ნაწილი პირველი ზაფხულიდან გაზაფხულამდე ვიცხოვრე მორისაკის წიგნის მაღაზიაში. მეორე სართულზე ერთ ცარიელ ოთახში დავბინავდი და მთელი ის პერიოდი წიგნებში ვიყავი ჩაფლული. ეს იყო პაწაწინა, მოცუცქნული ოთახი, სადაც მზის სხივი თითქმის ვერ აღწევდა. ამის გარდა, ძველი, დაობებული წიგნების სუნით იყო გაჟღენთილი და ყველა კუთხეში ნესტი და სისველე იგრძნობოდა.
ამ ყველაფრის მიუხედავად, არ მავიწყდება ის დღეები. ჩემთვის ნამდვილი ცხოვრება სწორედ იმ ოთახიდან დაიწყო. წარმომიდგენია, როგორი უფერული, მოსაწყენი და სევდიანი იქნებოდა ჩემი სიცოცხლე იქ გატარებული დროის გარეშე.
მორისაკის წიგნის მაღაზია მართლაც ძვირფასი, დაუვიწყარი ადგილია. იქაურობა სულ თვალწინ მიდგას. ახლაც, თვალს ვხუჭავ თუ არა, ყველა მოგონება ცოცხლდება.
ეს ამბავი ჭექა-ქუხილს ჰგავდა მოწმენდილ, ლაჟვარდოვან ცაზე. უფრო სწორად, ისეთი გამაოგნებელი იყო, როგორიც, მაგალითად, ბაყაყების წვიმა იქნებოდა.
იმ დღეს ჰიდეაკიმ, ჩემმა შეყვარებულმა, რომელსაც უკვე ერთი წელი იყო, ვხვდებოდი, გამომიცხადა, ცოლი მომყავსო. უცებ ჩემს თავში ათასნაირი კითხვა გაჩნდა. ჯერ დავიბენი, ზუსტად ვერ მივხვდი, რას მეუბნებოდა. არ დავიბნეოდი, რომ ეთქვა, ცოლად გამომყევიო, ან მინდა, ჩემი ცოლი გახდეო. ალბათ, დამეთანხმებით, ძალიან უცნაურად ჟღერს შეყვარებულის პირით ნათქვამი: „ცოლი მომყავს“. ისეთი მოვლენა, როგორიც ქორწინებაა, წყვილის ანუ ორი ადამიანის ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე ხდება. მსგავსი სიტუაციისთვის წინადადება „ცოლი მომყავს“ შეუფერებელია. სულ ცოტა, აზრობრივად არის მცდარი. თანაც, ჰიდეაკიმ ეს ისე მშვიდად და იოლად მითხრა, თითქოს გზად ხურდა ფული ეპოვა და იმას მიყვებოდა.
ივნისი იდგა. პარასკევ საღამოს, სამსახურის შემდეგ, შინჯუკუს რაიონში ერთ-ერთ იტალიურ რესტორანში ვისხედით და სასიამოვნო გარემოში გემრიელად შევექცეოდით ვახშამს. რესტორანი სასტუმროს ბოლო სართულზე იყო, საიდანაც ნეონის მოციმციმე სინათლეებით აბრჭყვიალებული ქალაქის მშვენიერი ხედი იშლებოდა. ეს ორივესთვის განსაკუთრებული ადგილი იყო.
ჩვენ თანამშრომლები ვიყავით. კომპანიაში რომ მიმიღეს, ჰიდეაკი იქ, უკვე მესამე წელი იყო, მუშაობდა. თავიდანვე თვალი დავადგი, ვგიჟდებოდი, ისე მომწონდა. მისი ახლოს ყოფნაც კმაროდა, რომ გულისცემა ამჩქარებოდა. ამ დროს გული მკერდში ისე მიფართხალებდა, თითქოს ბატუტზე ხტოდა.
კარგა ხანი იყო, ერთად დრო არ გაგვეტარებინა და როგორც იქნა, იმ საღამოს რესტორანში მარტონი დავრჩით, ამიტომაც განსაკუთრებული კმაყოფილებით ვწრუპავდი ღვინოს…
- რა მითხარი? - მეგონა, მომესმა.
მან კი, უკეთ რომ გამეგო, მკაფიოდ და გასაგებად გამიმეორა, ცოლი მომყავსო.
- მოკლედ, ვქორწინდებით. მომავალ წელს… ასე გადაწყდა.
- ქორწინდებით?.. ვინ და ვინ ქორწინდებით?
- მე და ის გოგო.
უფრო დავიბენი.
- ვინ გოგო?
ჰიდეაკიმ უყოყმანოდ გამიმხილა იმ გოგონას სახელი, თან ისე, მის ხმაში არც დანაშაული იგრძნობოდა და არც უხერხულობა. ის ჩვენთან მუშაობდა, ოღონდ - სხვა განყოფილებაში. სამსახურში ორივე ერთდროულად მიგვიღეს. ისეთი საყვარელი იყო, ხანდახან მეც კი მინდებოდა, ჩავხუტებოდი.
მასთან შედარებით მე მეტისმეტად მაღალი ვარ და არაფრით გამორჩეული, უბრალო გარეგნობა მაქვს. ვერ გავიგე, ჰიდეაკის რაში ვჭირდებოდი, თუ ასეთ მომხიბვლელ გოგოს ხვდებოდა.
თურმე, ორწელიწად-ნახევარი იყო, რაც ერთად იყვნენ, ანუ მასთან უფრო მეტი დრო ჰქონდა გატარებული, ვიდრე ჩემთან. რა თქმა უნდა, არ ვიცოდი, თუ სხვასთანაც დადიოდა. ეჭვიც არ გამჩენია, არც არასდროს მიფიქრია…
ჩვენ ხომ ერთად ვმუშაობდით, ამიტომ ურთიერთობას არ ვახმაურებდით. მეგონა, ასე ჯობდა, კოლეგიალობის გამო უხერხულობა რომ არ შეგვექმნა. თურმე, ვცდებოდი. მე მისი რჩეული არ ვყოფილვარ. თავიდანვე ასე ჩაიფიქრა, რომ ჩემთან მხოლოდ გაერთობოდა.
რატომ? ან მე ვიყავი შტერი, ან იმ კაცს რაღაც ჯანდაბა სჭირდა.
უკვე ერთმანეთის მშობლებიც გაეცნოთ, მომავალ თვეში კი ნიშნობის საჩუქრების ამბავსაც მოაგვარებდნენ. თავბრუ დამეხვა. თითქოს სადღაც მონასტრის წინამძღვარმა გონგს შემოჰკრა და იმ გონგის ხმა რატომღაც ჩემს თავში საზარელი გუგუნივით ისმოდა.
- მისმა ოჯახმა გვითხრა, ქორწილი ივნისში ჯობიაო. გამოდის, წელს არ მოესწრება, ასე რომ…
ვუყურებდი, როგორ ლაპარაკობდა, მაგრამ გონებაგაფანტული ვუსმენდი. მხოლოდ ერთხელ წავიჩურჩულე, კარგია-მეთქი. ეს ისე მშვიდად ვთქვი, თვითონვე გამიკვირდა.
- ტაკაკო, გმადლობ, ხანდახან მაინც შევძლებთ ერთმანეთის ნახვას, - მითხრა და გამიღიმა თავისი დიდებული, მშვენიერი ღიმილით. სპორტსმენივით მუდამ ასე უდარდელად და ხალისიანად იღიმოდა.
ეს რომ მელოდრამა ყოფილიყო, ფეხზე წამოვხტებოდი და ღვინოს სახეში შევასხამდი, მაგრამ მე ხომ საკუთარი გრძნობების ამგვარად გამოხატვა არასოდეს შემეძლო. მივეჩვიე, რომ ასეთ დროს მარტო დავრჩენილიყავი. შემდეგ კარგად უნდა დავფიქრებულიყავი და გავრკვეულიყავი, რა ვიგრძენი სინამდვილეში.
ჩემდა ჭირად, თავში ის გუგუნი გაძლიერდა და მალე გაუსაძლისი გახდა.
ასე გონებაარული დავემშვიდობე ჰიდეაკის და წამოვედი. სახლში რომ დავბრუნდი და ცოტა გონს მოვედი, საშინელი დარდი შემომაწვა. ვგრძნობდი, როგორ სწრაფად ვივსებოდი
ჩუქება
