შანსი "ცოლად გამომყვები?" ბოხი, ოდნავ შეშინებული ხმით იკითხა და მუხლზე დადგა შავ კოსტუმში გამოწყობილი ახალგაზრდა, შავთმიანი კაცი რესტორანში.
უცებ გარშემო ყველა გაჩუმდა, შეწყდა ის მრავალი და არეული ხმა, რომელიც ასე აყრუებდა იქაურობას, ის კლასიკური მუსიკა, რომელიც რესტორანში უკრავდა ახლა უფრო გასაგები გახდა, "Umutsuz Așk" - ასე ერქვა იმ მუსიკას, რომელიც ქართულად უიმედო სიყვარულს ნიშნავს, მაგრამ ამ სახელს ახლა მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა, რადგან ის სიყვარული, რომელიც ახლა იწყებოდა უიმედო არასდროს ყოფილა, არც არის და არც არასდროს იქნება მათთვის, რადგან ის გრძნობა, რომელიც მათ აკავშირებს სიყვარულზე ძლიერია, ეს რაღაც სხვა და უფრო მისტიურია, თუმცა ამას ახლა მნიშვნელობა არ აქვს, ახლა მნიშვნელობა მხოლოდ გოგონას პასუხს აქვს, რომელიც მის წინ მუხლზე დამდგარ შეყვარებულს ისეთი გაოცებული უყურებდა თითქოს ბეჭედი რამდენიმე დღის წინ შემთხვევით არ ენახა კარადის უჯრაში, თითქოს იმ დღის შემდეგ ყოველი წამი არ დაეთვალა ამ დღემდე, რადგან იცოდა, რომ 14 თებერვალი იქნებოდა ის რიცხვი, როცა ის მას ხელს სთხოვდა და აი ეს დღეც მოვიდა... გოგონა წამოდგა, ხელები სახესთან მიიტანა, გული გამალებით უცებდა, მისი ლურჯი ფერის თვალებიდან ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოდიოდა და ხმას ვერ იღებდა.
"თქვი კი" ეს სიტყვები ყველა იქ მყოფის ფიქრებში იყო, "გთხოვ თქვი კი" ეს სიტყვები უკვე ბევრჯერ განმეორდა ჩამუხლული კაცის გონებაში, წამის მეასედები წლებად გაიწელა და ის მუხლიც, რომელზეც აქამდე მყარად იდგა კაცი თითქოს ნელ-ნელა სიმძიმისგან იბზარებოდა და ტყდებოდა. "თქვი კი" კიდევ ერთხელ გაიმეორა კაცმა თავის გონებაში და როგორც იქნა გოგონამაც გადაწყვიტა ხმის ამოღება...
- კ.......
ხრრრრრრრრრრრრ
ჩაჩუმებულ რესტორანში გაისმა საშინელი საწრუპის ხმა და გოგონას სიტყვის დასრულება შეაწყვეტინა. რესტორანში მყოფი ხალხი გაოგნდა, მათი მთელი ყურადღება გოგონასკენ იყო მიმართული, მაგრამ ეს ხმა ისეთი გამაღიზიანებელი და უდროო იყო, რომ მათი საშინელი მზერა რესტორნის ბოლოში მაგიდასთან მჯდომ ბიჭს მოხვდა, რომელსაც შავი თმა ჰქონდა და თმის ფერზე შეხამებული ასევე შავი ტანსაცმელი ეცვა, ის აგრძელებდა საწრუპით სასმლის დალევას და სულ არ აინტერესებდა გარშემო რა ხდებოდა...
- გაჩერდიი - ბიჭს უცებ მოიესმა ჩურჩულის ხმა, ეს ხმა საკმაოდ ნაცნობი იყო, მაგრამ რატომღაც თავიდან ყურადღება არ მიაქცია.
- გაჩუმდიი - ისევ გაისმა ხმა, ამჯერად ეს ხმა უფრო გამოკვეთილი და გასაგები იყო, ახლა მიხვდა ბიჭი თუ ვინ ჩურჩულებდა, ამიტომ მის წინ მჯდომი გოგონასკენ გაიხედა და საწრუპის პირიდან გამოუღებლად ჰკითხა:
- რა?
გოგონა კარგად იცნობდა ბიჭს, კარგად იცოდა, რომ სულ არ აინტერესებდა გარშემო რა ხდებოდა, მან კარგად იცოდა, რომ ხმის გამოცემას ისევ გააგრძელებდა, ამიტომ საწრუპი თავად გამოგლიჯა პირიდან.
- რას აკეთებ! - ხმამაღლა წამოიძახა ლუკამ და ანას შეხედა, რომელიც მის შავ თვალებში ყოველი წამის გასვლისას უფრო და უფრო გაბრაზებული ჩანდა.
- რას ქვია რას ვაკეთებ? სიტუაციას ვერ აღიქვავ? ვერ ხედავ, რომ გოგოს ხელს სთხოვენ?
- ვხედავ! და მერე რა? რახან ვიღაც ვიღაცას ხელს სთხოვს მე ვახშმობა უნდა შევწყვიტო?
"კიიი" - ამასობაში გაისმა გოგონას ხმაც და ის და მისი შეყვარებული ერთმანეთს ჩაეხუტნენ, ეს "კი" ისეთივე ეფექტური მართალია აღარ იყო, თუმცა ვის ადარდებს ეფექტურობა, როცა შენი პარტნიორი თანახმაა, რომ მთელი ცხოვრება შენთან ერთად იქნება.
ამ "კის" მოყვა ტაშის დაკვრა, სტვენა, ღიმილი და მილოცვები, ყველა გახარებული იყო, ყველა ერთი ბიჭის გარდა...
- არ შეწყვიტო, მაგრამ ხელიც არ შეუშალო! - გააგრძელა ანამ ლაპარაკი და სიბრაზისგან მისი შავი თმები თითქოს უფრო გამუქდა.
- და ისინი მე, რომ მიშლიან ხელს მაგას რა ვუყოთ? - მშვიდად უპასუხა ლუკამ.
- ჯანდაბაა - ჩაილაპარაკა და შუბლზე ხელი შემოირტყა ანამ - საერთოდ აქ რა გვინდა? შეყვარებულები საერთოდ არ ვართ! აქ კი სულ წყვილები არიან! რატომ წამოვედი საერთოდ...
- იმიტომ წამოხვედი, რომ სხვა არ გპატიჟებს... - თვალი თვალში გაუყარა და ისე უთხრა ლუკამ ანას.
- ასეთი მარტოსული და უშნო გგონივარ? - ცივად უპასუხა ანამ.
- არა... შენ ძალიან ლამაზი ხარ! - გაიღიმა და ჭამა გააგრძელა ლუკამ.
- აბა ამას რატომ მეუბნები? ჩემი გაღიზიანება გინდა?
- მოდი მაშ ესე გეტყვი! ლამაზი ხარ, იმდენად ლამაზი, რომ ადამიანებს შენი სული სულ არ
