწოდებდა, არ იცოდა თავისი მიზანი, რატომ იყო ორ სამყაროს შორის გაჭედილი. თან ვერაფრით ამოეხსნა მარცხენა ხელზე, უფრო სწორად, რაც ხელის მაგივრად ჰქონდა - ღრუბელზე - შავი ლაქა რატომ გამოსვლოდა. რა აღარ სცადა რომ მოეშორებინა, წყალსაც კი შეუშვირა, ერთხელ დამლაგებლების დაუდევრობით გადმოყირავებული სარეცხი ფხვნილიც კი სცადა, მაგრამ არაფერი შველოდა. დახმარებასაც ვერავის თხოვდა, რადგან ვერავინ ხედავდა, ვერავინ გრძნობდა მის არსებობას, თუმცა წელიწადში ერთხელ, შობამდე თხუთმეტი წუთით ადრე, მას, ისევე როგორც სხვა ბევრ არსებას, სურვილი უსრულდებოდა, ხდებოდა სასწაული და უვე კვლავ ადამიანად იქცეოდა. სამწუხაროდ, ეს დიდხანს არ გრძელდებოდა, მაგრამ ეს თხუთმეტი წუთიც კი საკმარისი იყო გარეთ გასულიყო, ღრმად ჩაესუნთქა ცივი ჰაერი, შორიახლოს პარკში ჩამომჯდარიყო და გამოღვიძებული გრძნობებით კვლავ ეცქირა ირგვლივ მოფუსფუსე ხალხისათვის. უვე მთელი წელი ამ თხუთმეტ წუთს ელოდა, რომელიც ელვისისწრაფით მიქროდა და ელვისისრაფითვე ილეოდა.
შობის წინა დღე იდგა. სასტუმროში ჩვეული ფუსფუსი იყო გაჩაღებული. პირველ სართულზე რესტორანში სტუმრები საუზმობდნენ და ირგვლივ ყავის, დარიჩინის, კრუასანის და ჩაის სურნელი ტრიალებდა. მოჩვენებაც შობის მოახლოვებას გრძნობდა და რესტორანში გახარებულმა შეიჭყიტა, დარბაზის შუაში მდგარ ყვავილების ხეს ორჯერ შემოუფრინა და მიმღებისკენ გაეშურა, სადაც გრძელი, მასიური მაგიდის უკან ახალგაზრდა კაცი ქალბატონს თბილისის რუქას აცნობდა. იქვე დიდ და ლამაზ ნაძვის ხესთან სამი პატარა ბავშვი თამაშობდა. ერთ მათგანს ბიბლიოთეკის კუთხეში თევზები მოსწონებოდა და აკვარიუმზე ცხვირმიჭყლეტილი პატარა შავ თევზს აკვირდებოდა. ამ უკანასკნელს ორივე თვალი სასაცილოდ გამობურცვოდა, თითქოს ყელში თოკი წაუჭირეს და ახრჩობენო.
მოჩვენებამ გარეთაც გაიჭყიტა. ქუჩაში მსუბუქად თოვდა და მანქანებიც ნელ-ნელა მოძრაობდა. უვე ბოლოს უკან, მეხუთე სართულზე, თავის ოთახში აფრინდა. გზად დამლაგებლებიც შეეფეთა, მეორე სართულის ერთ-ერთ დიდ ოთახში თეთრეულის გამოცვლით რომ იყვნენ დაკავებულები. მოჩვენება თავის საყვარელ სივრცეში, თეთრ პირსახოცებსა და შამპუნებს შორის შეიყუჟა და ლოდინს შეუდგა.
ორი საათიც არ იყო გასული რომ უვე მოულოდნელად შეკრთა, გამოძვრა სიბნელიდან და თეთრ ღრუბლიან ხელზე დაიხედა. მისი შავი ლაქა ციმციმებდა. ასეთი რამ არასდროს დამართნოდა. უცნაური გრძნობა დაეუფლა თან, თითქოს
