ზაფხული უფრო მოკლე აღმოჩნდა მოოქრულ და მოწითალო ჯვრებით აელვარებულ ოლარ ქვეშ, ვიდრე გასაცური ბილიკი. ეს მაშინ, როცა არასდროს ეკითხები შენს თავს: რისთვის მივცურავ, თუკი ისევ სასტარტო ხაზთან უნდა დავბრუნდე?!
მარეათას ცხოვრება გაზაფხულის ყვავილივით უბრალო იყო, ვთქვათ ყოფა და არა ცხოვრება, ნელ-ნელა რომ ემსგავსებოდა ისეთ ზღაპარს, ცუდად რომ იწყება და უსათუოდ კარგად რომ უნდა დამთავრდეს, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში თანმიმდევრობა ირღვევა მოვლენებს შორის. მარეათაც სწორედ რომ თანმიმდევრული იყო. ეს უნარი გრძელ დისტანციებზე ცურვისას შეიძინა და სწამდა, რომ სასწაულები არ არსებობს, რომ ერთბაშად არაფერი გეძლევა, არც რწმენა, არც სიყვარული ვინმეს ან რაიმეს მიმართ. სიყვარულიც რაღაც გამოუცნობი სასწაულია, სასწავლი რომ ყოველთვის ბლომად არის მასში და ის, ვინც თანმიმდევრულია, სასწაულები აღარ უკვირს. მისი ყოფა მოსაწყენი იყო, თუმცა უფერულ ისტორიებსაც, შესაძლებელია, საინტერესო გაგრძელება მიებას. ეს ყველაფერი იმ მოვლენებზეა დამოკიდებული, რომლებშიც ვვითარდებით, ვიცვლებით ან არ. ზოგჯერ წირვის ჟამს ეფიქრებოდა რომ თვით „ისიც“ თანმიმდევრული მოვლენა იყო ან უფრო შედეგი თანმიმდევრობის, მაგრამ ამ მორჩილ და თავდახრილ მიმდევრობაში სრულიად სხვა რამ დაიბადა.
ცვლილებებს ყოველთვის აქვს ადგილი ადამიანის ცხოვრებაში, მნიშვნელობას მათ ჩვენ ვანიჭებთ, სხვა შემთხვევაში – მშვიდად მიედინება. ზოგი ნაპირზე ზის და დინებას ადევნებს თვალს, ზოგი მიჰყვება მას, ზოგი საწინააღმდეგო მიმართულებით იწყებს ფართხალს და არიან ისეთებიც, მხოლოდ ფეხები რომ აქვთ ჩაყოფილი მდინარეში, შორიდან ადევნებენ თვალს წინ და უკან მქროლავ ადამიანებს და უცდიან, არ ვიცი, რას, ალბათ არაფერს, მოსწონთ ფეხების დასველება. მარეათასაც ფეხები ჰქონდა ჩაყოფილი, სანამ მდინარე არ ადიდდა და მუხლები დაუსველა, მანამდე კი მისი მუხლები ბეტონის ცივ იატაკზე ბუჟდებოდნენ ერთ-ერთ მშენებარე ტაძრის, მაგრამ ცხოვრება არასდროს გაძლევს იმის ფუფუნებას, რომ მშვიდად იყო, როგორც არ უნდა გაერიყო მას და მარეათას ცხოვრებაშიც გაჩნდა მუხლების დამსველებელი და არა მხოლოდ მუხლების.
ჩუქება
