წინათქმა როცა სტენდალის "წითელი და შავი" დავასრულე, ავტორს მკაცრად ჰქონდა აღნიშნული საზოგადოების ხელის ფათურის გარდაუვალობა და უკეთურება პირად ცხოვრებაში, რის გათვალისწინებასაც, ჩემი დაკვირვებით, სჭირდება მკაფიო ზღვარი პირადულსა და მხატვრულობას შორის, რომელსაც მე ემპათიისთვის ვაზიარებ მკითხველებისთვის.
ჩვენ გვჭირდება თანაგრძნობა და თანაზიარობა უხეშად ჩარევის ნაცვლად.
"ინდუსტრია" ფიქრის პროცესია, რაც ყველაზე ინტიმურია, მაგრამ ეს ფიქრი თავს არ გახვევს პედანტურ აურზაურს, რაც უსასრულო დეტალების ნაკადად იღვრება ჩვენს ყოველდღიურობაში, რომელსაც ასე ხელაღებით გავურბივარ მე. ასეთ ფიქრებში კი ვცდილობ ის ვთქვა, რასაც საკუთარ თავსაც ვუმალავთ ხოლმე.
ამიტომაც არის, რომ გესაუბრები გამოცდილებაზე, რომელიც შენც გაქვს ან გექნება. ან ძალიან შორს, ან ახლახან. შეიძლება სულაც ძალიან მერე. ჰოდა, სწორედ "მერე" ვართ ხოლმე სავსე.
ამ სისავსეზე კი მოურიდებლად გელაპარაკები მთელი ჩემი გულწრფელობით. ახლა შეიძლება სხვანაირად ვცხოვრობ, მაგრამ სხვანაირობამდეც მიცხოვრია. ამიტომაც ვაძლევ თავს უფლებას, რომ რაღაცები მოვყვე ისე, როგორც ვხედავდი.
მე მჯერა, რომ ამას გაიგებენ...
"მართლაც, მე ვერ ვიტყოდი, რა შეედრება ყმაწვილი კაცის ბედნიერებას, როცა მას კეთილშობილი მიჯნური ეტრფის ან თვითონ უყვარს ვინმე გატაცებით. მხოლოდ სიყვარულს მიჰყავს კაცი ჭეშმარიტი გზით ამ ცხოვრებაში და არა გვარიშვილობას, დიდებას, მორჭმულებას თუ რაიმე სხვას." - პლატონი "ნადიმი".
ჩუქება
