როდესაც წვიმს
შემოდგომის წვიმა ლამაზია, როცა წვეთები შეყვითლებულ ფოთლებთან ერთად მიიკვლევენ გზას ხმელეთისკენ, მაგრამ ზოგჯერ ხელის შემშლელიც, განსაკუთრებით კი მაშინ, როცა მნიშვნელოვან შეხვედრაზე მიგეჩქარება, რამაც ცხოვრების მდინარება უნდა შეცვალოს, ამიტომაც განსაკუთრებით უფრთხილდები საგანგებოდ ამ დღისთვის, ფაქიზად შერჩეულ ტანისამოსს, რათა შემოდგომის წვიმით არ დასველდე და უცხო ადამიანების თვალში, პირველად შეხვედრის წამს, მოწესრიგებულ და წარმოსადეგ ადამიანად წარმოჩინდე, რაც ასე მნიშვნელოვანია იმ წარუშლელი სურათ-ხატისთვის, ახალი ადამიანის გაცნობისთანავე რომ ილექება ხოლმე.
ჩაცმას რუდუნებით შეუდგა და რატომღაც არჩევანი თეთრ ფერზე შეარჩია. თეთრი პერანგისთვის კი ნაცრისფერი კოსტიუმი და შავი შარვალი აარჩია, სარკესთან დადგა და მოიხიბლა ფერთა ასეთი შეხამებით. შემდგომ ფეხსაცმელების წმენდას შეუდგა – ნაზად უსვამდა ფეხსაცმლის ზედაპირს სველ ტილოს და ისიც პირვანდელ ელვარებას თანდათანობით იბრუნებდა. მის ხელის მოძრაობაში მაინც შეიმჩნეოდა მცირეოდენი ღელვა, რაც სწორედ იმ აღმაფრენით ან დაცემით სავსე საათებს უკავშირდებოდა, წინ რომ მოელოდა.
ღარიბულად ცხოვრობდა, სამსახური კარგა ხნის წინ დაკარგა და მას შემდეგ, მიუხედავად მრავალი მცდელობისა, ვერსად დაიწყო მუშაობა. არადა ფული ძალიან სჭირდებოდა. უნიჭო ადამიანი არ ეთქმოდა, მაგრამ რატომღაც არ უმართლებდა, გადამწყვეტ წამს იღბალი ზურგს აქცევდა და მის ნაცვლად სამუშაოზე ყოველთვის სხვას იღებდნენ. განმარტებასაც არავინ აძლევდა, მხოლოდ უარი ყოველგვარი ახსნის გარეშე, ისიც დიდად არ ცდილობდა გამოერკვია, რატომ დაიწუნეს, ხვდებოდა, რომ ყველაფერი წინასწარ იყო განსაზღვრული – როგორც უარი, ასევე სამსახურში ასაყვანი კადრიც. ისიც კარგად იცოდა, რომ ყოველთვის ნეპოტიზმი და ქრთამი იმარჯვებდა, მას კი, სამწუხაროდ, არ ჰყავდა გავლენიანი სანაცნობო. ერთადერთი, მამა შემორჩენოდა, რომელიც შორეულ ქვეყანაში წასულიყო სამუშაოდ და შვილს საარსებოდ სამყოფ თანხას უგზავნიდა. მამა შესანიშნავად იცნობდა შვილის ბუნებას, მის გულუბრყვილო და მგრძნობიარე ხასიათს. ზოგჯერ ებრალებოდა საკუთარი შვილი, მარტო რომ დატოვა, თუმცა სხვა გზა არ იყო, სადმე უნდა წასულიყო და ერთადერთი შვილისთვის საარსებოდ სამყოფი პური მოეპოვებინა.
ახლა კი, მოულოდნელად, მისთვის სამუშაო გამოჩნდა და გასაუბრებაზე დაიბარეს. კომისიის წინაშე მოსაწყენი კითხვებისთვის მოსაწყენი პასუხები უნდა გაეცა – როგორც ხშირად ხდება ხოლმე ამგვარ შეხვედრებზე – სადაც ძირითადად აინტერესებდათ ხოლმე, ვინ იყო და არა ის, თუ როგორი ადამიანი იყო, აინტერესებდათ რა პროფესიას ფლობდა, და ნაკლებად, თუ როგორ ფლობდა. აინტერესებდათ მისი ოჯახური მდგომარეობა და ნაკლებად სულიერი და რაც მთავარია, აინტერესებდათ თუ როგორ შეიძლებოდა მისი გამოყენება და ნაკლებად აინტერესებდათ ის, როგორც ადამიანი. ამიტომაც ასეთი შეხვედრები მისთვის ყოველთვის მოსაწყენი იყო, წინასწარვე იცოდა რაც უნდა ეპასუხა და ზედმეტს არასდროს არაფერს იტყოდა. სიტყვებს უფრთხილდებოდა, რომ რაიმე ისეთი არ წამოცდენოდა, რასაც კომისიის წევრები გადამეტებად მიიჩნევდნენ, თუმცა ეს სიფრთხილეც ამაო იყო, ისევე როგორც გასაუბრებაზე გასვლის მცდელობები და სამსახურში აყვანის იმედი.
როდესაც ჩაცმა დაასრულა, სარკმლიდან გაიხედა და მოღრუბლულ ზეცას თვალი გაუსწორა. ერთხანს დააკვირდა და მიხვდა, რომ აუცილებლად იწვიმებდა, თავდაპირველად დააპირა ქოლგაც თან წაეღო, რადგან დიდხანს უწევდა ფეხით სიარული. ჯერ კიდევ ორი საათი დრო ჰქონდა, ფეხით სავალი გზა კი დაახლოებით ნახევარი საათისა იყო. ცოტა უფრო ადრიანად რომ წასულიყო, ალბათ ავტობუსს წაჰყვებოდა, მაგრამ თავიდანვე ფეხით წასვლა ჰქონდა გადაწყვეტილი, ახლა კი რომც მოესურვებინა, ვეღარ დაიცდიდა, რადგან უახლოეს ავტობუსს კიდევ რამდენიმე საათი დააგვიანდებოდა. ყოველთვის ასე ხდება ქალაქის გარეუბნებში, სადაც ადამიანები უმეტესად თავიანთი თავის იმედად რჩებიან.
გახუნებული ქოლგა რომ იპოვა, სახეზე ფერი ეცვალა. ახალი ქოლგის ყიდვა ვერ მოესწრო, თუმცა რა იცოდა, რომ მოულოდნელად გასაუბრებაზე მოუწევდა წასვლა და თანაც ამ ყველაფერს წვიმიანი დღეც დაემთხვეოდა. გახუნებული ქოლგა მის სამოსთან უზარმაზარ კონტრასტს ქმნიდა, კომისიის წევრები უსათუოდ მიხვდებოდნენ, რომ მისი ელეგანტური ჩაცმულობა უაღრესად ხელოვნური იყო – სინამდვილეში ღარიბი ადამიანი იდგა მათ წინაშე. ყველაფერი წყალში იყრებოდა, მთელი ეს სამზადისი, მოწესრიგებული და წარმოსადეგი იერი, ყველაფერი, ყველაფერი, რისთვისაც ასე ემზადებოდა, ერთი უბრალო და გახუნებული ქოლგის გამო. ამიტომაც გადაწყვიტა ქოლგის გარეშე წასულიყო და თავი დაიიმედა, რომ ჯერ არ იწვიმებდა.
გზას ქალაქისკენ ფრთხილად მიუყვებოდა და ნაბიჯებს ფაქიზად ადგამდა. ცდილობდა იმგვარად ევლო, რომ არ დასვრილიყო და საგანგებოდ შერჩეულ ტანისამოსს პირვანდელი იერი შეენარჩუნებინა. მალე ქალაქის ცენტრალურ ნაწილში შეუხვია და მყისვე თვალს მოხვდა მაღალსართულიანი შენობები, აივნებით რომ დახუნძლულიყვნენ, როგორც ნაყოფით მსხმოიარე ხეები. ყოველთვის განსაკუთრებით ხიბლავდა, როცა მაღალსართულიან სახლებსა თუ ცათამბჯენებს შორის გამავალ გზას მიუყვებოდა, ათასგვარი მაღაზიების ვიტრინებისა თუ კაფე-ბარების გასწვრივ. რამდენიმე თვის წინ იყო ამგვარ ადგილას, მაშინაც გასაუბრებისთვის, ახლა
ჩუქება
