პირველი ნაწილი - საჭმელი - 1 ეს პირველად გაზაფხულის ერთ თბილ სამშაბათს, ჰოლივუდის შორიახლოს მოხდა. ნაშუადღევს ოკეანიდან აღმოსავლეთით დაბერილი სიო ქოთანში ახალჩარგული იაჟუჟუნას ფურცლებს არხევდა.
დედა ნამცხვარს მიცხობდა. სახლისკენ მიმავალ ბილიკს გავუყევი და დაკაკუნებაც ვერ მოვასწარი, რომ დედამ კარი გამიღო.
- აბა, წვეულებამდე ხომ არ წავივარჯიშოთ? - კარის ზღურბლზე მდგომი ჩემკენ გადმოიხარა და ჩამიხუტა. ჩემი საყვარელი ბამბის წინსაფარი ეკეთა - ალუბლის კუნწულებით გაწყობილი.
სამზარეულოს ზედაპირზე პროდუქტები დაელაგებინა: ფქვილის პაკეტი, შაქრის კოლოფი, ორი ყავისფერი კვერცხი; მოყვითალო კარაქი ჩამომდნარი კიდეებით; ლიმონის ცედრა მინის ფიალაში. გამოფენას ჩამოვუარე. ამ კვირაში ცხრა წლის ვხდებოდი. სკოლაში ჩემი საძულველი, მართლწერის გაკვეთილები გვქონდა, სათამაშო მოედანზე კი რაღაც ქულების გამო ვიჩხუბე, ამიტომ მზით გაჩახჩახებულმა სამზარეულომ ისევე ჩამიკრა გულში, როგორც თვალანთებულმა დედაჩემმა. ყავისფერი შაქრის კრისტალებით სავსე პაკეტში თითი ჩავკარი და ჩავიბურტყუნე:
- კი, მინდა.
დედამ მითხრა, კიდევ ერთი საათი დასჭირდებაო, მეც მართლწერის სავარჯიშოების წიგნი მოვიმარჯვე.
- მოგეხმარო? - ფურცლები და ფანქრები მაგიდაზე გავშალე.
- არა, - მითხრა დედამ და ფქვილში სოდა აურია.
ჩემი დაბადების დღე მარტშია, ამ წელს კი გაზაფხულის განსაკუთრებულად გაბრდღვიალებულ კვირას დაემთხვა. სანსეტ-ბულვარიდან სამხრეთით, ორიოდე კვარტალის მოშორებით გაშენებული ვიწრო ქუჩა სიცოცხლით აივსო. მეზობლის ჭიშკარს აყოლილი ღამის ჟასმინი თავბრუდამხვევ სურნელს აფრქვევდა. ჩრდილოეთით ჩამუქებული სახლები და თვალწარმტაცი გორაკები ჩანდა. ცხრა წლის ვიყავი, მაგრამ უკვე ვიცოდი, რომ ჩემი დაბადების დღე ზაფხულის მოახლოებას მოასწავებდა. სულ მალე საათებს გადავწევდით, საკლასო ოთახში ფანჯრებს გავაღებდით, თხლად ჩავიცვამდით და რამდენიმე თვით დავალებების შესრულება აღარ მომიწევდა. გაზაფხულზე ღია ყავისფერი თმა გამიღიავდა - თითქმის ისეთივე ჩალისფერი გამიხდა, როგორიც დედაჩემის თმის სამაგრი იყო. ახლომახლო მდებარე ბაღებში აგაპანტუსების მწვანე ღეროებიდან ლურჯი და იისფერი ყვავილები ამოიზარდა.
დედა კვერცხს თქვეფდა; ფქვილს ცრიდა. ერთ ჯამში შოკოლადის მინანქარი ჰქონდა, მეორეში - ფერადი ფანტელები.
ნამცხვრის მომზადება ჩვენი ოჯახის ტრადიცია არ ყოფილა. დედა ცხობაზე არ გიჟდებოდა, სამაგიეროდ, უყვარდა ყველაფერი, რაც ხელით იქმნებოდა და ამიტომაც ეს ნამცხვარი მის მორიგ ექსპერიმენტად იქცა. უკანასკნელი ექვსი თვის განმავლობაში დედამ მოახერხა და მარწყვს ღეროები დაუგრძელა, ძველი მაქმანებისგან ხელსახოცები გამოჭრა და მოტივაციით აღვსილმა, მუშასთან ერთად, ჩემი ძმის ოთახს ახალი, მუხის კარი დაუყენა.
ადრე ოფისის ადმინისტრატორად მუშაობდა, მაგრამ არც ასლგადამღები მანქანები მოსწონდა, არც ოფიციალური ფეხსაცმელი და არც კომპიუტერები. ამიტომაც, როგორც კი მამამ იურიდიულ ფაკულტეტზე სწავლისთვის აღებული სესხი ბოლომდე დაფარა, დედამ სთხოვა, იქნებ ცოტა ხნით სამსახურს შევეშვა და ხელსაქმეს მივხედოო. ასე უთხრა, საერთოდ არაფრის გაკეთება არ ვიცი ხელითო. დერეფანში იდგნენ და ერთმანეთს ეხუტებოდნენ.
- საერთოდ არაფრის? - ჰკითხა მამამ.
დედას გაეცინა, ოღონდ ჩუმად.
- რამე პრაქტიკული ვიგულისხმე.
ზუსტად დერეფნის ცენტრში იდგნენ, მე კი ოთახებს შორის პლასტმასის ლეოპარდს დავარბენინებდი.
- უკაცრავად, - მოვუბოდიშე.
მამამ დედას მოტკბო სქელი თმა დაყნოსა. მის თხოვნებს ყოველთვის ასრულებდა - ერთი შეხედვითაც შეატყობდით, რომ ოჯახის მარჩენლად იყო გაჩენილი. მამას დედა ისე უყვარდა, როგორც ფრინველებზე დამკვირვებელს შეუფრთხიალდება გული მანგროს ტყიდან ფუმფულა ვარდისფერი ჟეროს ხმის გაგონებაზე და ესეც ასეო, ჩაილაპარაკებს.
- კარგი აზრია, - უპასუხა მამამ, თან ის ხელი შემოჰხვია, რომელშიც საფოსტო ყუთიდან აღებული წერილები ეჭირა.
- ღრრრრ! - ლეოპარდი ბუნაგში დაბრუნდა.
ღუმლის ტკრციალში გარინდული წიგნს ვათვალიერებდი. ერთადერთი, რაც შეიძლებოდა უსიამოვნების ნიშნად მიმეჩნია, ღრუბელს მიფარებული მზე იყო, მაგრამ ესეც დიდხანს არ გრძელდებოდა - მალევე ისევ გამოანათებდა ხოლმე. ბუნდოვნად ვიცოდი, რომ წინა ღამით მშობლებმა იკამათეს, მაგრამ განა მშობლები სულ კამათობენ?! სახლშიც ასეა და ტელევიზორშიც. თანაც, ჯერ კიდევ ლანჩის დროს გამართულ თამაშზე ვფიქრობდი. ედი ოუკლი, ჭორფლიანი ბიჭი, ქულებს ძალიან უსამართლოდ ანაწილებდა. წიგნს ჩავხედე: მარყუჟი, მალაყი, ურიკა, საზიდარი, ბორბალი. დედამ კარაქი ნამცხვრის საცხობ ფორმაზე დაასხა და ზედაპირი პლასტმასის ვარდისფერი კოვზით მოუსწორა. ღუმლის ტემპერატურა შეამოწმა და ოფლიანი თმის ბღუჯა შუბლიდან ხელის ზურგით გადაიწია.
- ესეც ასე, - თქვა და ფორმა ღუმელში შეაცურა.
თავი რომ ავწიე, დედა თითებით ქუთუთოებს იზელდა. ჰაეროვანი კოცნა გამომიგზავნა და ცოტა ხნით წამოვწვებიო, მითხრა. კაი-მეთქი, თავი დავუქნიე. გარეთ ორი ჩიტი რაღაცას ვერ იყოფდა. რვეულში ურიკიან კაცს ფეხსაცმელი წითლად გავუფერადე, სახე კი - ღია ნარინჯისფრად. საკუთარ თავს დავპირდი, რომ მომდევნო ჯერზე ბურთს უფრო ძლიერად დავახეთქებდი, თანაც ზუსტად ედი ოუკლის მხარეს. ურიკას რამდენიმე ვაშლიც დავამატე. ოთახში გამდნარი კარაქის, შაქრის, ლიმონისა და
ჩუქება
