პირველი გასროლა მაშინ ცხრა წლის ვიყავი. ასე დაიწყო ჩემი დიდი ნადირობა. სექტემბრის დასაწყისი იყო, ვენახის ზვრებში ხარობდა ღადღადა რქაწითელი, ირგვლივ ყველაფერს ბარაქის სუნი ასდიოდა. მამაჩემი და ცხონებული ოთარი ძია, დილიდან ვენახს თიბავდნენ, სართვლოდ ამზადებდნენ და მზის ამოსვლის შემდეგ, როდესაც დაცხა, კაკლის დიდი ხის ძირში აშენებულ, მოსასვენებელ, ხის, ფიცრულ ქოხს მიაშურეს. ქოხში ერთი, პატარა, ხის მაგიდა იდგა და ხის ბოძებზე მოწყობილი სკამები, მიწაში იყო ჩამაგრებული. შესასვლელთან 16 კალიბრიანი, ორლულიანი, ტულის სანადირო თოფი და პატრონტაში ეკიდა. პატარა ხის მაგიდას მიუსხდნენ, მაგიდაზე ყურძენი, ნიგოზი, მწვანილი, ყველი და შოთები იდო. მიწაში სპეციალურად ამოჭრილი ორმოდან, რომელსაც ხუმრობით "მაცივარს" ეძახდნენ, მომავალი მოსავლის დასალოცად, თიხის, შეჭირხლული დოქიც ამოაძვრინეს. მე, ამ დროს, არემარეს გულდასმით ვათვალიერებდი და ვცდილობდი სადმე გვრიტის ან ქედნისთვის მომეკრა თვალი, რომ მეხარებინა მამისთვის და მენახა თოფის სროლა. მესამე ჭიქა დალიეს. ამ დროს, გვრიტის ღუღუნის ხმა შემომესმა. ქოხიდან გამოვვარდი, ირგვლივ მოვათვალიერე ხეები და რას ვხედავ, ერთი გვრიტი, ელექტრო ენერგიის გამტარ ხაზზე, ზურგით ჩვენკენ შემომჯდარა და ღუღუნებს. სასწრაფოდ მივიჭერი მამასთან და ვაჩქარებ დროზე დატენოს თოფი, რომ გვრიტი არ გაფრინდეს. მამაჩემმა და ოთარი ძიამ ერთმანეთს ღიმილით გადახედეს. მამა ადგა, ჩამოხსნა თოფი, პატრონტაშიდან მუყაოს ვაზნა ამოიღო, რომელსაც გარედან იხვი ეხატა, ზემოდან კი წითელ თავსაფარზე, თეთრ წრეში "9." ეწერა, ანუ ცხრა ნომერი საფანტი. ვაზნა მარჯვენა ლულაში ჩადო და მითხრა, რომ ვიდრე სასროლ მანძილზე არ მივიდოდი, ჩახმახი არ შემეყენებინა. სიხარულისგან დავმუნჯდი, არ მეგონა მე თუ დამავალებდნენ გვრიტის მონადირებას. მანამდე სანადირო თოფი, არ მქონდა ნასროლი ცოცხალ სამიზნეზე. თავიდან სირბილით, მერე ძუნძულით, შემდეგ კი ნაბიჯებით გავემართე გვრიტის მიმართულებით. გზად ხეებს ვეფარებოდი და ადვილად ვეპარებოდი. შემდეგ ფრთხილ ნაბიჯებზე გადავედი, სუნთქვას ვიკრავდი და მეშინოდა ჩემი გულის ხმა არ გაეგო ფრინველს, არ დამფრთხალიყო, მაგრამ გვრიტი მშვიდად იჯდა. მანამდე ტირის თოფით ბეღურები და ერთი-ორი შაშვი მყავდა მოკლული და გვრიტზე თოფის სროლა, ჩემთვის დიდი პატივი იყო. დაახლოებით 20 მეტრზე მივეპარე, მთლად მოხრილი, მობუზული და ლერწმებს ამოფარებული. გვრიტმა ღუღუნი შეწყვიტა და კისერი წაიგრძელა, ალბათ გაიგო ჩემი ფეხის ხმა. მივხვდი, რომ უფრო ახლოს, ფრინველი აღარ მიმიშვებდა. ძლივს გადმოვწიე მარჯვენა ჩახმახი, სხეულის სიმძიმე გამოვიყენე, მარტო ხელით გამიჭირდა და ცოტა დამაკლდა, რომ არ შევრცხვი, კონდახი იღლიაში მოვიქციე, სუნთქვა შევიკარი, ფრინველი ჯერ ლულებზე და შემდეგ სამიზნეზე დავსვი და საჩვენებელი თითით სასხლეტი მოვქაჩე. იჭექა თოფმა. ფრინველს თითქოს აფრენა უნდოდა, ისე გაშალა ფრთები, მერე ერთბაშად თავით დაბლა დაეშვა და მიწაზე დაენარცხა. ვიგრძენი ნაცნობი დენთის სუნი, იმ წუთას მამაჩემის და ოთარი ძიას აღტაცების შეძახილმა გამომაფხიზლა, მაქებდნენ. ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა, გვრიტი სარწყავი არხის იქით ჩამოვარდა, სასწრაფოდ მივირბინე საცალფეხო ხიდამდე და მოვძებნე ნანადირევი. ბუმბულებს ვუსწორებდი და ვეფერებოდი ჩემ პირველ ნანადირევს. მერე, ჩემი, როგორც მონადირის სადღეგრძელოც დაილია. მერე, ვიგრძენი, რომ ჩემში მონადირის ინსტინქტმა სამუდამოდ გაიღვიძა. ძალიან ბედნიერი ვიყავი. იმ დღეს ჩემი მონადირული ნათლობა შედგა და ის შემოდგომის ლამაზი დღე არასოდეს დამავიწყდება, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე რამდენიმე ათეული წელი მაშორებს მასთან.
ჩუქება
