არაფერი არსებობს, აწმყოს გარდა არასდროს ითვალთმაქცო, რომ გიყვარს, რადგან სიყვარული ჩვენ არ გვეკუთვნის და არც მისი განკარგვის უფლება გვაქვს.
თუ არ ვრისკავთ, თავისუფლები არ ვართ.
ცვლილება რომ გააცნობიერო, ამისთვის ერთადერთი რამაა საჭირო: მასში თავით უნდა გადაეშვა, მის დინებას მიჰყვე და მისსავე ჰანგზე იცეკვო.
არავის ჰგონია, რომ სიმფონიის ხარისხი მისი შესრულების პროცესში უმჯობესდება, ან რომ ჩვენ ერთადერთი მიზნით - ფინალამდე მისაღწევად - ვუკრავთ. მუსიკის არსი მისი შესრულებისა და მოსმენის ყოველ წამს მჟღავნდება. ჩემი აზრით, ჩვენი ცხოვრების უდიდესი ნაწილიც ამის მსგავსად გადის და თუ ზედმეტად ვეცდებით მის გაუმჯობესებას, ალბათ, საერთოდ ვეღარ შევძლებთ ცხოვრებას.
ინდივიდი მხოლოდ არხია, რომლითაც სამყაროს მთელი ენერგია საკუთარ თავს შეიმეცნებს.
ჩვენ გვავიწყდება, რომ აზრები და სიტყვები ერთგვარი დათქმებია, დათქმების ზედმეტად სერიოზულად მიღება კი საბედისწერო შეცდომაა. დათქმა, სოციალური თვალსაზრისით, მოსახერხებელია - ავიღოთ, თუნდაც, ფული… მაგრამ ფულის განდიდება და მისი რეალურ სიმდიდრედ ჩათვლა აბსურდია.
ჩვენ ამ სამყაროში არ „მოვდივართ“ - ჩვენ ის გვშობს; სამყარო „ადამიანებს“ ისევე შობს, როგორც ხე - ფოთლებს და ოკეანე - „ტალღებს“. თითოეული ინდივიდი ბუნების მთელი საბრძანებლის გამოხატულებაა, ერთიანი სამყაროს უნიკალური გამოვლინება.
სინათლის დასანახად საკმარისია თვლემიდან გამორკვევა და თვალების გახელა.
ადამიანის ორგანიზმს ისეთივე თანდაყოლილი გონება აქვს, როგორიც ბუნების ეკოსისტემას და ნერვებისა და გრძნობების სიბრძნეს მოთმინებითა და მოწიწებით უნდა შევხედოთ.
თუ პრობლემა საერთოდ მოგვარებადია, მისი გამოაშკარავება თითქმის გადაწყვეტას ნიშნავს.
სანამ იმაზე იფიქრებ, მოვუსმინოო, რეალურად ვერაფერს მოისმენ; სანამ იმაზე იფიქრებ, მივცე თუ არა თავს თავისუფლებაო, თავისუფლებას ვერ მიიღებ. მაგრამ ასევე, რამდენიც არ უნდა იფიქრო, მოუსმინო თუ არა, სმენა მაინც აღიქვამს ბგერებს, რადგან მათ ვერაფერი შეუშლის ხელს შენს ყურამდე მიღწევაში.
თუ სათქმელი არაფერი გაქვს, ენის ყველაზე სრულყოფილი ცოდნაც კი ამაოა.
რწმენა ჩაბღაუჭება კი არა, გათავისუფლებაა.
ცხოვრების შიში საკუთარი თავის შიშია.
იცოდეთ, რომ პრობლემები, რომლებიც გადაუჭრელად გეჩვენებათ, უბრალოდ, არასწორად დასმული კითხვებია.
ვერც ცალკეული ინდივიდი და ვერც საზოგადოება ვერ წაიწევს წინ მხოლოდ თავისი ძალებით, თუმცა ახლა ხშირად ამბობენ, რომ სწორედ ეს უნდა ვაკეთოთ. სანამ ჩვენს ძალისხმევას, ფიზიკურსა თუ მორალურს, საკუთარი თავისა და სამყაროს გასაუმჯობესებლად მივმართავთ, ჩვენ ფუჭად ვხარჯავთ ენერგიას, რომელიც შეგვიძლია, სასარგებლო საქმეს მოვახმაროთ.
ის, რაც მართალი და პოზიტიურია, იმდენად რეალური და ცოცხალია, რომ მისი აღწერა არ ღირს. ამის მცდელობა წითელ ვარდზე წითელი საღებავის წათხაპნას ჰგავს.
მღვრიე წყალი უკეთესად დაიწმინდება, ხელს თუ არ ვახლებთ.
ადამიანის ბუნებას რომ ენდო, მისი კარგი და ცუდი უნდა მიიღო. რთულია მათი ნდობა, ვინც საკუთარ სისუსტეს არ აღიარებს.
რადგან ჩვენთვის იდეა გაცილებით უფრო გასაგებია, ვიდრე რეალობა, სიმბოლო კი - უფრო მყარი, ვიდრე ფაქტი, საკუთარ თავს იმ აზრთან ვაიგივებთ, რომელიც მის შესახებ გვაქვს.
იმაზე დარდი, რომ სიცოცხლეს აზრი არ აქვს, რადგან „მე“ წარმავალი ვარ, ძალიან ჰგავს უმნიშვნელო წვრილმანის თავდავიწყებით შეყვარებას.
უსაფრთხოების სურვილი და საფრთხის შეგრძნება ერთმანეთს ჰგავს. სუნთქვა გინდ შეგვიკავებია და გინდ შეგვიწყვეტია.
ჩვენ იმისთვის კი არ ვცეკვავთ, რომ იატაკის ამა თუ იმ წერტილს შევეხოთ, - უბრალოდ, ვცეკვავთ.
რას აკეთებ, ნაკლებად მნიშვნელოვანია, მთავარია - როგორ აკეთებ. დასაფასებელი მოქმედების შინაარსი კი არა, მისი სტილია.
რაც არ უნდა პარადოქსულად მოგეჩვენოთ, მიზანდასახული ცხოვრება შინაარსს, საყრდენ წერტილს არის მოკლებული. ის მუდამ ჩქარობს და ყველაფერი მხედველობის მიღმა რჩება. უმიზნო ცხოვრება კი არსად ჩქარობს და უყურადღებოდაც არაფერს ტოვებს, რადგან ადამიანის გრძნობები სამყაროს მისაღებად მხოლოდ მაშინ იხსნება, როდესაც მას მიზანი არ აქვს და რომელიმე ერთი წერტილისკენ არ მიიჩქარის.
„რა მომივა, როცა მოვკვდები?“ - ეს კითხვა ყველას გვაშფოთებს და განუწყვეტლივ მასზე ვფიქრობთ, რაც იმაზე დარდს ჰგავს - „სად ქრება ჩემი მუშტი, როცა თითებს ვშლი ან რა მოსდის ჩემს კალთას, როცა ფეხზე ვდგები“.
თავს ვიტყუებთ, როცა ვიჯერებთ, რომ სამყაროში წესრიგს ის კატეგორიები ქმნის, რომლებითაც ჩვენ ვაზროვნებთ, და ვშიშობთ, რომ, თუ მათ მტკიცედ არ დავიცავთ, ყველაფერს ქაოსი შთანთქავს.
წარმავლობა მხოლოდ იმ გონებისთვისაა დამთრგუნველი, რომელიც შეუპოვრად ცდილობს, ჩაწსვდეს მის არსს.
სიცოცხლე, ნებით თუ უნებლიეთ, შეუცნობლისკენ გვიბიძგებს; მისთვის წინააღმდეგობის გაწევა ისეთივე უაზრობაა, როგორიც ბობოქარი ნაკადის საპირისპირო მიმართულებით ცურვა.
არსებობს წერტილი, სადაც ფიქრი, კვერცხის დუღილის მსგავსად, უნდა შეწყდეს.
ობიექტური ცოდნის უდიდესი დამაბრკოლებელი ფაქტორი ჩვენი სუბიექტური არსებობაა.
თუ სამყაროს აზრი არ აქვს, ამის აღიარებაც მოკლებულია აზრს. თუ
ჩუქება
