* * * ეძღვნება ჰაიაო მიაძაკის, რომელიც ჩემს წარმოსახვას კვებავდა; ალი ალ-ტანტავის, რომელმაც ჩემს გონებაში გადატრიალება მოახდინა, და ყველა სირიელს, რომლებსაც უყვარდათ, საყვარელ ადამიანებს კარგავდნენ, ცხოვრობდნენ და სირიისთვის იხოცებოდნენ. ოდესმე ისევ დავბრუნდებით.